กลิ่นกุหลาบที่แฝงพิษ

“ถ้าฉันเป็นหนอนบ่อนไส้จริง อย่างที่เห็น… ป่านนี้กระสุนคงฝังอยู่ในอกคุณแทนที่จะเป็นคำถามโง่ๆ แบบนี้แล้วค่ะ คุณคีรินทร์” ลินินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเธอไม่เพียงแต่ไม่หลบสายตา แต่ยังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของชายหนุ่มราวกับจะกรีดรอยแผลลงบนความเย่อหยิ่งของเขา เธอไม่สะทกสะท้านแม้แรงบีบที่ไหล่จะทำให้นึกถึงความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เคยเจอมา คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบเหมือนเสียงใบมีดกระทบหินลับมีด เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่ข้างแก้มนวล กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นไม้หอมราคาแพงทำให้ลินินรู้สึกเหมือนถูกกรงขังล้อมรอบ “ปากเก่งนักนะ” เขาผ่อนแรงที่ไหล่ แต่เปลี่ยนเป็นเลื่อนมือหนาขึ้นมาเชยคางเธอไว้แน่น บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสที่คุกคาม “ธันวามันไม่ได้แค่ชอบสะสมของเล่น แต่มันชอบ ‘ยืมมือ’ คนอื่นมาทำลายของรักของหวงของฉัน… บอกฉันมาลินิน ว่าในกระเป๋าใบนั้น นอกจากตลับแป้งและลิปสติกแล้ว มีไมโครชิปหรือเครื่องดักฟังซ่อนอยู่ตรงไหน” ลินินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะกลองศึก เธอรู้ดีว่าหากแสดงท่าทีพิรุธเพียงเสี้ยววินาที ชีวิตที่เธอวางแผนมาอย่างยาวนานเพื่อล้างแค้นให้ครอบครัวจะจบสิ้นลงตรงนี้ “ถ้าอยากรู้ ก็รื้อดูเองสิคะ” เธอท้าทาย พลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “แต่อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ถ้าคุณเจอแค่กระจกกับกุญแจรถเก่าๆ ของพ่อฉัน… หวังว่าคุณจะมีความเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะก้มหัวขอโทษในความระแวงที่ไร้เหตุผลของตัวเองนะ” คีรินทร์มองลึกลงไปในแววตาที่เต็มไปด้วยไฟแค้นของเธอ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าปล่อยเธอทิ้งราวกับเธอเป็นเพียงขยะที่น่ารังเกียจ “พาเธอไปที่ห้องปีกตะวันออก” คีรินทร์หันไปสั่งบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่ยืนนิ่งราวกำแพงเหล็ก “และจำไว้… จับตาดูกุหลาบดอกนี้ให้ดี ถ้ามันมีพิษขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็แค่เด็ดทิ้งซะ” หญิงสาวถูกนำตัวผ่านโถงทางเดินโอ่อ่าที่เงียบเชียบดั่งหลุมฝังศพ พื้นหินอ่อนขัดมันสะท้อนเงาของเธอที่ดูเปราะบางท่ามกลางบรรยากาศกดดันของคฤหาสน์คีรินทร์ สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่บ้าน แต่มันคือป้อมปราการที่ซ่อนความลับสกปรกของตระกูลที่ทำลายชีวิตครอบครัวเธอ เมื่อประตูห้องนอนสีทึบปิดลง ลินินทรุดตัวลงบนเตียงกว้าง ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวสั่นเทา เธอหยิบโทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในซับในกระโปรงขึ้นมาส่งข้อความสั้นๆ ถึงรินรดา *‘ถึงแล้ว… เขาเริ่มสงสัย แต่ยังไม่เจอหลักฐาน เตรียมแผนขั้นที่สองได้เลย’* เธอใช้เวลาที่เหลือสำรวจห้องพัก ผนังห้องประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันรูปดอกกุหลาบสีแดงเข้มหลายภาพ ฝีแปรงที่ตวัดดูหนักแน่นและดุดันราวกับเจ้าของบ้าน ลินินเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะพบกับสิ่งผิดปกติ… ดอกกุหลาบสดหนึ่งดอกในแจกันที่ดูเหมือนเพิ่งถูกวางไว้ แต่มันกลับส่งกลิ่นหอมแรงจนน่าเวียนหัว กลิ่นนั้นไม่เหมือนกุหลาบทั่วไป แต่มันมีความหวานแหลมที่แฝงด้วยกลิ่นโลหะจางๆ เธอหยิบมันขึ้นมาพิสูจน์ ความสงสัยแล่นเข้าสู่สมอง กลิ่นนี้… เธอจำได้ กลิ่นน้ำมันระเหยที่ใช้สำหรับเจือจางสารพิษที่ออกฤทธิ์ทางประสาท มันถูกวางไว้ที่นี่เพื่อประสงค์ร้าย หรือเพื่อทดสอบความระแวดระวังของเธอกันแน่? ลินินแสร้งทำเป็นวางกุหลาบลงที่เดิม ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะหนักแน่นสามครั้งก็ดังขึ้น “เข้ามาค่ะ” เธอขานรับพลางซ่อนใบหน้าให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด ประตูเปิดออก แต่ไม่ใช่บอดี้การ์ดคนเดิม หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งของคีรินทร์ที่อยู่ในชุดลำลอง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกแข็งแกร่ง ในมือของเขาถือแก้วไวน์สองใบ เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอโดยไม่สนสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “คฤหาสน์หลังนี้มีกฎเหล็กอยู่อย่างหนึ่ง ลินิน” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางยื่นแก้วไวน์ให้ “ห้ามใครแตะต้อง ‘ของ’ ที่ฉันวางไว้ให้” สายตาเขากวาดมองไปที่แจกันกุหลาบดอกนั้น ลินินสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่คำเตือน แต่มันคือคำขู่ “คุณกำลังบอกว่า… ดอกไม้นี่คือกับดัก?” เธอถามพร้อมกับค่อยๆ รับแก้วไวน์มาถือไว้ นิ้วเรียวสัมผัสกับนิ้วของเขา ความร้อนรุ่มจากสัมผัสนั้นทำให้ลินินใจสั่นอย่างห้ามไม่ได้ คีรินทร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว “กับดักหรือของขวัญ… มันขึ้นอยู่กับว่าเธอจะ ‘ตาย’ หรือ ‘รอด’ ในคืนนี้” เขากระซิบเสียงพร่า พร้อมกับหยิบดอกกุหลาบในแจกันขึ้นมา แล้วบรรจงเสียบมันลงที่ข้างขมับของเธออย่างอ้อยอิ่งจนน่าขนลุก “พิษของมันน่ะ… ถ้าสูดดมเกินไป มันจะทำให้คนเราพูดความจริงโดยไม่รู้ตัว” ลินินชะงักงัน เธอรับรู้ได้ถึงกลิ่นที่เข้มข้นขึ้นจากกุหลาบดอกนั้น “หวังว่าในใจของเธอ จะไม่มีความลับอะไรที่น่ากลัวพอจะทำให้ฉันต้องตัดสินใจ ‘เด็ดทิ้ง’ ทันทีที่เธอพูดจบนะ ลินิน…” ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะถอยออกไป ลินินกลับคว้าคอเสื้อเขาไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกัน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รับกลิ่นพิษนั้นเข้าไปเต็มปอดก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “ถ้าจะให้พูดความจริง… ฉันจะบอกให้คุณรู้เลยว่า สิ่งเดียวที่ฉันพกติดตัวมาที่นี่ ไม่ใช่ชิปข้อมูลอย่างที่คุณคิด แต่มันคือ ‘คำสาป’ ที่จะทำให้ตระกูลของคุณพินาศย่อยยับคามือฉัน… คุณอยากจะลองดื่มไวน์แก้วนี้เพื่อฉลองให้กับการล่มสลายของตัวเองดูไหมล่ะ?” คีรินทร์เบิกตากว้าง ความอึ้งฉายชัดบนใบหน้าคมสัน แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับสิ่งที่ลินินเห็นผ่านเงาสะท้อนในกระจกหลังตัวเขา... ประตูห้องที่ควรจะปิดสนิท บัดนี้กลับมีเงาของใครบางคนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พร้อมกับลำกล้องปืนที่เล็งตรงมาที่ศีรษะของคีรินทร์! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ปมปริศนาไปพร้อมกันครับ - กุหลาบอาบแสงจันทร์