แสงสุดท้ายของวัน

กลิ่นอายของไวน์แดงวินเทจราคาแพงระเหยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายอันเย็นเยียบของความตายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นเพนต์เฮาส์ ความเงียบงันที่กดทับลงมานั้นน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง ลินินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานกระจกนิรสาย สองมือเรียวกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองเอกสารลับปึกหนาที่เพิ่งถูกโยกย้ายมาอยู่ตรงหน้า... เอกสารที่เปิดโปงว่าเบื้องหลังรอยยิ้มอันอบอุ่นของผู้มีพระคุณในวัยเด็ก แท้จริงแล้วคือฆาตกรผู้สั่งฆ่าล้างบางครอบครัวของเธอ "ความจริงมันช่างน่ารังเกียจเสียจริงว่าไหมคะ, ลินิน" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง คีรินทร์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทไร้ที่ติทว่ายับย่นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า เขาก้าวเข้าหาเธอทีละนิด ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ ทำให้กลิ่นกายผสมผสานกับบุหรี่ราคาแพงลอยเข้าแตะจมูก นัยน์ตาคมกราบดุจพญาอินทรีย์คู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเวทนาและประกายความลุ่มหลงอันบ้าคลั่งที่ฉายชัดราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะ ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวด เธอยืดตัวขึ้นตรงอย่างทระนง ไม่ยอมให้ความอ่อนแอใดๆ มาบั่นทอนศักดิ์ศรีในวินาทีแห่งการเผชิญหน้านี้ "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอด... คีรินทร์" น้ำเสียงของเธอแหบพร่า ทว่ากลับเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ "คุณมองดูฉันวิ่งวนอยู่ในเขาวงกตแห่งการแก้แค้น โดยที่คุณนั่งจิบไวน์มองดูฉันเป็นตัวตลกอย่างนั้นสินะคะ" คีรินทร์หยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ สันจوดโด่งคมคายขยับเข้าใกล้เรือนร่างสั่นเทาของหญิงสาว ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังพิจารณางานศิลปะชิ้นเอกที่ใกล้จะแตกสลาย "ถ้าฉันบอกความจริงกับคุณตั้งแต่แรก... คุณคิดว่าผู้หญิงหัวรั้นอย่างคุณจะยอมเชื่อฉันหรือคะ, ลินิน?" คีรินทร์เอ่ยเสียงกระซิบพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันตัวเอง "คุณดื้อรั้น วิ่งเข้าหาคมดาบของธันวาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพราะอยากพิสูจน์ว่าตัวเองควบคุมเกมได้... ทั้งที่จริง, คุณมันก็แค่ลูกนกปีกหักที่พยายามจะบินแข่งกับเหยี่ยว" "ใช่! ฉันมันโง่เอง!" ลินินตวาดลั่น ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธขึง เธอก้าวประชิดตัวเขา ใช้ปลายนิ้วเรียวJิ้มลงบนแผงอกกว้างของมาเฟียหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใด "โง่ที่ไว้ใจคนอย่างคุณ โง่ที่คิดว่าในหัวใจที่ด้านชาของคุณจะมีพื้นที่ให้ความจริงใจ... และที่สำคัญที่สุด ฉันโง่ที่เผลอใจไปให้กับซาตานอย่างคุณ!" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง คีรินทร์ไม่หลบสายตา ไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขารับแรงกระแทกจากปลายนิ้วของเธอด้วยความนิ่งสงบ ก่อนที่มือหนาจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ คว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แล้วดึงเข้าหาร่างหนาอย่างแรงจนลินินเซถลาปะทะกับแผงอกแกร่งของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความสั่นไหวในห้วงอารมณ์ "ถ้าฉันเป็นซาตาน..." คีรินทร์โน้มใบลงกระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าสั่นเครือ เจือความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ "คุณก็คือบาปมหันต์ที่ฉันยอมตกนรกหมกไหม้... จำไว้, ลินิน ต่อให้ความจริงข้อนี้จะแผดเผาคุณจนไม่เหลือซาก แต่คุณก็ไม่มีวันหนีไปจากกรงของฉันได้อีกแล้ว" ในเสี้ยววินาทีนั้น ลินินสัมผัสได้ถึงความหนقเหน็บและความรุ่มร้อนที่ตีรวนอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง หัวใจของเธอกรีดร้องด้วยความสับสนระหว่างความแค้นที่ยังค้างคาและความปรารถนาอันลึกซึ้งที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอื้อนเอยถ้อยคำใดเพื่อตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นกะทันหันจากด้านนอกประตูบานใหญ่ พร้อมกับเสียงระเบิดตูมสนั่นที่ทำให้เพนต์เฮาส์สั่นสะเทือน กระจกนิรภัยด้านหลังห้องทำงานแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า เศษแก้วระยิบระยับสะท้อนแสงสีส้มแดงของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับ ร่างเงาสีดำหลายร่างไต่เชือกโรยตัวลงมาจากดาดฟ้า พร้อมกับกระบอกปืนติดลำกล้องเก็บเสียงที่เล็งตรงมายังคนทั้งสอง คีรินทร์ผลักลินินไปหลบด้านหลังวับตา พร้อมกับชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกมายิงสวนกลับไปอย่างแม่นยำ ทว่าในจังหวะชุลมุนนั้นเอง ปลายกระบอกปืนสีเงินเงาวับอีกกระบอกหนึ่งก็ถูกจ่อเข้าที่ศีรษะของคีรินทร์จากด้านหลังของประตูห้องที่พังทลาย "เกมพลิกแล้วล่ะครับ... ท่านประธานคีรินทร์" เสียงทุ้มคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมเอ่ยขึ้น ธันวาก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ ขณะที่มืออีกข้างกำลังลากร่างของรินรดา เพื่อนสนิทคนเดียวของลินินที่ถูกมัดมือไพล่หลังและมีรอยเลือดเปรอะเปื้อนใบหน้า ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เสียงอุทานหลุดจากเรียวปากที่สั่นเทา "รินรดา!" ด้วยรักจากกุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ