เกมที่เริ่มพลิกผัน

กลิ่นอับชื้นของโกดังร้างริมอ่าวแทบไม่ระคายจมูกของคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับการเดิมพันด้วยชีวิต เสียงโลหะกระทบกันดังแกรกกรากรอบตัว ธันวาขยับคอเสื้อสูทเนื้อดีที่ยับยู่ยี่ด้วยความกระวนกระวาย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามขมับหนา แม้ภายนอกเขาจะพยายามรักษาท่าทีเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยือกเย็นไว้เพียงใด แต่ปลายนิ้วที่สั่นระริกยามคีบบุหรี่ขึ้นสูบกลับฟ้องชัดเจนว่า เกมที่เขาวางหมากมาเนิ่นนานกำลังพังทลายลงตรงหน้า "นายประเมินฉันต่ำไป... ธันวา" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืด คีรินทร์ก้าวเท้าช้าๆ ออกมาในแสงสลัวจากช่องหน้าต่างที่ผุพัง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจ้องมองคู่แข่งทางธุรกิจด้วยความสมเพชเวทนา มือหนาทั้งสองข้างสอดไว้ในกระเปังกางเกง ท่าทีผ่อนคลายราวกับเขากำลังเดินชมสวนดอกไม้ ไม่ใช่การยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของความตายที่ตัวเองเป็นผู้กำหนด ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามกลบเกลื่อนความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจ "แกคิดว่าชนะแล้วงั้นรึคีรินทร์? หมากในมือแก... มันไม่ได้ภักดีกับแกเสมอไปหรอกนะ" "หมายถึงลินินงั้นหรือ?" คีรินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหยันปรากฏที่มุมปากหนา "คนที่นายคิดว่าใช้เป็นเครื่องมือ หลอกใช้ความแค้นของเธอเพื่อทำลายฉัน... นายเคยถามตัวเองจริงๆ สักครั้งไหมว่า ใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อในเกมนี้" ประโยคคำถามนั้นทำเอาธันวาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ภาพวันที่เขาโน้มน้าวหญิงสาวผู้มีแผลใจให้ร่วมมือทำลายอาณาจักรของคีรินทร์ผุดขึ้นมาในหัว แต่ทว่า... แววตาของลินินในวินาทีสุดท้ายที่พวกเขาพบกัน มันไม่ใช่แววตาของเครื่องมือที่ไร้เดียงสาอีกต่อไป มันคือแววตาของนักล่า ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานหรูใจกลางเมือง รินรดากำลังรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อย่างบ้าคลั่ง หน้าจอสีฟ้าสะท้อนภาพข้อมูลบัญชีลับและการโอนเงินนอกระบบที่เชื่อมโยงตรงไปยังบริษัทของธันวา ทุกอย่างถูกดึงเข้ามาเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองเรียบร้อยแล้ว "เสร็จเรียบร้อยค่ะคุณลินิน" รินรดาหันไปบอกหญิงสาวที่ยืนกอดอกมองวิวเมืองยามค่ำคืนผ่านกระจกใส ลินินหันกลับมา มุมปากหยักยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ดีมาก... ส่งข้อมูลทั้งหมดให้ทาง ป.ป.ช. และสื่อทุกสำนักพร้อมกันตอนนี้เลยค่ะ อย่าให้เวลาเขาได้ตั้งตัวแม้แต่วินาทีเดียว" "มั่นใจนะฃะคะว่าจะไม่เหลือทางถอยให้เขาเลย?" รินรดาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความกังวล แม้เธอจะเกลียดธันวาไม่แพ้กัน แต่ความเด็ดขาดของลินินในตอนนี้ช่างน่ากลัวเสียจนคนเป็นเพื่อนยังต้องหวั่นเกรง "ทางถอยเหรอคะริน...?" ลินินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวนำมีดโกนอาบยาพิษ "คืนวันที่ครอบครัวฉันต้องตาย ธันวาเคยเปิดทางถอยให้พวกเขาไหมคะ? ความยุติธรรมที่ฉันรอคอยมาครึ่งชีวิต ฉันเป็นคนทวงคืนด้วยมือตัวเองค่ะ" ตัดกลับมาที่โกดังร้าง บรรยากาศยิ่งทวีความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวากรีดร้องแหลมสูงท่ามกลางความเงียบงัน เขาก้มมองหน้าจอด้วยความหวังสุดท้าย ทว่าข้อความแจ้งเตือนนับร้อยที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันราวกับหิมะถล่ม ทำให้หน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด ข้อมูลบัญชีลับ โฉนดที่ดิน และหลักฐานการฟอกเงินถูกแชร์ออกไปสาธารณะเรียบร้อยแล้ว ธันวาเข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นหน้าจอแตกละเอียด เขาสงสายตาขึ้นมองคีรินทร์ด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด "แก... แกทำลายฉัน... แกกับนั่น..." "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิดธันวา" คีรินทร์ย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกับอีกฝ่าย มือหนาเอื้อมไปตบเบาๆ ที่แก้มของคู่แข่งอย่างเหยียดหยาม "คนที่พิพากษาและลงทัณฑ์นาย... คือผู้หญิงที่นายเคยคิดว่าเหยียบย่ำได้ง่ายที่สุดต่างหากล่ะ" ดวงตาของธันวาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบทะลักออกมานอกเบ้า เมื่อประโยคสุดท้ายของคีรินทร์ดังก้องอยู่ในโสตประสาท "และตอนนี้... เธอกำลังเดินมาที่นี่ เพื่อเก็บกวาดเศษซากชีวิตของนายด้วยตัวเอง" ประตูกลางโกดังถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยแรงมหาศาล แสงไฟจ้าจากรถยนต์สปอร์ตคันหรูสาดส่องเข้ามาภายใน ร่างเพรียวระหงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเท้าเข้ามาอย่างมั่นคง ส้นสูงกระทบพื้นปูนเกิดเสียงก้องกังวานน่าเกรงขาม ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่แววตากลับเปล่งประกายอำมหิตยิ่งกว่าปีศาจ ลินินหยุดยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าธันวาที่นอนหมดสภาพ เธอค่อยๆ ถอดถุงมือหนังสีดำออกทีละข้างอย่างใจเย็น ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของคนที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "จำฉันได้ไหมคะ... ธันวา? หนี้แค้นเมื่อสิบปีก่อน วันนี้ฉันมาทบต้นทบดอกคืนให้จนครบทุกบาททุกสตางค์แล้วค่ะ" ด้วยรักจากกุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ