การรุกฆาตครั้งแรก

“เซ็นชื่อลงไปเสีย... ก่อนที่น้ำหมึกในปากกาจะแห้งเหือดไปพร้อมกับลมหายใจของคนที่คุณรัก” เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยไอสังหารของคีรินทร์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่มืดสลัว แสงจากโคมไฟระย้าส่องลงมาเพียงจุดเดียวคือโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ที่ธันวานั่งหน้าซีดเผือด มือที่ถือปากกาของเขาสั่นระริกขณะที่ปลายกระบอกปืนสีเงินวาววับจ่อเข้าที่ขมับขวาอย่างแนบสนิท ลินินยืนกอดอกพิงผนังอยู่ในมุมมืด ดวงตาคู่คมจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องหลั่งน้ำตาให้กับศัตรูที่เคยพยายามทำลายชีวิตเธอ แต่ในจังหวะนี้ หัวใจเธอกลับเต้นรัวด้วยความเร้าใจอย่างประหลาด เมื่อเห็นชายผู้ที่เคยถือไพ่เหนือกว่าอย่างธันวากำลังจะสิ้นฤทธิ์ “แก... แกมันปีศาจ คีรินทร์” ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามต่อรองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “ถ้าฉันตาย หุ้นทั้งหมดของตระกูลวรโชติจะถูกโอนไปที่ตลาดมืดทันที นายจะไม่ได้อะไรเลยนอกจากซากศพ!” คีรินทร์หัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันคือเสียงของความตายที่เคลื่อนใกล้เข้ามาทุกขณะ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูชายตรงหน้า ลมหายใจอุ่นจัดรดรินบนใบหน้าชุ่มเหงื่อ “นั่นคือแผนของเมื่อวานไงครับธันวา... ลืมไปแล้วหรือว่าวันนี้ผมไม่ได้มาคนเดียว” ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจกเตอร์บนผนังก็สว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นภาพของรินรดาที่กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในห้องลับของธันวา เธอหันมามองกล้องแล้วยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดแป้นพิมพ์เพียงไม่กี่ครั้ง ข้อมูลมหาศาลที่ธันวาใช้ฟอกเงินก็ทะลักออกมาเป็นสายธารบนหน้าจอ ธันวาเบิกตากว้าง “นังแพศยา! แก... พวกแกวางแผนกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่!” “ตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจจะเลิกเป็นหมากให้คุณเล่นไงล่ะ” ลินินก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟตกกระทบใบหน้าเรียบนิ่งที่ฉาบไว้ด้วยความเย็นชา เธอเดินไปหยุดตรงหน้าธันวา ก่อนจะหยิบปากกาออกจากมือเขาอย่างถือสิทธิ์ “อำนาจที่คุณหยิบยืมเขามา คุณลืมไปแล้วหรือคะว่าใครเป็นเจ้าของที่แท้จริง” คีรินทร์มองลินินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหลงใหลและชื่นชม แม้แต่ในสถานการณ์บีบคั้นเช่นนี้ เขายังอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความเด็ดขาดของหญิงสาวที่เขารัก เขาลดปืนลงช้าๆ แต่ยังคงวางท่าทีคุกคามไว้อย่างไม่ลดละ “จัดการต่อให้จบนะ ลินิน... ส่วนผม จะไปจัดการ 'แขก' ที่กำลังรอเราอยู่ข้างนอกนั่น” คีรินทร์หันหลังเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแลศัตรูที่หมดทางสู้ ทิ้งให้ลินินเผชิญหน้ากับธันวาตามลำพัง ห้องทำงานกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ธันวาพยายามลุกขึ้นแต่ถูกลินินใช้ปลายรองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนมือของเขาอย่างแรงจนชายหนุ่มร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เธอโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูของเขา เสียงของเธอนุ่มนวลทว่าบาดลึกราวกับคมมีด “จำไว้ว่าความตายมันยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่ครอบครัวฉันต้องเจอ... แต่วันนี้ ฉันจะให้คุณได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ที่ทรมานยิ่งกว่าการถูกฝังทั้งเป็น” ลินินกดรีโมทคอนโทรลในมือ ประตูห้องทำงานถูกล็อกอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วคฤหาสน์หรูหรา นี่คือการรุกฆาตครั้งแรกที่เธอวางแผนร่วมกับรินรดามาตลอดหลายเดือน เพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของเธอ ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้อง ประตูบานใหญ่ที่ควรจะถูกปิดตายกลับถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกลอนประตูหักกระเด็น! คีรินทร์ที่เพิ่งเดินออกไปไม่ถึงนาทีกลับทรุดร่างลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากหัวไหล่ขวา พร้อมกับเงาร่างของชายปริศนาที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู มือของเขาถือปืนที่ติดท่อเก็บเสียงเอาไว้มั่น ลินินชะงักงันเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งลั่นไกใส่ชายที่เธอเฝ้าห่วงใย “สายไปแล้วล่ะแม่กุหลาบอาบแสงจันทร์... เพราะ 'ตัวจริง' ของเกมนี้ เพิ่งจะเริ่มเดินหมากตาที่เหลือต่างหาก” ด้วยรักจากกุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ