การตัดสินใจของลินิน

ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทที่แนบอยู่ตรงขมับซ้ายไม่ได้ทำให้หัวใจของลินินสั่นไหวเท่ากับเงาดำทมิฬในแววตาของคีรินทร์ มาเฟียหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของเธอไว้ในกำมือ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาออกแรงกดเข้าหาผิวเนื้อเนียนละเอียดจนเกิดรอยแดงจางๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงและหยาดฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระจกบานใหญ่ด้านนอก "เลือกเอาสิ ลินิน..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีรินทร์เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและแรงแค้นที่ถูกกดทับไว้จนแทบระเบิด "ระหว่างเอกสารลับที่เธอตั้งใจขโมยไปส่งให้ธันวา เพื่อใช้ล้างมลทินให้ครอบครัวจอมปลอมของเธอ... กับลมหายใจของฉัน ที่พร้อมจะหยุดเต้นตรงนี้ ถ้ามันทำให้เธอสะใจพอ" ลินินกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวบัดนี้ไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น แผ่นอกบางกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิด ภาพความทรงจำในคืนวันมหาวิโยคที่คฤหาสน์ของตระกูลถูกเผาผลาญจนมอดไหม้ พร้อมกับร่างไร้วิญญาณของบิดามารดาผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำๆ ธันวาคือผู้ชายคนนั้น... คนที่ยืนยันว่าคีรินทร์คือฆาตกรตัวจริง แต่สัมผัสอุ่นร้อน แววตาที่เจ็บปวด และค่ำคืนอันเร่าร้อนที่เธอเคยร่วมเผาไหม้ไปกับมาเฟียหนุ่มผู้นี้ กลับกรีดแทงหัวใจเธอยิ่งกว่าคมมีด "คุณมันก็แค่ฆาตกรเลือดเย็น คีรินทร์..." ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิลกาฬที่ไร้ก้นบึ้งของเขา "คุณพรากทุกอย่างไปจากฉัน แล้วตอนนี้ยังจะมีหน้ามาเรียกร้องความภักดีจากผู้หญิงที่คุณขังไว้ในกรงทองอย่างนั้นหรือคะ" "ใช่! ฉันมันเลว ฉันมันคือซาตานในสายตาเธอมาโดยตลอด!" คีรินทร์คำรามลั่น ขว้างเอกสารในมือทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางมน บังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขา "แต่จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอไว้ให้ดี ลินิน! ว่าต่อให้ฉันต้องกลายเป็นปีศาจที่ลากเธอลงนรกไปด้วยกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้ไอ้ธันวามันได้ครอบครองเธอแม้แต่ปลายเล็บ!" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจູບที่เต็มไปด้วยรสชาติคาวเลือด ความโกรธเกรี้ยว และความหึงหวงที่แผดเผาจนแทบคลั่ง ลินินพยายามทุบตีและเบือนหน้าหนี แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงอารมณ์ของชายหนุ่มที่ถูกผลักดันจนถึงขีดสุด เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มืออีกข้างดึงรั้งเอวบางเข้าหาตัวจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความเจ็บปวดผสมผสานกับความวาบหวามที่เธอยังคงพ่ายแพ้ให้แก่มันทุกครั้ง ทำให้เข่าของเญิงสาวแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เมื่อคีรินทร์ผละริมฝีปากออกด้วยความอาลัยอาวรณ์ ลินินหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน หยาดน้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป เธอก้มมองเอกสารแผ่นสุดท้ายที่อยู่ในมือ—กุญแจสำคัญที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมดและทำลายอาณาจักรของคีรินทร์ลงตามที่ธันวาสัญญาไว้ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจข้างซ้ายกลับบีบรัดอย่างรุนแรงเมื่อนึกถึงวินาทีที่ชายหนุ่มตรงหน้าเคยเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนเธอ *ระหว่างความแค้นที่รอการชำระ กับความรักที่กำลังแผดเผาเธอจนมอดไหม้... เธรควรเลือกสิ่งใด?* "ถ้าฉันฉีกมันทิ้งตรงนี้..." ลินินกระซิบเสียงสั่นเครือ ยกแผ่นกระดาษขึ้นสูงระดับสายตาของเขา "คุณจะปล่อยฉันไปไหมคะ คีรินทร์?" คีรินทร์ชะงัก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองแผ่นกระดาษในมือเธอก่อนจะเงยขึ้นสบตา หญิงสาวผู้เปรียบเสมือนกุหลาบอาบยาพิษ ในแววตาของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ฉายความลังเลอยู่ชั่วขณะ—ความลังเลที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครหน้าไหนมาก่อนในชีวิต "เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น ลินิน..." เขากระซิบเสียงพร่า พร้อมกับเลื่อนมือมากุมทับมือสั่นเทาของเธอที่ถือกระดาษแผ่นนั้นไว้ "ถ้าเธอเลือกทำลายฉัน เธอจะต้องตายในอ้อมแขนฉัน... แต่ถ้าเธอเลือกฉัน ฉันจะเผาทุกคนที่กล้าแตะต้องเธอให้ราบเป็นหน้ากลอง" รินรดาที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีเข้มnearระเบียงห้อง กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือด้วยความลุ้นระทึก แผนการที่วางไว้กับธันวากำลังจะพังทลายลงเพราะความอ่อนแอของผู้หญิงที่ชื่อลินิน ทว่าในวินาทีที่ลินินกำลังจะตัดสินใจยกกระดาษแผ่นนั้นให้คีรินทร์เผาทำลาย เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นสามครั้งอย่างเยือกเย็น ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยผู้มาเยือนที่ไม่มีใครคาดคิด "ขออภัยที่ขัดจังหวะเวลาอันแสนเร่าร้อนนี้นะคะ ท่านประธานคีรินทร์..." ร่างระหงของหญิงสาวในชุดสูทสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "แต่ดูเหมือนว่าเอกสารฉบับนั้น จะถูกส่งสำรองไปยังสำนักงานอัยการสูงสุดเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้วค่ะ" ด้วยรักจากกุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ