สายใยที่เริ่มถักทอ

"วางมีดลงซะ... ถ้าไม่อยากให้ห้องนี้กลายเป็นสุสานของใครสักคน" น้ำเสียงของลินินสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแข็งกร้าวราวกับแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เธอถอยหลังกรูจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับขอบประตูบานหนัก ห้วงคำนึงในหัวหมุนคว้าง คนตรงหน้า... ชายที่ควรจะนอนเน่าเปื่อยอยู่ใต้กองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้เขากลับยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างกายกำยำในชุดสูทสีเข้มเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดเลือดสีฉานที่ยังไม่แห้งสนิท 'อาทิตย์' พี่ชายผู้เป็นเสมือนแสงสว่างเดียวในชีวิตที่พังทลายของเธอ เขายังมีชีวิตอยู่หรือ? แล้วเลือดนั่น... เลือดของใคร? "ลินิน... พี่เอง" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าฟังดูเหมือนคนละเมอ เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาหา แต่กลับทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบหายไปพร้อมกับคมมีดที่หลุดจากมือ กระทบพื้นหินอ่อนดัง *เคร้ง!* เสียงนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเธอจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยถามอะไรไปมากกว่านั้น แขนแกร่งของใครบางคนก็โอบรอบเอวคอดกิ่วของเธอจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่คุ้นเคยจนแทบจะหยุดหายใจ ลินินรู้ได้ทันทีว่าใคร... คีรินทร์ "อย่าเข้าใกล้ขยะพวกนี้" คีรินทร์กระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่แฝงด้วยกระแสสังหารที่ทำเอาขนอ่อนลุกชัน เขาผลักเธอไปด้านหลังอย่างทะนุถนอมราวกับปกป้องของล้ำค่าที่สุดในชีวิต ก่อนจะก้าวขึ้นมาเผชิญหน้ากับร่างที่นอนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้น "แก... มาทำไมที่นี่" คีรินทร์ถามด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก อาทิตย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับฉายแววแตกสลายและเต็มไปด้วยรอยร้าวของความแค้น "ฉันมาเพื่อจบสิ่งที่แกเริ่มต้นไว้... คีรินทร์" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงกว้าง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนที่บาดเจ็บ ลินินมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีรวน ความสงสัยที่เคยมีว่าคีรินทร์อาจเป็นคนบงการเหตุการณ์ในอดีตเริ่มสั่นคลอน เมื่อเห็นท่าทีของคีรินทร์ที่ไม่ได้ดูตกใจกับการปรากฏตัวของอาทิตย์ แต่เขากลับดู... เหมือนรอคอยวันนี้มาตลอด "ลินิน ออกไป" คีรินทร์สั่งโดยไม่หันมามอง "ไม่" เธอตอบกลับอย่างหนักแน่น ดวงตาสีเข้มของเธอจ้องมองไปที่แผลเหวอะหวะบนแขนของอาทิตย์ด้วยความสะเทือนใจ "เขาบาดเจ็บนะคีรินทร์ คุณจะทำอะไรเขาก็ได้ แต่ถ้าเขาตายตอนนี้ ความจริงที่ฉันตามหามาทั้งชีวิตก็จะตายไปกับเขาด้วย" คีรินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูน่ากลัวและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน "ความจริง? เธอคิดว่าไอ้เศษเดนคนนี้จะบอกความจริงกับเธอหรือไง ลินิน... คนที่เธอควรไว้ใจที่สุดในโลกใบนี้ คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ไม่ใช่ไอ้ซากศพที่เดินได้ตัวนี้" ลินินชะงัก เธอหันไปมองคีรินทร์เต็มตา เห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาที่ดูไร้ความรู้สึกนั้น แวบหนึ่ง... เพียงเสี้ยววินาที เธอเห็นความร้าวรานที่คล้ายคลึงกับสิ่งที่เธอกำลังเผชิญ ความเหงาอ้างว้างที่เกิดจากการถูกทรยศโดยโลกทั้งใบ "คุณปกป้องฉันมาตลอด... ทำไม" ลินินถามเสียงแผ่ว พลางก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ "เพราะเธอคือสิ่งที่ฉันเหลืออยู่เพียงอย่างเดียวที่ยังไม่โดนความมืดกลืนกิน" คีรินทร์คว้ามือของเธอไปกุมไว้ แรงบีบที่สื่อถึงความโหยหาอย่างรุนแรงทำให้ลินินหายใจติดขัด เธอควรจะผลักเขาออก ควรจะกังขาในตัวเขา แต่ในวินาทีที่สายตาของพวกเขาสอดประสาน กำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองกลับพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า ทว่า ทันใดนั้น อาทิตย์ที่เหมือนจะหมดสติไปกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและขื่นขมที่สุดเท่าที่ลินินเคยได้ยิน "ลินิน... อย่าไปเชื่อมัน... กลิ่นเลือดที่ติดมือมันอยู่เนี่ย... ไม่ใช่เลือดศัตรูที่ไหนหรอก แต่มันคือเลือดของคนที่เธอกำลังจะมอบหัวใจให้... คีรินทร์มันเองที่ลงมือฆ่าครอบครัวเราเพื่อแย่งชิงทุกอย่างมาไว้ในกำมือ!" โลกทั้งใบของลินินหมุนคว้าง เธอหันขวับกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า มือที่เขากุมไว้เริ่มเย็นเฉียบราวกับหินน้ำแข็ง คีรินทร์ไม่ได้ปฏิเสธ เขากลับปล่อยมือเธอแล้วเดินตรงเข้าไปหาอาทิตย์ ก่อนจะกระชากคอเสื้อคนบนพื้นขึ้นมาจนหน้าชิดกัน "ใช่... ฉันฆ่าคนพวกนั้น แต่ไม่ใช่เพราะฉันต้องการอำนาจ" เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบเหลือบมามองลินินด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "แต่ฉันทำ... เพื่อรักษาชีวิตเธอไว้ต่างหาก" ปัง! เสียงปืนดังสนั่นมาจากทางหน้าต่างกระจกที่แตกกระจายเศษแก้วร่วงกราวลงพื้น พร้อมกับแสงไฟจากสปอร์ตไลท์ที่ฉายเข้ามาจากภายนอกล้อมรอบคฤหาสน์ไว้ทุกทิศทาง เสียงฝีเท้าคนนับร้อยกรูเข้ามาในโถงอย่างพร้อมเพรียง ลินินเบิกตากว้างเมื่อเห็นรินรดาเดินนำหน้ากลุ่มชายชุดดำเข้ามา พร้อมกับถือปืนจ่อตรงมาที่... คีรินทร์! "ขอโทษนะลินิน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงความเด็ดขาด "แต่หน้าที่ของฉัน คือการพาเธอออกมาจากปีศาจตัวนี้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" คีรินทร์หันมามองลินิน แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันที ราวกับเตรียมใจไว้แล้วสำหรับเรื่องนี้ "เลือกเอา ลินิน... จะไปกับคนของเธอ หรือจะยืนอยู่ข้างคนบาปอย่างฉัน... ท่ามกลางกองเลือดที่ไม่มีวันล้างออกนี้" กุหลาบอาบแสงจันทร์หวังว่ารี้ดที่รักทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับทุกอารมณ์ในตอนนี้และตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนหน้านะคะ