คนทรยศในบ้าน

“วางโทรศัพท์ลงซะ รินรดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของลินินดังขึ้นในความสลัวของห้องทำงานส่วนตัว ร่างบางพิงขอบประตูไม้โอ๊คแน่นิ่ง ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังเพื่อนสนิทที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างสะท้อนเข้ามากระทบใบหน้าของรินรดาที่ซีดเผือดลงถนัดตา รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือสมาร์ทโฟนไว้แน่นสั่นระริก เธอค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับลินินด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำ “ลิน... เข้ามาตอนไหนน่ะ ฉันแค่เช็กตารางงานให้น่ะค่ะ อย่าคิดมากเลยนะ” “ตารางงานที่ต้องส่งให้ธันวาอ่านทุกคืนเที่ยงคืนหรือเปล่าคะ?” ลินินก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลง “ฉันให้โอกาสเธอสารภาพมาตั้งแต่เมื่อวานที่เห็นพิรุธ แต่เธอกลับเลือกที่จะทำลายความเชื่อใจของฉันจนหยดสุดท้าย” รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและสมเพช “ความเชื่อใจ? ลินิน... ความเชื่อใจมันกินไม่ได้หรอกนะ ในโลกที่คีรินทร์ปกครองด้วยอำนาจมืดแบบนี้ เธอคิดว่าคนกระจอกอย่างฉันจะรอดไปได้ยังไงถ้าไม่หาหลักประกันให้ตัวเอง?” ลินินนิ่งไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดลึกๆ ในอกถูกกลบฝังไว้ใต้ท่าทีที่เย็นเยียบ เธอเดินมาหยุดลงตรงหน้าเพื่อนรักที่คบหากันมานานปี “เธอหักหลังฉันเพื่อผลประโยชน์ของธันวาเหรอ? เขาสัญญาอะไรกับเธอไว้ เงิน? หรืออำนาจที่เขาไม่มีวันให้เธอได้จริง?” “เขาให้ชีวิตฉัน!” รินรดาตะคอกกลับ เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความอัดอั้น “เขาคือคนเดียวที่ช่วยฉันจากหนี้สินที่พ่อแม่ฉันสร้างไว้ในตอนที่เธอเองยังเอาตัวไม่รอดด้วยซ้ำ ลินิน... เธอรู้ไหมว่าคีรินทร์มันปีศาจชัดๆ เขาไม่ได้รักเธอหรอก เขาแค่กำลังทำให้อาหารอันโอชะอ้วนพีขึ้นก่อนจะเชือดทิ้ง!” “นั่นมันเรื่องของฉันกับเขา” ลินินตอบเสียงต่ำ “แต่การที่เธอส่งข้อมูลเรื่องแผนการยึดหุ้นที่ฉันวางไว้ให้ธันวาจนเขาเตรียมแก้เกมได้ทัน ทำให้คนของคีรินทร์ต้องบาดเจ็บ เธอยังจะเรียกตัวเองว่าเป็นเพื่อนฉันอยู่อีกเหรอ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ขัดจังหวะของทั้งสอง ลินินเอื้อมมือไปคว้าเครื่องมือสื่อสารจากมือของรินรดาได้อย่างง่ายดาย รินรดาไม่ได้ขัดขืน เพียงแต่ยืนนิ่งราวกับหมดสิ้นหนทางสู้ “ฉันขอโทษ...” รินรดาพึมพำ น้ำตาหยดแรกร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราคาแพง “แต่ฉันย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว เขา... เขาขู่ว่าจะทำลายทุกอย่างที่ฉันเหลืออยู่” ลินินมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เธอรู้ดีว่าในโลกที่เต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บนี้ ไม่มีใครใสสะอาด แต่การถูกคนข้างกายแทงข้างหลังนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าคมกระสุนจากศัตรูหลายเท่า เธอตัดสินใจบางอย่างก่อนจะเปิดประตูห้องทำงานออก “ออกไปจากที่นี่ซะ รินรดา ก่อนที่คีรินทร์จะรู้เรื่องนี้ ถ้าเขาพบเธอที่นี่... ฉันรับรองไม่ได้ว่าเธอจะได้เดินออกไปจากคฤหาสน์นี้ไหม” รินรดาเบิกตากว้าง มองลินินด้วยความตกตะลึง “เธอ... เธอจะไม่บอกเขาเหรอ?” “ไป!” ลินินตวาดคำเดียวสั้นๆ รินรดาไม่รอช้า เธอคว้ากระเป๋าและวิ่งออกจากห้องไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าใจหาย ลินินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนัง ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและเสียใจ มือบางกำโทรศัพท์เครื่องนั้นแน่น แต่ก่อนที่เธอจะได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับหลักฐานในเครื่อง จู่ๆ แสงไฟในห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง “ปล่อยให้มันไปง่ายๆ แบบนั้น... ดูเหมือนหัวใจของเธอจะอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นภรรยาของฉันนะ ลินิน” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจดังมาจากมุมมืดของห้อง คีรินทร์ก้าวออกมาจากเงามืด นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความคาดเดา เขาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดที่ข้างหูจนเธอขนลุกชัน “คุณ... มาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ลินินถามเสียงสั่น “ตั้งแต่ตอนที่เธอทำตัวเป็นแม่พระผู้ใจบุญปล่อยคนทรยศหนีไปนั่นแหละ” คีรินทร์เชยคางหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้า นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยริมฝีปากเธอเบาๆ แต่แววตากลับดุดัน “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้ใครเข้ามาป้วนเปี้ยนในบ้านโดยไม่รู้ว่ามันเป็นสายลับให้ใคร?” ลินินเบิกตากว้าง “คุณรู้... คุณรู้มาตลอด?” คีรินทร์ยิ้มเหี้ยมเกรียม รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น “ฉันไม่เพียงแต่รู้ว่ามันรายงานอะไรไป แต่ฉันยังเป็นคนส่งข้อมูล 'ปลอม' ให้มันไปบอกธันวาด้วย... และตอนนี้ ธันวากำลังก้าวเข้าไปในกับดักที่ฉันขุดไว้เพื่อรอจัดการเขาให้สิ้นซาก” เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากเธอ น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำและอันตรายยิ่งกว่าครั้งไหน “แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ... เธอจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่ารินรดาไม่ได้แค่รายงานข้อมูล แต่เธอยังขโมย 'บางอย่าง' ที่สำคัญกว่าแผนธุรกิจไปจากห้องนี้ด้วย” ลินินชะงัก เธอรีบก้มลงมองสร้อยคอที่สวมอยู่ ความรู้สึกว่างเปล่าที่คอทำให้เธอตัวแข็งทื่อ จี้รูปกุหลาบสีดำที่เป็นกุญแจสำคัญสู่ความลับในอดีตของครอบครัวเธอได้หายไปแล้ว! คีรินทร์กระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะกดจูบลงบนขมับเธออย่างแผ่วเบา “ดูเหมือนว่ารินรดาไม่ได้แค่ทรยศเธอเพียงคนเดียวหรอกนะ... แต่มันเอาชีวิตของเธอไปแขวนไว้บนเส้นด้ายของธันวาเรียบร้อยแล้ว” กุหลาบอาบแสงจันทร์หวังว่ารี้ดที่รักทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับทุกอารมณ์ในตอนนี้และตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนหน้านะคะ