เล่ห์เหลี่ยมมหาเศรษฐี

“คุณกำลังเล่นเกมที่ตัวเองไม่มีทางชนะหรอกนะ ลินิน” เสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์ดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของยาสูบราคาแพงและเหล้าวิสกี้ชั้นดี ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวยักษ์ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังกำมะหยี่สีเข้มอย่างไม่ลดละ ลินินยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ท่วงท่าของเธอดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทว่าหัวใจของเธอกลับเต้นรัวราวกับกลองรบเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่ม เขาไม่ได้มองเธอด้วยความหลงใหลอย่างที่เคยเป็นมาตลอดหลายสัปดาห์ แต่มันคือสายตาของนักล่าที่เริ่ม ‘มองเห็น’ กับดักที่เขากำลังก้าวเข้าไป “เกมเหรอคะ?” ลินินหัวเราะแผ่วเบา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างมีเลศนัย “ถ้าฉันเป็นนักเล่นเกม ฉันคงเป็นคนที่เก่งที่สุดที่คุณเคยรู้จัก แต่ถ้าคุณคิดว่าฉันกำลังเล่นตลกกับชีวิตตัวเองอยู่... คุณอาจจะมองฉันผิดไปก็ได้นะคะ คีรินทร์” คีรินทร์แค่นยิ้ม แววตาเย็นเยียบลงจนน่าขนลุก เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาหาเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองถูกลดทอนลงจนลินินสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา กลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่ปนด้วยกลิ่นอันตรายของอำนาจทำให้เธอต้องกลั้นหายใจ “ธันวาให้ข้อเสนอคุณเท่าไหร่?” คำถามนั้นสั้น กระชับ แต่ทิ่มแทงหัวใจดั่งคมมีด ลินินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เธอไม่ตอบ แต่เลือกที่จะเอนหลังพิงพนักโซฟา สายตาจ้องมองเขาตอบโดยไม่หลบเลี่ยง “ทำไมคุณถึงคิดว่าทุกอย่างต้องเกี่ยวกับเงินคะ?” “เพราะคนอย่างคุณไม่ทำอะไรโดยไม่มีผลตอบแทนที่คุ้มค่า” คีรินทร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม “แรกเริ่มฉันคิดว่ามันคือ ‘ความต้องการ’... จนกระทั่งฉันได้เห็นบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่พ่วงอยู่กับชื่อเพื่อนสนิทของคุณ—รินรดา” หัวใจของลินินกระตุกวูบ เธอคุมอาการมือไม้ไม่ให้สั่นได้อย่างยากลำบาก ธันวาพลาดไปแล้ว หรือนี่คือความผิดพลาดของเธอเองที่ประมาทเกินไป? การขุดคุ้ยข้อมูลของคีรินทร์นั้นรวดเร็วและร้ายกาจกว่าที่เธอเคยประเมินไว้หลายเท่าตัว “ถ้าคุณรู้ขนาดนั้นแล้ว คุณจะยังเก็บงูพิษไว้ข้างกายอีกทำไม?” ลินินเอ่ยเสียงเรียบพยายามกลบเกลื่อนรอยร้าวในใจ คีรินทร์ใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นดูราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนทุกอย่างที่ขวางหน้า “เพราะงูพิษตัวนี้มีเสน่ห์เกินกว่าจะฆ่าทิ้งยังไงล่ะ และที่สำคัญ... ฉันอยากรู้ว่าพิษของคุณจะร้ายกาจแค่ไหน ก่อนที่ฉันจะบดขยี้คุณให้แหลกคามือ” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดใจ ลินินรู้ดีว่านี่คือจุดเปลี่ยนสำคัญ เธอไม่ใช่ผู้คุมเกมอีกต่อไป แต่เธอกำลังกลายเป็นหมากที่ถูกจับได้ว่าแอบเปลี่ยนกระดาน “คุณอาจจะมั่นใจในตัวเองมากเกินไปนะคีรินทร์ บางทีคนที่กำลังถูกปั่นหัว... อาจจะไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณที่กำลังหลงเชื่อสิ่งที่ตัวเองเห็นเพียงด้านเดียว” เธอกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ขาจะสั่นเพียงใดเธอก็ไม่แสดงความอ่อนแอออกมา เธอเดินเลี่ยงผ่านเขาไป แต่คีรินทร์กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกของเธอปวดร้าว “อย่าเพิ่งรีบไปสิ” เขาเอนตัวกระซิบข้างหู “เพราะสิ่งที่ฉันเพิ่งรู้มาใหม่... มันน่าสนใจกว่าที่คุณคิดมากนัก” เขายื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งมาตรงหน้าเธอ บนหน้าจอแสดงภาพถ่ายล่าสุดที่มีบุคคลที่สามปรากฏอยู่ในเงามืดของคฤหาสน์หลังนี้ ไม่ใช่ธันวา... แต่เป็นคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ครอบครัวเธอถูกทำลาย ลินินเบิกตากว้าง เลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบแข็งตัว ร่างในภาพนั้นหันมามองกล้องด้วยรอยยิ้มที่เธอจำได้ดีที่สุด... รอยยิ้มของคนทรยศที่ทำลายชีวิตเธอเมื่อห้าปีก่อน! “คนๆ นี้ บอกฉันว่าเขามี ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่จะมอบให้ฉันในฐานะที่ฉันดูแล ‘คนของเขา’ เป็นอย่างดี” คีรินทร์แค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะผละออกแล้วเดินไปที่ประตูห้อง “เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ หลังจากนี้ต่างหากล่ะ ลินิน... เตรียมตัวรับผลจากสิ่งที่เธอทำเอาไว้ให้ดี” เขากดปุ่มสั่งการบางอย่าง ประตูห้องทำงานล็อกสนิทจากภายนอก ทิ้งให้เธอติดอยู่ในกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเขาเอง ในขณะที่เสียงฝีเท้าของเขากำลังเดินห่างออกไป พร้อมกับความลับที่กำลังจะเปลี่ยนชะตากรรมของเธอไปตลอดกาล กุหลาบอาบแสงจันทร์หวังว่ารี้ดที่รักทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับทุกอารมณ์ในตอนนี้และตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนหน้านะคะ