กรงขังที่เริ่มอบอุ่น

“ถ้าคุณยังเอาปืนจ่อที่หัวใจตัวเองเพื่อทดสอบความอดทนของฉันอยู่แบบนี้ เห็นทีเราคงต้องเปลี่ยนที่นอนจากเตียงนุ่มๆ เป็นห้องใต้ดินที่ไร้แสงแทนนะ ลินิน” เสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์ที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ลินินไม่ได้ขยับกายหนี เธอเพียงแต่ปักมีดพกเล่มเล็กที่เพิ่งฉวยมาจากโต๊ะอาหารลงบนแผ่นไม้โอ๊กเบื้องหน้า ฝังลึกจนเกิดเสียงดังกึก ลมหายใจของหญิงสาวเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แม้หัวใจในอกจะกระตุกวูบยามที่ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นกวาดมองเธอราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ “กรงขังที่ขังฉันไว้ มันไม่ใช่ห้องใต้ดินหรอกค่ะคีรินทร์... แต่มันคือสายตาของคุณต่างหาก ที่คอยจับจ้องราวกับฉันเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานที่คุณเป็นคนเดิน” ลินินเงยหน้าขึ้น สบสายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความสั่นไหวในแววตาจะทรยศคำพูดของเธออยู่บ้าง คีรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นศูนย์ ความร้อนจากร่างกายกำยำแผ่ซ่านจนลินินรู้สึกหายใจติดขัด เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยไร้อารมณ์บัดนี้กลับมีความปรารถนาที่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดพาดผ่าน มือหนาเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอเงยหน้ามองเขาชัดๆ “หมากหรือ? ลินิน... คนอย่างฉันไม่เคยเสียเวลากับหมากตัวไหนนานขนาดนี้ ถ้าฉันต้องการทำลายคุณจริงๆ คุณคงไม่มีโอกาสได้มายืนต่อปากต่อคำกับฉันที่นี่ตั้งแต่เดือนแรกแล้ว” นิ้วโป้งหยาบกร้านไล้ผ่านริมฝีปากนุ่มอย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่ทำให้ลินินต้องเม้มปากแน่น ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเริ่มแทรกซึมเข้าสู่หัวใจที่เคยแข็งแกร่งของเธอราวกับน้ำที่หยดลงบนก้อนหิน แม้เธอจะพร่ำบอกตัวเองเสมอว่าเขาคือศัตรู คือต้นเหตุของความวินาศในชีวิตเธอ แต่ทำไม... ทุกครั้งที่เขาสัมผัส ความเกลียดชังที่เคยรุ่มร้อนกลับมอดไหม้เหลือเพียงความโหยหาที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้ “คุณกำลังเล่นเกมกับฉัน คีรินทร์” ลินินพึมพำ น้ำเสียงขาดช่วงเมื่อมือของเขาเลื่อนมาประคองท้ายทอย “เกมที่รู้ว่าตัวเองต้องชนะ... แต่กลับยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อไม่ให้ฉันหายไป” “ถ้าการครอบครองคุณคือการแพ้... ฉันก็พร้อมที่จะแพ้ไปตลอดชีวิต” เขาประกบริมฝีปากลงมา ไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนดุดันเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและสั่นไหวอย่างประหลาด ลินินชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ควรจะผลักเขาออกกลับเผลอเลื่อนไปขยุ้มเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาไว้แน่น เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมลงสู่ห้วงน้ำลึกที่เย็นเยือกทว่ากลับอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ยิ่งเขารุกเร้า ยิ่งเขามอบสัมผัสที่แฝงความจริงใจที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากมาเฟียเลือดเย็นอย่างเขา หัวใจของเธอก็ยิ่งสั่นคลอน รินรดาเคยเตือนเธอว่า ‘อย่ามองหาความรักในกรงของศัตรู’ แต่ตอนนี้ ลินินกลับรู้สึกว่ากำแพงที่เธอสร้างไว้รอบตัวกำลังพังทลายลงทีละน้อย เมื่อคีรินทร์ถอนริมฝีปากออก เขาไม่ได้ห่างไปไหนไกล เพียงแค่หน้าผากที่ชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินใบหน้าเธอ “ลืมเรื่องธันวาไปเสีย ลินิน... อย่าให้ชื่อของมันมาเปื้อนเวลาของเรา” ลินินนิ่งไป แววตาของเธอหม่นแสงลงวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อนั้น เธอไม่ได้ตอบรับ แต่ในใจกลับคิดถึงคำพูดของธันวาที่แอบทิ้งไว้เมื่อวาน ‘ถ้าเธอไม่จัดการคีรินทร์... คนต่อไปที่จะสูญเสียคือรินรดา’ ความลังเลเกาะกุมหัวใจ หญิงสาวหันหน้าหนี มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่เห็นทิวทัศน์ของคฤหาสน์หรูหราที่รายล้อมไปด้วยพุ่มกุหลาบสีเลือด กุหลาบที่สวยงามทว่ามีหนามแหลมคมเหมือนกับตัวตนของชายหนุ่มด้านหลังเธอ “ถ้าฉันเป็นอิสระ... คุณจะปล่อยฉันไปจริงๆ ใช่ไหม?” เธอถามเสียงแผ่ว “ในโลกนี้ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยสำหรับคุณเท่ากับในกรงของฉันอีกแล้ว... ลินิน” เขาตอบสั้นๆ ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจและคำสัญญาที่หนักแน่น ทว่า ในขณะที่ลินินกำลังจะเอ่ยคำถามต่อ เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของคีรินทร์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่กำลังเปราะบาง คีรินทร์ผละออกไปรับสายด้วยท่าทีเคร่งขรึม สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินปลายสายรายงานบางอย่าง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาหันกลับมามองลินินที่ยังยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาที่เขามองเธอนั้นเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความรักที่เพิ่งจะแสดงออกมา แต่เป็นความระแวงอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ธันวาไม่ได้แค่ส่งคำขู่มาหรอกนะลินิน...” คีรินทร์วางโทรศัพท์ลง เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธจัด “มันส่ง ‘ของขวัญ’ มาให้คุณที่หน้าประตูคฤหาสน์... ของขวัญที่ยืนยันว่าคุณเองก็มีส่วนร่วมในแผนการทำลายฉันมาโดยตลอด” ลินินเบิกตากว้าง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วไขสันหลังเมื่อเห็นเขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาขว้างลงบนโต๊ะ รูปที่แสดงให้เห็นว่าเธอและรินรดาเพิ่งจะแอบส่งข้อมูลลับของเขาให้ศัตรูไปเมื่อเช้านี้เอง! กุหลาบอาบแสงจันทร์หวังว่ารี้ดที่รักทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับทุกอารมณ์ในตอนนี้และตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนที่กำลังจะเกิดขึ้นในตอนหน้านะคะ