ความลับใต้ห้องสมุด

กลิ่นควันปืนฉุนกึกเจือจางด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่ร่วงกราวลงมาจากแรงอัดอากาศ กระสุนนัดที่สองเฉียดใบหูของคีรินทร์ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมร้อนจัดแผดเผาผิวแก้มจนแสบผ่าว แต่ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าในความมืดกวาดมองหาที่มาของวิถีกระสุนอย่างรวดเร็วดั่งสัญชาตญาณนักล่า "หมอบลง!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับที่ร่างหนาพุ่งเข้าชาร์จลินินเต็มแรง แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปหลบหลังชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีโบราณที่หนาทึบพอจะกันกระสุนได้ ลินินยังไม่ทันได้อ้าปากประท้วง มือหนาของคีรินทร์ก็ตะמתปิดปากเธอไว้แน่น แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอ ความมืดมิดภายในห้องสมุดส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลคีรินทร์ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการรับรู้ของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายหอมละมุนของกุหลาบป่าจากตัวหญิงสาว แม้ในสถานการณ์เป็นตาย ทว่าความปรารถนาอันดิบเถื่อนกลับปะทุขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ คีรินทร์ก้มกระซิบชิดริมหูเธอ เสียงของเขาแหบพร่าจนน่ากลัว "ดูเหมือนจะมีหนูสกปรกแอบเข้ามาในบ้านของฉัน... และเธอก็คือหนึ่งในนั้น ลินิน" ลินินจ้องมองนัยน์ตาคู่คมที่เรืองรองในความมืด หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวกระสุนจากมือสังหารปริศนา แต่เป็นเพราะแรงกดดันจากร่างสอบที่ทาบทับลงมาจนแทบไร้ช่องว่าง เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง ปลายมีดสั้นในมือที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุมถูกกระชับแน่นขึ้น เธอกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นไม่แพ้กัน "ถ้าฉันเป็นหนู คุณก็คงเป็นเจ้าของกรงขังที่โง่เง่าที่สุด ที่ปล่อยให้หนูเข้ามาถึงห้องลับใต้ดินได้... ปล่อยฉัน คีรินทร์ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นเป้านิ่งให้ใครฆ่า" มุมปากของคีรินทร์กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ท่ามกลางความตึงเครียด เขากลับใช้นิ้วเรียวยาวไล้โค้งโครงหน้าเนียนนุ่มของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแฝงไว้ด้วยความคุกคามและความลุ่มหลงที่ยากจะควบคุม "เก่งนักนะ... หวังว่าตอนที่ฉันถอดหน้ากากเธอออก เธอจะยังอวดดีแบบนี้อยู่" เพล้ง! เสียงกระจกแตกดังสนั่นมาจากมุมอับด้านทิศเหนือของห้องสมุด ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังพุ่งตรงมายังชั้นหนังสือที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ คีรินทร์ผละออกอย่างรวดเร็วดั่งเสือชีตาร์ มือแกร่งคว้าอาวุธปืนพกเก็บเสียงจากสายคาดไหล่ออกมาขึ้นลำอย่างคล่องแคล่ว เขากดไหล่บางของลินินให้หมอบราบลงกับพื้นพรมหนา "อยู่ตรงนี้... ถ้าเธอขยับแม้แต่นิดเดียว ฉันจะจัดการเธอก่อนที่กระสุนพวกมันจะเจาะหัวเธอ" ทว่า เมื่อคีรินทร์พุ่งตัวออกไปประจันหน้ากับเงาสามร่างที่บุกรุกเข้ามาในความมืด ลินินกลับไม่ได้ทำตามคำสั่ง ทันทีที่แผ่นหลังกว้างลับตาไปในความมืด ลินินอาศัยจังหวะชุลมุนของการปะทะและเสียงปืนที่ดังกลบทุกสรรพเสียง คลานต่ำไปตามพื้นพรมเข้าสู่มุมมืดที่สุดของห้องสมุด ซึ่งเป็นจุดที่รันรดาเพื่อนสนิทของเธอเคยแอบส่งสัญญาณเตือนผ่านแผนผังลับที่ขโมยมาจากระบบรักษาความปลอดภัย เป้าหมายของเธอไม่ใช่การเอาชีวิตรอดจากมือสังหาร แต่คือ 'ห้องนิรภัยใต้พื้นไม้' ที่ซ่อนเอกสารการตายของพ่อเธอ—อดีตหุ้นส่วนผู้ล่วงลับของคีรินทร์ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อคลำพบร่องเหล็กรูปวงกลมใต้พรมเปอร์เซียผืนใหญ่ เธอจำรหัสที่รันรดาถอดรหัสมาจากไดอารี่เก่าของพ่อได้ แม่น้ำวนแห่งความทรงจำสีเลือดไหลย้อนกลับมาในหัว ภาพวันที่พ่อถูกตราหน้าว่ายักยอกเงินและฆ่าตัวตาย ทั้งที่ความจริงมันคือแผนการฆาตกรรมอำพรางโดยฝีมือของคนตระกูลคีรินทร์และพันธมิตรอย่างธันวา *หมุนขวา 3... ซ้าย 7... ขวา 12...* กริ๊ก! เสียงกลไกโลหะปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ ดั่งเสียงสวรรค์ ลินินรีบดึงแผ่นไม้ออก เผยให้เห็นบันไดแคบๆ ทอดยาวลงสู่ความมืดทึบเบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นและกลิ่นกระดาษโบราณลอยเตะจมูกทันที เธอมุดตัวลงไปอย่างไม่ลังเล พร้อมกับดึงแผ่นไม้ปิดกลับเข้าที่เดิมอย่างแนบเนียน เพื่ออำพรางร่องรอยก่อนที่ใครจะสังเกตเห็น ภายในห้องใต้ดินมีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินดวงเล็กๆ ที่ติดอยู่บนผนัง ลินินกวาดสายตามองหาตู้เหล็กนิรภัยที่ตั้งอยู่มุมห้อง หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอตรงเข้าไปรื้อค้นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มที่ระบุปี ค.ศ. ที่เกิดเหตุสะเทือนขวัญ นิ้วเรียวเปิดแฟ้มเอกสารแผ่นแล้วแผ่นเล่า กระดาษทุกแผ่นคือหลักฐานมัดตัว... สัญญากู้ยืมเงินปลอมแปลง ลายเซ็นที่ถูกปลอมขึ้น และภาพถ่ายที่ยืนยันว่าพ่อของเธอถูกฆ่าตัดตอนก่อนที่ความลับเรื่องการฟอกเงินของคีรินทร์จะถูกเปิดเผย แต่มันมีบางอย่างผิดปกติ... ในแฟ้มเอกสารหน้าสุดท้าย มีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งแปะไว้ด้วยลายมือที่เธอคุ้นเคยอย่างประหลาด—ลายมือของคีรินทร์! *“ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่เธอขุดเอง, ลินิน... เธอมันก็แค่ลูกแกะที่เดินเข้าปากเสือด้วยความเต็มใจ”* ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงสันหลัง ลินินหน้าซีดเผือด เธอรีบหันขวับกลับไปมองทางบันไดที่เพิ่งลงมา ทว่าแสงไฟสลัวในห้องใต้ดินกลับสว่างวาบขึ้นพร้อมกันทุกดวง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงกำลังก้าวเดินลงบันไดทีละขั้น... ช้าๆ แต่มั่นคง ดั่งเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ยืนขวางทางออก รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนมุมปากหยักลึก ในมือของเขาไม่มีปืน แต่มีแฟ้มเอกสารอีกเล่มที่หนากว่า แววตาของมาเฟียหนุ่มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานปนความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปิดตาย "หาของที่อยากเจอหรือยัง... คุณหนูลินิน?" คีรินทร์เอ่ยเสียงนุ่มทุ้ม ก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว บีบพื้นที่หลบหนีจนเธอต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับชั้นเหล็กเย็นเฉียบ "ทีนี้... เรามาคุยกันยาวๆ ดีกว่า ว่าเธอจะเอาอะไรมาแลกกับความลับที่เธอรู้นี้... หรือว่าเธอจะเอา 'ร่างกายและหัวใจ' ของเธอมาแลกแทน?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันครับ — กุหลาบอาบแสงจันทร์