หนีไม่พ้น

“ถ้าก้าวออกไปจากประตูบานนั้นเพียงก้าวเดียว ลินิน... ฉันรับรองว่าเธอจะไม่ได้เห็นแม้แต่แสงจันทร์ในคืนนี้อีกเลย” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากเงามืดของมุมห้อง ลินินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู มือของเธอสั่นเทาขณะกำสายกระเป๋าเป้แน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความหวาดหวั่นที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรู คีรินทร์ไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงแค่จิบไวน์ในแก้วคริสตัล สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจับจ้องมาที่เธอราวกับจะกระชากวิญญาณออกมาตรวจสอบ ความเย็นชาในแววตานั้นบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด “คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้ในกรงทองแห่งนี้ตลอดไป คีรินทร์” ลินินเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว “ชีวิตฉันไม่ใช่ของเล่น และฉันไม่ใช่สมบัติที่คุณจะโยนไว้ในห้องนี้เมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบ” “สมบัติงั้นเหรอ?” คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นแห้งแล้งและน่าขนลุก เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงตระหง่านของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลจนลินินต้องก้าวถอยหลังไปชนกับบานประตู “เธอมันก็แค่กุหลาบที่มีหนามแหลมคม แต่รู้ไว้เถอะลินิน หนามที่แหลมที่สุด... ถ้าถูกถอนทิ้งไปเสียบ้าง มันก็แค่ดอกไม้ที่รอวันเหี่ยวเฉาในแจกันของฉันเท่านั้น” เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจเสือร้าย เพียงเสี้ยววินาทีร่างกำยำก็เข้ามาประชิดตัว มือหนาคว้าข้อมือเล็กของลินินไว้แน่น บีบจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ปล่อยนะ!” “หนีไปไหน? ไปหาธันวา? ไปให้ไอ้คนเลวนั่นมันหลอกใช้เธอเป็นหมากในเกมสกปรกงั้นเหรอ?” คีรินทร์กระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำให้ลินินสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แต่เธอเลือกที่จะเชิดหน้าสู้ สายตาของเธอแข็งกร้าว “อย่างน้อยธันวาก็ไม่เคยบอกว่ารักฉันทั้งที่ในมือถือมีดเตรียมจะแทงข้างหลัง!” คำพูดนั้นทำให้คีรินทร์ชะงัก แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกอีกครั้ง เขาผลักเธอเบาๆ จนร่างของลินินเซถอยหลังไปพิงผนังห้อง “ความรักมันไร้ค่าเกินไปสำหรับคนอย่างเรา ลินิน... ฉันแค่กำลังปกป้องสิ่งที่ฉันควรจะได้ครอบครองเท่านั้น” เขาคว้าคางมนให้เงยขึ้นสบตา “เธอคิดว่าเธอวางแผนกับรินรดามานานแค่ไหน? การแลกเปลี่ยนข้อมูลลับผ่านสัญญาณไฟในสวนหลังบ้าน หรือการนัดแนะรถมารับที่ทางออกทิศเหนือ... คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง?” หัวใจของลินินหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม ความลับที่เธอและรินรดาพยายามปกปิดมาตลอดกลับถูกเปิดเผยราวกับเป็นเรื่องตลกสำหรับเขา ทุกก้าวที่เธอเดิน ทุกแผนที่เธอวางไว้ เขาเฝ้ามองอยู่บนยอดเขาสูงมาโดยตลอด “คุณมันปีศาจ...” เธอพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลลงมาอาบแก้มด้วยความคับแค้นใจ “ปีศาจตัวนี้แหละที่จะกอดเธอไว้ ไม่ว่าเธอจะกรีดร้องหรือขัดขืนแค่ไหนก็ตาม” คีรินทร์เช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ชวนให้ใจสั่น แต่สำหรับลินิน มันคือโซ่ตรวนที่แน่นหนากว่าเดิม เขาก้มลงมาประทับจูบที่หน้าผากของเธอ ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องที่ยืนรออยู่หน้าประตูด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “จัดการเก็บของทุกอย่างที่เธอเตรียมไว้ แล้วกักบริเวณเธอในห้องชั้นใต้ดินจนกว่าฉันจะพอใจ” ลินินเบิกตากว้าง “ไม่! คุณทำแบบนี้ไม่ได้ คีรินทร์!” “ฉันทำได้ และฉันจะทำมากกว่านี้ถ้าเธอยังคิดจะหนี” เขาหันกลับมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย “จงจำไว้ลินิน... ในโลกที่เต็มไปด้วยกุหลาบอาบเลือดนี้ ไม่มีความรักไหนที่บริสุทธิ์พอจะพาเธอหนีพ้นไปจากเงื้อมมือของฉันได้” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์ เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นขึ้นจากทางทิศเหนือ คีรินทร์ขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นลานกว้างด้านนอก ชายชุดดำนับสิบคนพุ่งตัวเข้ามาในรั้วคฤหาสน์ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาที่ก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามา... ธันวา? คีรินทร์ดึงตัวลินินเข้ามาซ่อนไว้ด้านหลังตนเองโดยสัญชาตญาณ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากของลินินกลับปรากฏขึ้นท่ามกลางความสับสน เธอไม่ได้ดีใจที่ธันวามาช่วย แต่เธอรู้ดีว่าแผนของเธอยังไม่จบลงแค่นี้ “คุณไม่ได้กักขังแค่ฉัน คีรินทร์...” ลินินกระซิบเบาๆ “แต่คุณกำลังขังตัวเองไว้ในกับดักที่ฉันเป็นคนวางเอาไว้ตั้งแต่ต้น” คีรินทร์ชะงักไปเมื่อเห็นรินรดาเดินออกมาจากมุมมืด พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่แสดงผลภาพวงจรปิดทั้งหมดของคฤหาสน์ที่ถูกตัดการเชื่อมต่อไปแล้ว แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นแววตาที่เยือกเย็นของลินินที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน “เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากค่ะ” กุหลาบอาบแสงจันทร์หวังว่ารี้ดที่รักทุกท่านจะอดใจรอคอยการปะทะครั้งใหญ่ในตอนถัดไปนะคะ