กุหลาบราตรีร้อยเล่ห์: รอยเสน่หาแวมไพร์ทมิฬ•ตอนที่ 26

การเผชิญหน้ากลางฝน

ผลงานโดย กุหลาบอาบแสงจันทร์
“คุณจะฆ่าฉันหรือไง... คีรินทร์!” เสียงของลินินสั่นพร่าท่ามกลางเสียงคำรามของฟ้าร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหว แรงบีบจากอุ้งมือหนาที่ต้นแขนของเธอนั้นราวกับคีมเหล็ก มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านจนคนถูกกระทำต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด หยาดฝนกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายราวกับต้องการชะล้างความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นให้สถานการณ์ในคฤหาสน์ร้างกลางหุบเขาแห่งนี้ร้อนระอุขึ้นไปอีก คีรินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น นัยน์ตาสีดำสนิทดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นความกลัว... แต่มันก็ผสมปนเปไปกับความดื้อรั้นที่เขาทั้งรักและเกลียดชังในเวลาเดียวกัน “เธอต่างหากที่กำลังจะฆ่าฉัน ลินิน” เขากระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิภายนอก “การที่เธอเข้าไปพัวพันกับธันวา... การที่เธอกล้าโกหกฉัน... นั่นไม่ใช่แค่การทรยศ แต่มันคือการหยิบมีดมาปักลงบนหัวใจที่ฉันอุตส่าห์มอบให้เธอเพียงคนเดียว!” ลินินแค่นหัวเราะ ทั้งน้ำตาที่ไหลปนไปกับสายฝน “ความรักของคุณมันก็แค่การกักขัง! คุณไม่ได้ต้องการหัวใจของฉัน คุณแค่ต้องการตุ๊กตากระเบื้องที่สั่งให้เชื่องอย่างไรก็ได้ เพื่อสนองความกระหายอำนาจของคุณ!” เพล้ง! แจกันดอกไม้ใบโตบนโต๊ะข้างกายถูกคีรินทร์กวาดลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงเศษกระเบื้องที่แตกละเอียดดังก้องแข่งกับเสียงฟ้าร้อง เขาก้าวเข้าประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของหญิงสาวปะทะกับผนังเย็นเฉียบ ปลายจมูกของเขาคลอเคลียอยู่แถวซอกคอขาวเนียน กลิ่นกายบุรุษที่ปนไปกับกลิ่นดินและฝนทำให้ลินินใจสั่น แต่นางก็ยังเชิดหน้าท้าทาย “ฉันให้เธอได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นอำนาจ เงินทอง หรือแม้แต่ความตายของศัตรูที่ทำลายครอบครัวเธอ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบคำนั้นข้างใบหู “ถ้าเธอเพียงแค่หยุด... หยุดขัดขืน และยอมเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว” “ไม่! ฉันไม่ใช่เครื่องมือของใคร และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ฉันจะไม่เป็นทาสของฆาตกรอย่างคุณ!” ทันทีที่คำนั้นหลุดออกจากปาก ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุม คีรินทร์ชะงัก แววตาของเขาวูบไหวราวกับเปลวไฟที่ถูกลมพัดจนเกือบดับ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิมหลายเท่า “งั้นเหรอ... ถ้าเธอคิดว่าฉันเป็นฆาตกรที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเธอ” เขาผละออกช้าๆ ก่อนจะล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอกที่เปียกชุ่ม มันคือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกบรรจุไว้ในซองพลาสติกกันน้ำ เขาโยนมันลงแทบเท้าของเธอ “งั้นก็ลองอ่านดู สิ่งที่คนอย่างธันวาไม่ได้บอกเธอ... และสิ่งที่ครอบครัวของเธอไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่เธอคิด” ลินินมองแฟ้มนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่กล้าก้มลงเก็บ แต่นัยน์ตาของเขาบังคับให้เธอต้องทำ “อ่านซะ ลินิน... แล้วเธอจะรู้ว่านรกที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่ตัวฉัน แต่มันอยู่ที่อดีตที่เธอพยายามจะรื้อฟื้นขึ้นมา!” ในจังหวะที่ลินินก้มลงหยิบเอกสารนั้นขึ้นมา ประตูไม้บานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาที่เปียกปอนไม่แพ้กัน ธันวายืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าประตู มือขวาของเขากุมปืนพกเอาไว้แน่น และเล็งตรงมาที่คีรินทร์ “ปล่อยเธอซะ คีรินทร์... หรืออยากให้วันนี้เป็นวันตายของแกจริงๆ!” คีรินทร์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงยืนนิ่ง แผ่นหลังกว้างบังลินินไว้ราวกับโล่กำบัง แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ลินินที่ก้มลงอ่านเอกสารในมือก็ต้องเบิกตากว้าง ข้อความในหน้ากระดาษแผ่นแรกทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน รูปถ่ายใบหนึ่งที่แนบมาด้วย คือภาพของพ่อเธอ... กำลังจับมือกับธันวาในฐานะพันธมิตรที่ทำลายธุรกิจครอบครัวของคีรินทร์เมื่อสิบปีก่อน หัวใจของเธอร่วงหล่นลงสู่เหวที่มองไม่เห็น ความจริงที่เธอพยายามตามหา... มันไม่ใช่การแก้แค้นเพื่อความถูกต้อง แต่มันคือการแก้แค้นให้กับศัตรูที่หลอกใช้เธอมาตลอด “ธันวา...” ลินินเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “รูปนี้... มันหมายความว่ายังไง?” ธันวาชะงักไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มเย้ยหยันก็ปรากฏบนใบหน้า “เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอกลินิน แค่เดินมาหาฉัน แล้วจบเรื่องนี้ซะ” คีรินทร์หันกลับมามองลินิน แววตาของเขามีทั้งความเจ็บปวดและความห่วงใยที่ปิดไม่มิด “อย่าไปหาเขาลินิน... ถ้าเธอเดินก้าวออกไปจากห้องนี้พร้อมกับเขา นั่นหมายถึงเธอเลือกที่จะเป็นศัตรูกับฉันไปตลอดกาล” ท่ามกลางกระบอกปืนที่จ่อเข้าหาคีรินทร์ และความจริงที่แหลมคมดั่งมีดกรีดใจ ลินินยืนอยู่ตรงกลางระหว่างชายสองคนที่หลอกใช้เธอ ทั้งคู่มีส่วนทำให้ชีวิตเธอพังทลาย หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอเงยหน้าขึ้น มองสบตาคีรินทร์ด้วยความว่างเปล่า ก่อนจะหันไปทางธันวาแล้วเหนี่ยวไกปืนที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ขึ้นมา... แต่มันไม่ได้เล็งไปที่คีรินทร์ ปลายกระบอกปืนนั้น กลับจ่อเข้าที่ขมับของตัวเอง! “ถ้าอยากได้ตัวฉันนัก... ก็ลองดูกันว่าใครจะเป็นคนแรกที่จะได้ร่างที่ไร้วิญญาณของฉันไป!” กุหลาบอาบแสงจันทร์หวังว่ารี้ดที่รักทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้และร่วมลุ้นไปกับลินินในตอนหน้านะคะ
สารจากนักเขียน (กุหลาบอาบแสงจันทร์)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง กุหลาบราตรีร้อยเล่ห์: รอยเสน่หาแวมไพร์ทมิฬ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%