วิกฤตศรัทธา

"ถ้าคุณคิดว่ารอยยิ้มของคุณจะซื้อความภักดีจากฉันได้ตลอดไป... คุณคงประเมินค่าตัวฉันต่ำเกินไปแล้วนะคะ คุณคีรินทร์" ลินินวางแก้วไวน์คริสตัลลงบนโต๊ะหินอ่อนด้วยจังหวะที่เนิบนาบ ทว่าหนักแน่นจนเกิดเสียงกระทบดังก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัด กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นเยือกของมาเฟียหนุ่มอบอวลไปทั่ว จนคนตัวเล็กกว่ารู้สึกอึดอัดราวกับถูกบีบให้ขาดใจ คีรินทร์ที่ยืนพิงขอบโต๊ะอยู่ด้านหลังขยับกายเล็กน้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่อ่านไม่ออก เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา แต่มันทำให้หัวใจของลินินสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "ค่าตัวของคุณงั้นหรือ?" เขาเอ่ยเสียงต่ำ ทรงอำนาจ แต่แฝงไปด้วยความร้าวรานที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง "อย่าลืมสิว่าชีวิตของคุณ... ทุกลมหายใจที่เข้าออกตอนนี้ มันเป็นกรรมสิทธิ์ของผมมาตั้งแต่วันที่คุณก้าวเข้ามาในโลกสีเลือดของผมแล้ว ลินิน" "กรรมสิทธิ์?" เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นสั่นไหวแต่แฝงด้วยความเย้ยหยัน "คุณก็แค่พยายามตอกย้ำตัวเอง เพื่อให้มั่นใจว่าคุณยังครอบครองสิ่งที่ต้องการได้ แม้ว่าจริงๆ แล้ว คุณจะกำลังหวาดระแวงจนแทบนอนไม่หลับอยู่แล้วก็ตาม" คีรินทร์ชะงัก สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความรักที่เขาเคยเฝ้าถวิลหา แต่มันคือความหวาดระแวงที่กัดกินลึกลงไปในจิตวิญญาณ ลินินไม่เชื่อใจเขาอีกต่อไป หลังจากเหตุการณ์ที่ธันวาส่งข้อมูลบางอย่างมาถึงมือเธอ ข้อมูลที่สั่นคลอนความศรัทธาทั้งหมดที่เธอเคยมีให้เขา "ธันวาบอกอะไรคุณ?" เสียงของเขาเข้มขึ้น มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เพื่อบังคับให้เธอสบตา "อย่าให้ผมต้องย้ำนะว่าคนอย่างมัน... คำพูดทุกคำล้วนเป็นยาพิษที่เคลือบน้ำผึ้ง" "ยาพิษหรือคะ?" ลินินสะบัดหน้าหนีอย่างเย็นชา "แล้วสิ่งที่อยู่ในแฟ้มลับใต้เก้าอี้ตัวที่คุณนั่งอยู่ล่ะคะ มันเรียกว่าอะไร? ยาแก้พิษหรือเปล่า?" บรรยากาศในห้องเย็นเยือกขึ้นฉับพลัน คีรินทร์นิ่งค้างไปครู่ใหญ่ เขารู้ดีว่าลินินฉลาดเกินกว่าจะหลงเชื่อคำลวงง่ายๆ แต่เขาไม่คิดว่าเธอจะก้าวล้ำเส้นเข้ามาถึงจุดที่เขารักษาความลับเอาไว้ได้เร็วขนาดนี้ "คุณค้นห้องผม" เขาไม่ได้ถาม แต่นั่นคือการสรุปเหตุการณ์ "ฉันไม่ได้ค้น... แค่บังเอิญเจอในสิ่งที่ฉันควรจะได้เห็นตั้งนานแล้ว" ลินินเดินถอยหลังไปสองก้าว ระยะห่างที่เพิ่มขึ้นเหมือนกำแพงที่ก่อตัวขึ้นใหม่ "คีรินทร์ เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ ความรักที่ต้องสร้างขึ้นบนกองซากศพและความลับ... ฉันเหนื่อยที่จะต้องเล่นบทนางเอกผู้โง่เขลาในละครของคุณแล้ว" "ลินิน! หยุดความคิดที่จะเดินออกไปเดี๋ยวนี้!" เขาคำรามต่ำ ความเยือกเย็นเริ่มพังทลายลงเหลือเพียงความร้อนรุ่มที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง เขารีบก้าวเข้าหาหมายจะคว้าข้อมือเธอไว้ แต่ลินินไวกว่า เธอถอยร่นไปชนเข้ากับตู้หนังสือขนาดใหญ่จนเอกสารบางส่วนหล่นลงมา ในจังหวะที่ลินินก้มลงเก็บเอกสาร สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากแฟ้มเอกสารชุดที่เธอเพิ่งกล่าวถึง มันไม่ใช่แผนผังธุรกิจ ไม่ใช่ยอดบัญชี... แต่เป็นรูปถ่ายของคนในครอบครัวเธอที่ถูกถ่ายไว้เมื่อห้าปีก่อน ในวันที่เกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ มือของเธอกำรูปถ่ายใบนั้นจนยับยู่ยี่ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความจริงบางอย่างที่เธอเคยสงสัยแต่ไม่กล้าปักใจเชื่อ กำลังปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความตึงเครียดนี้ "รูปนี้..." ลินินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยมีแต่ความโกรธเปลี่ยนเป็นความสับสนและหวาดหวั่น "รูปนี้มาอยู่ในมือคุณได้ยังไงคะ? ในเมื่อธันวาบอกฉันว่า... คนที่ถือรูปนี้ในวันนั้น คือคนเดียวกับคนที่ออกคำสั่งให้เก็บกวาดทุกอย่างจนสิ้นซาก" คีรินทร์หยุดนิ่ง สีหน้าของเขายากจะคาดเดา เขามองรูปถ่ายในมือนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด ทว่าก่อนที่คีรินทร์จะได้เอ่ยคำแก้ตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของรินรดาที่พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือของเธอสั่นเทาขณะยื่นแท็บเล็ตให้ลินินดู "ลินิน! อย่าเพิ่งฟังอะไรทั้งนั้น ดูนี่ก่อน... ธันวาไม่ได้แค่ส่งข้อมูลให้เธอ แต่มันกำลังปล่อยคลิปเสียงทั้งหมดออกสู่สาธารณะ และในคลิปนั้น... เสียงที่สั่งการทั้งหมดคือเสียงของคีรินทร์... เสียงของคุณเองค่ะ!" ลินินมองแท็บเล็ตสลับกับใบหน้าของคีรินทร์ที่บัดนี้ไร้ซึ่งคำอธิบายใดๆ ราวกับโลกทั้งใบกำลังถล่มลงตรงหน้า ในขณะที่คีรินทร์หันไปมองหน้าต่างห้องทำงานที่บัดนี้มีแสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่หน้าอกของเขา กุหลาบอาบแสงจันทร์หวังว่ารี้ดที่รักทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้และร่วมลุ้นไปกับลินินในตอนหน้านะคะ