ความลับที่ถูกเปิดเผย

“วางปืนลง… แล้วบอกฉันมาว่า ทำไมรอยนิ้วมือของเธอถึงไปปรากฏอยู่บนปลอกกระสุนในห้องทำงานของชัย” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงโทสะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องนิรภัย คีรินทร์ไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นเยียบในน้ำเสียงนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด เขายืนตระหง่านอยู่กลางห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ดุจสัตว์ร้ายที่ถูกทรยศ ในมือของเขาไม่ได้ถือปืน แต่มันคือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่เขาโยนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนเกิดเสียงดังสนั่น ลินินยืนตัวแข็งทื่อ ร่างบางสั่นสะท้านอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะสูดลมหายใจลึก เธอก้าวเข้าหาเขาด้วยความสงบนิ่งที่ขัดกับพายุในแววตา หญิงสาวเหลือบมองหลักฐานที่เขานำมาแสดง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงๆ “ถ้าฉันบอกว่านั่นคือแผนการใส่ร้ายที่จัดฉากขึ้นมาอย่างแนบเนียน คุณจะเลือกเชื่อความรู้สึกที่เคยมีให้ฉัน… หรือเชื่อในสิ่งที่คนอย่างธันวาต้องการให้คุณเห็นคะ?” คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด เขาขยับกายเข้าใกล้จนลินินสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา มือหนาเอื้อมมาบีบคางมนของเธอแน่น บังคับให้เธอยอมจำนนต่อสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ความรู้สึกเหรอ?” เขาขบกรามแน่น “ชัยเป็นเหมือนพี่ชายที่ปกป้องฉันมาตลอดสิบปี เขาเพิ่งถูกยิงตายเมื่อคืนนี้ในห้องของฉัน ในจุดที่ไม่มีใครเข้าถึงได้นอกจากคนใน! แล้วเธอจะให้ฉันเชื่อใจผู้หญิงที่เพิ่งก้าวเข้ามาในชีวิตฉันได้ไม่นาน และมีเหตุผลมากพอจะฆ่าทุกคนที่ขวางทางเธออย่างนั้นหรือ!” “ฉันไม่มีเหตุผลที่ต้องฆ่าชัย!” ลินินตะโกนกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉันอาจจะมีความลับ แต่ฉันไม่ใช่ฆาตกร ถ้าฉันต้องการกำจัดใครสักคนจริงๆ คนที่ฉันจะเลือกไม่ใช่คนสนิทของคุณ แต่มันควรจะเป็นตัวคุณเองต่างหาก คีรินทร์!” ประโยคนั้นทำให้คีรินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสังเกตเห็นแววตาที่สั่นไหวของเธอ แต่มันไม่ใช่ความกลัว มันคือความผิดหวัง... ความผิดหวังที่เขาไม่เคยเลือกที่จะเชื่อใจเธอเลยสักครั้ง “ถ้าอย่างนั้นก็พิสูจน์สิ” เขาปล่อยมือจากคางเธอแล้วเปลี่ยนไปคว้าข้อมือลินินแน่น “พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นคนเหนี่ยวไกในคืนนั้น บอกความจริงมาทั้งหมด ว่าทำไมธันวาถึงเรียกเธอว่า ‘ตุ๊กตาที่แสนเชื่อง’... ถ้าเธอไม่พูด ตอนนี้เราสองคนคงต้องจบกันที่นี่” ลินินเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอรู้ดีว่าหากเปิดเผยความจริงเรื่องครอบครัว เรื่องการลอบสังหารที่เกี่ยวพันกับผลประโยชน์มหาศาล ชีวิตของเธอและรินรดาจะตกอยู่ในอันตรายทันที แต่ถ้าเธอเลือกที่จะเงียบ คีรินทร์—ชายที่เธอเริ่มเผลอใจให้—จะกลายเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดที่เธอต้องเผชิญ บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศจะขาดช่วง ลินินสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ข้อมือที่เพิ่มขึ้นตามอารมณ์ที่คุกรุ่นของคนตรงหน้า ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องนิรภัยก็ดังขึ้น สอดแทรกความตึงเครียดที่กำลังจะถึงจุดระเบิด “นายครับ... ผลชันสูตรวิถีกระสุนออกมาแล้วครับ” เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามา “และสิ่งที่พบในห้องนั้น นอกจากลายนิ้วมือของคุณลินินแล้ว เรายังพบ... สัญลักษณ์ ‘กุหลาบอาบเลือด’ สลักอยู่บนกำแพงหลังรูปภาพด้วยครับนาย” คีรินทร์ชะงักกึกทันที เขารีบหันกลับไปมองลินินอีกครั้ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้มีความสงสัยปนกับความตกตะลึงอย่างสุดขีด เพราะนั่นคือรอยสักที่เป็นสัญลักษณ์ของกลุ่มที่เขาเคยสาบานว่าจะกำจัดให้สิ้นซากในอดีต ลินินเบิกตากว้าง เธอไม่ได้เป็นคนทำ... แต่นี่คือกับดักที่สมบูรณ์แบบที่สุด “กุหลาบอาบเลือดงั้นเหรอ?” ลินินเค้นเสียงถามด้วยความสั่นเทา ก่อนจะตระหนักได้ว่ารอยสักนั้นคือสัญลักษณ์เดียวกับที่อยู่ในสมุดไดอารี่ของพ่อเธอที่ถูกขโมยไปเมื่อหลายปีก่อน คีรินทร์ปล่อยมือจากเธอแล้วเดินไปที่ประตู เขาหันกลับมามองลินินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันเย็นชาและไร้ความปรานี “ดูเหมือนว่าเรื่องของเราจะไม่ได้จบแค่การทรยศหักหลังแล้วสินะลินิน... เพราะถ้าคนของเธอคือ ‘พวกมัน’ กุหลาบอาบเลือดนั่น... เธอจะไม่มีวันได้เดินออกจากห้องนี้ไปโดยที่ลมหายใจยังอยู่ครบ!” ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวออกจากห้อง ร่างของรินรดาก็พุ่งพรวดเข้ามาพร้อมใบหน้าที่ซีดเผือด “ลินิน! รีบไปเร็วเข้า! ธันวาไม่ได้แค่ใส่ร้ายเธอ แต่มันกำลังจะระเบิดตึกนี้ทิ้งเพื่อลบหลักฐานทุกอย่าง... รวมถึงพวกเราทุกคนด้วย!” เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่เริ่มรุนแรงขึ้นจากชั้นล่าง ลินินประสานสายตากับคีรินทร์ที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น นี่ไม่ใช่แค่ความลับที่ถูกเปิดเผย แต่คือเกมล่าชีวิตที่ธันวาเป็นคนวางหมากเอาไว้ และดูเหมือนว่า... ในห้องนี้อาจจะมีคนของธันวาแฝงตัวอยู่มากกว่าที่พวกเขาทั้งสองคนคาดคิด! กุหลาบอาบแสงจันทร์หวังว่ารี้ดที่รักทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้และร่วมลุ้นไปกับลินินในตอนหน้านะคะ