ในห้องขังที่ไร้กำแพง

“อย่าแม้แต่จะคิดขยับไปทางหน้าต่างลินิน ถ้าไม่อยากให้ปืนกระบอกนี้ลั่นใส่ข้อเท้าตัวเองแทนที่จะเป็นเพียงคำขู่” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรินทร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับไปทั่วทั้งห้องทำงานส่วนตัว เขาไม่ได้ลุกจากเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม แต่ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อคู่นั้นกลับจับจ้องทุกอณูความเคลื่อนไหวของหญิงสาวที่เพิ่งก้าวเท้าออกห่างจากขอบหน้าต่างไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลินินหยุดกะทันหัน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในทรวงอก ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับมาเฟียหนุ่มที่นั่งจิบวิสกี้ในแก้วคริสตัลอย่างใจเย็น ราวกับความตึงเครียดที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศไม่มีผลกระทบต่อเขาแม้แต่น้อย “ห้องนี้ไม่มีกรงขัง แต่คุณกำลังทำให้มันอึดอัดยิ่งกว่าคุกมืด” ลินินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความขมขื่น “คุณกักขังฉันด้วยเหตุผลเรื่องความปลอดภัยหรือเพียงเพราะต้องการเห็นฉันเป็นตุ๊กตาในอาณัติของคุณกันแน่คะ คีรินทร์?” คีรินทร์วางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่กำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงเคลื่อนที่เข้าหาเธออย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะที่ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของลินิน นิ้วเรียวยาวของเขายื่นมาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตาเขานิ่ง “ตุ๊กตาที่แสนพยศอย่างคุณน่ะเหรอที่ฉันอยากได้? ผิดถนัด ลินิน” เขากระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู ก่อนจะไล้ปลายนิ้วผ่านกรอบหน้าเธออย่างแผ่วเบาจนเธอขนลุกชัน “ฉันกักขังคุณไว้ เพราะข้างนอกนั่น... โลกที่ธันวามันสร้างขึ้นมาเพื่อจะขยี้คุณให้แหลกคามือ มันอันตรายเกินกว่าที่ผู้หญิงโง่ๆ ที่คิดจะเล่นเกมกับไฟจะรับมือไหว” ลินินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ “ถ้าฉันเป็นไฟ คุณก็คือคนที่กำลังเผาตัวเองอยู่เหมือนกัน อย่าลืมสิว่ารินรดาส่งข่าวมาบอกฉันแล้วว่าธันวาไม่ได้มีแค่ข้อเสนอทางธุรกิจ แต่เขามีสิ่งที่น่าจะทำให้คุณล้มละลายได้ทั้งในแง่ของเงินทองและชื่อเสียง... คุณกลัวความลับนั้นจะรั่วไหลใช่ไหมล่ะ?” แววตาของคีรินทร์ไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งตามเดิม เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากเธอ “เรื่องของฉัน ไม่ใช่ธุระที่คุณต้องเอาตัวเข้ามาเสี่ยง หน้าที่ของคุณตอนนี้คือการทำตัวเป็น ‘คนโปรด’ ที่เชื่อฟังในห้องนี้เท่านั้น อย่าได้ริอ่านทำตัวเป็นสายสืบให้ฉันเห็นอีก ไม่อย่างนั้น... บทลงโทษที่คุณได้รับจะไม่ใช่แค่การถูกกักบริเวณแน่” เขาสะบัดตัวหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง ทิ้งให้ลินินยืนสั่นสะท้านอยู่กลางห้อง บรรยากาศภายในห้องเริ่มบีบคั้นขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าทำให้เงาของเขาทอดยาวดูน่าเกรงขาม ลินินมองแผ่นหลังแกร่งนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งความเกลียดชัง ความแค้น และความหวั่นไหวที่เธอพยายามจะปฏิเสธมาโดยตลอด “คุณจะขังฉันไว้ได้นานแค่ไหนกัน” ลินินถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ตราบใดที่ธันวายังลอยนวลอยู่ ฉันก็ไม่มีวันอยู่นิ่งเฉย” คีรินทร์ชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร เขาไม่ได้หันมามอง แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นเย็นเยียบจนบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก “ถ้าคุณไม่นิ่ง ฉันก็แค่ต้องใช้ ‘พันธะ’ ที่แน่นหนากว่าเดิม... คุณคงไม่อยากรู้หรอกนะว่าถ้าฉันหมดความอดทนขึ้นมาจริงๆ ชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณจะเป็นอย่างไร” เขากดกริ่งเรียกการ์ดหน้าห้องทันที สิ้นเสียงสัญญาณ ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกเปิดออก ชายชุดดำสองคนเดินเข้ามาโค้งคำนับคีรินทร์อย่างนอบน้อม “พาเธอไปที่ห้องนอน และจับตาดูให้ดี อย่าให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว” คีรินทร์สั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ลินินถูกนำตัวออกไปท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เธอเดินตามการ์ดไปโดยไม่หันกลับไปมองมาเฟียหนุ่มอีกเลย ทว่าในวินาทีที่เธอก้าวพ้นประตูห้องทำงานไปเพียงไม่กี่ก้าว เสียงโทรศัพท์ของคีรินทร์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัด ลินินจำเสียงเรียกเข้าจังหวะพิเศษนั้นได้ดี... มันเป็นเสียงเดียวกันกับที่รินรดาเคยเตือนเธอว่า หากได้ยินเสียงนี้ แสดงว่าสถานการณ์กำลังวิกฤตถึงขีดสุด คีรินทร์รับโทรศัพท์ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความเคร่งเครียดในทันที ก่อนที่เขาจะตวาดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาลินินต้องชะงักฝีเท้า “แกกล้าดียังไงถึงเข้าใกล้คนของฉัน!” ลินินตัดสินใจหมุนตัวกลับทันทีด้วยความสงสัย แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวเท้ากลับไปถึงหน้าประตู มือที่สามที่ไม่ได้อยู่ในแผนการกลับเอื้อมมาปิดปากเธอจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของใครบางคนที่คีรินทร์เพิ่งประกาศว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจ “ถ้าอยากรู้ว่าเขาซ่อนความลับอะไรไว้ ก็จงเงียบซะคนสวย” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างหูเธอ พร้อมกับวัตถุเย็นเฉียบที่แตะลงบนเอวบาง กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ