เปลวไฟที่เผาไหม้หัวใจ

"คุณกำลังเล่นกับไฟ, ลินิน... และไฟกองนี้มันพร้อมจะเผาคุณให้มอดไหม้จนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีรินทร์ไม่ได้ทำให้หญิงสาวสะดุ้งสะเทือนอย่างที่เขาคาดหวัง ตรงกันข้าม ลินินกลับเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเธอบาดลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำตาลพิษ ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำระส่าย กลิ่นอายของความอันตรายอบอวลราวกับหมอกหนายามวิกาล คีรินทร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มกดดันพื้นที่หายใจจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายนิ้วเรียวแกร่งของเขาเอื้อมขึ้นแตะคางคางมน บีบเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะบังคับให้เธองยหน้าสบตากับเขา ความโกรธเกรี้ยว ความหลงใหล และความหึงหวงที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนานระเบิดออกมาในแววตาคู่นั้น มันคือไฟที่แท้จริง ไฟที่แผดเผาทุกกฎเกณฑ์ที่เขาเคยตั้งไว้ "ถ้าไฟกองนี้มันจะเผาฉัน... ฉันก็อยากรู้เหมือนกันนะคะว่า คุณคีรินทร์ผู้ยิ่งใหญ่ จะยอมละลายไปพร้อมกับฉันด้วยไหม" เสียงหวานเอื้อnเอ่ยอย่างท้าทาย ลินินไม่หลบตา ดวงตากลมโตคู่นั้นสุกสกาวด้วยความดื้อรั้นที่แสนเย้ายวน เธอรู้ดีว่าเกมนี้อันตรายแค่ไหน ธันวาอยู่เบื้องหลังกำลังรอจังหวะเสียบแทงคีรินทร์จากด้านหลัง และเธอก็คือเหยื่อล่อชิ้นสำคัญ ทว่า ในวินาทีนี้ ระยะห่างระหว่างเธอกับชายหนุ่มกลับลดลงจนแทบไม่มีที่ว่างให้ความคิดเรื่องแก้แค้นแทรกตัว คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น เขาไม่เคยพ่ายแพ้ให้ใคร และเกลียดชังความอ่อนแอที่สุด แต่กับผู้หญิงคนนี้ หัวใจที่เคยด้านชาของเขากลับเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้ "คุณกล้ามากนะที่ท้าทายผมแบบนี้" เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนผิวกายซ่านสั่น คีรินทร์ไม่รอให้เธอตอบโต้ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน หากแต่เป็นการประกาศความเป็นเจ้า การลงทัณฑ์ และการเรียกร้องความจริงใจจากหัวใจที่ดื้อรั้นของเธอ ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความโกรธวาบขึ้นในอก เธอพยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อผลักไส ทว่าอ้อมแขนที่โอบรัดเอวบางไว้กลับเหนצוแน่นราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของเธอกบฏต่อความคิด สัมผัสร้อนรุ่มจากริมฝีปากที่บดเบียดทำลายสติสัมปชัญญะทีละน้อย ความขัดแย้งในใจกรีดร้อง แต่ความรู้สึกโหยหาที่ลึกซึ้งกลับตื่นขึ้นมาอย่างรุนแรงจนปฏิเสธไม่ได้ จากจูบที่ดุดันและเชือดเฉือน ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกและเร่าร้อนอย่างช้าๆ คีรินทร์ผ่อนแรงลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงการตอบสนองที่สั่นเทา ลินินหลับตาลง ยอมจำนนต่อเปลวไฟที่เขาก่อขึ้น มือเรียวที่เคยทุบตีเปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน ความเงียบงันรอบกายถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาของคีรินทร์ฉายแววอ่อนแสงลงชั่วขณะ ความเย่อหยิ่งทลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจปิดบัง "ยอมรับมาเธo..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบaข้างใบหูที่แดงก่ำ "ว่าคุณเองก็รู้สึกเหมือนที่ผมรู้สึก... ว่าคุณรักผม ลินิน" คำถามนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ หญิงสาวสะท้านเฮือก เปลือกตาที่เปิดขึ้นสั่นระริก ความจริงข้อนี้คือสิ่งพยายามหนีมาตลอด การตกหลุมรักศัตรู คือความพ่ายแพ้ที่แท้จริง และเธอกลัว... กลัวว่าความอ่อนแอจะทำให้เธอสูญเสียทุกอย่าง รวมถึงการแก้แค้นให้ครอบครัว "ฉัน... ไม่ได้..." เธอยังคงพยายามหาข้ออ้างด้วยเสียงที่ขาดห้วง "โกหกไม่เนียนเอาเสียเลยนะคะ คนสวย" เสียงที่แทรกเข้ามาอย่างไม่ได้รับเชิญทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก รินรดาเดินออกมาจากมุมมืดของห้องรับแขก ใบหน้าของเพื่อนสนิทเรียบเฉยแต่แฝงแววตารู้ทัน ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องบางที่แสดงข้อมูลล่าสุด ท่ามกลางความตึงเครียดที่ยังไม่ทันจางหาย "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะความหวานนะคะ แต่มีเรื่องด่วนที่ทำให้เราต้องพักเรื่องหัวใจไว้ก่อน... ธันวาเคลื่อนไหวแล้วค่ะ และเป้าหมายต่อไปของมัน ไม่ใช่แค่คุณคีรินทร์... แต่คือคุณพ่อของคุณค่ะ ลินิน!" ดวงตาของลินินเบิกกว้างขึ้นทันที ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของคีรินทร์ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นริ้วจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่สันหลัง ในขณะที่คีรินทร์หรี่ตาลงอย่างอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงในทันที *** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับเปลวไฟแห่งอารมณ์นี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นในบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหวในตอนต่อไปค่ะ ด้วยรักจากกุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ