เมื่อหน้ากากเริ่มร้าว

ปลายนิ้วเรียวของคีรินทร์ไม่ได้สัมผัสแก้มเนียนนุ่มของลินินด้วยความทะนุถนอมอย่างที่คนรักทั่วไปพึงกระทำ หากแต่ปลายนิ้วแข็งกระด้างนั้นจงใจกดน้ำหนักลงบนโหนกแก้มของเธอ ย้ำเตือนถึงขอบเขตอันเปราะบางระหว่าง ‘เหยื่อ’ กับ ‘ผู้ล่า’ ที่เขากำลังควบคุมเกมไว้อย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นไวน์แดงวินเทจผสมผสานกับกลิ่นกายเย็นเยียบของบุรุษเพศแผ่ซ่านอยู่ในระยะประชิด ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุง ความเงียบงันระหว่างพวกเขานั้นน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง “เธอเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว ลินิน” น้ำเสียงของคีรินทร์ต่ำทุบ ราวกับเสียงคำรามในลำคอของเสือดาวที่กำลังจับตาดูกวางน้อยเดินเข้าสู่รัศมีอันตราย ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเคลิบเคลิ้มหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความระแวดระวังที่คมกริบดั่งใบมีดโกนซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ ลินินหัวใจกระตุกวูบ แต่ใบหน้าของเธอยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้อย่างแนบเนียน เธอไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว กลับกัน เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันที่มุมปากเล็กน้อย “คุณหมายถึงอะไรคะ คีรินทร์? ฉันเป็นแค่เลขาฯ และ... ผู้หญิงที่คุณพามาขัดดอกแทนหนี้ของธันวาไม่ใช่หรือไง” เธอจงใจเอ่ยชื่อศัตรูตัวฉกาจของเขาออกมาช้าๆ เพื่อทดสอบปฏิกิริยา รอยยิ้มเยาะเย้ยของเธอทำให้กรามแกร่งของคีรินทร์ขบเข้าหากันแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเธอ กลิ่นอายคุกคามแผ่ขยายจนอากาศรอบตัวราวกับจะลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา “ธันวา... มันส่งผู้หญิงระดับ ‘ทายาทตระกูลตกอับ’ มาให้ฉันขัดดอกอย่างนั้นหรือ?” คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม แต่ในขณะเดียวกัน ประกายตากลับวาวโรจน์ด้วยความสงสัยขั้นสุด “ผู้หญิงที่ฉลาดเป็นกรด รู้จักวิธีหลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดของฉันในชั้นใต้ดินเมื่อสามวันก่อน และรู้แม้กระทั่งว่าเอกสารลับโครงการท่าเรือน้ำลึกเก็บไว้ที่ไหน... ผู้หญิงธรรมดาที่ไหนเขาทำกัน ลินิน?” คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ามาปักกลางใจ เธอนิ่งงันไปชั่วเสี้ยววินาที—ชั่วเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่ม่านตาของเธอไหววูบ แต่คนอย่างคีรินทร์ไม่มีทางพลาดสิ่งเหล่านี้ “คุณกำลังระแวงฉัน” เธอย้อนถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจไม่ให้ทรยศ “ไม่ใช่ระแวง แต่ฉันกำลัง ‘สงสัย’” คีรินทร์ลากเสียงยาว มือหนาเลื่อนจากโหนกแก้มลงมาบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอต้องรับรองรับสายตาที่สั่นระริกด้วยไฟโทสะและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยว “บอกฉันมา ทำไมคนอย่างเธอถึงเลือกเอาตัวเข้าแลกกับศัตรูที่อันตรายที่สุดอย่างฉัน? หนี้สินของธันวาไม่ได้มีค่ามากพอที่จะทำให้ผู้หญิงศักดิ์ศรีสูงส่งอย่างเธอยอมนอนเตียงเดียวกับฉันหรอก... ใครเป็นคนบงการเธอ? ธันวา... หรือว่าความแค้นของเธอเอง?” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ลินินรู้สึกได้ถึงกระแสเลือดที่สูบฉีดพลุ่งพล่านอยู่ในกาย ความลับที่เธอพยายามปกปิดด้วยชีวิตกำลังถูกสายตาคู่นั้นกะเทาะเปลือกออกทีละน้อย หน้ากากแห่งความเย็นชาที่เธอสวมไว้เริ่มมีรอยร้าวลึก เธอกะพริบตาช้าๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะยื่นมือเรียวขึ้นไปสัมผัสลาดไหล่กว้างของเขาอย่างท้าทาย ปลายนิ้วของเธอจิกเบาๆ ลงบนเนื้อผ้าสูทเนื้อดี “ถ้าฉันบอกว่า... ฉันแค่อยากลองเล่นกับไฟที่ชื่อคีรินทร์ดูล่ะคะ?” เธอกระซิบชิดริมฝีปากเขา ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนแก้มสาก “คุณกลัวเหรอคะว่าตัวเองจะหลงรัก ‘เหยื่อ’ เข้าจริงๆ?” คีรินทร์นิ่งค้างไปกับความกล้าหาญของหญิงสาว แววตาของเขาฉายความวูบไหวขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความดุดัน เขาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะปิดริมฝีปากที่พูดจาอวดดีนั้นเสียให้เข็ด ทว่า— *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างพวกเขาราวกับมีคนตั้งใจคำนวณเวลาไว้ “เข้ามา!” คีรินทร์คำรามลั่นด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งถึงขีดสุด ดวงตาคมตวัดมองประตูด้วยความโกรธเกรี้ยว ประตูห้องเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบอดี้ร์การ์ดมือขวา สีหน้าของลูกน้องคนสนิทซีดเผือกจนเห็นได้ชัด และในมือถือแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งสั่นระริก “นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ” บอดี้ร์การ์ดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทเราถูกเจาะ... ข้อมูลลับในโปรเจกต์ ‘แบล็คซี’ ทั้งหมดถูกโอนถ่ายไปยังบริษัทของธันวาเรียบร้อยแล้วครับ” คีรินทร์ชะงัก ร่างสูงใหญ่ผละออกจากลินินทันที ดวงตานิลกาฬหันขวับกลับมาจ้องมองหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนมุมปากของลินินเลือนหายไป เหลือไว้เพียงแววตาที่ลึกล้ำและยากจะคาดเดา ขณะที่เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังดังขึ้นที่หน้าห้อง... เสียงฝีเท้าที่คีรินทร์จำได้แม่นยำว่าเป็นของศัตรูตัวฉกาจอย่าง ‘ธันวา’ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเร่าร้อนนี้ด้วยกันครับ - กุหลาบอาบแสงจันทร์