จดหมายปริศนา

“ถ้าแกแตะต้องแม่ฉันแม้แต่ปลายเล็บ... ต่อให้ต้องขุดรากถอนโคนนรกขุมไหนขึ้นมา ฉันจะลากคอแกไปลงนรกด้วยกัน!” เสียงคำรามต่ำลึกของคีรินทร์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า เขาไม่ได้ตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวแบบไร้สติ ทว่าน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยแรงแค้นนั้นกลับทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง ลินินที่ยืนอยู่มุมห้องเผลอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่เคยเห็นแววตาของมาเฟียผู้ไร้หัวใจคนนี้พังทลายได้ถึงเพียงนี้มาก่อน แววตาที่เคยเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก บัดนี้กลับมีรอยร้าวที่เผยให้เห็นถึง 'ความกลัว' ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้หน้ากากมาตลอด “ใจเย็นก่อนคีรินทร์” ลินินก้าวออกมาข้างหน้า แม้ขาของเธอจะสั่นน้อยๆ แต่แววตาของเธอไม่หลบเลี่ยง “การใช้กำลังตอนนี้คือการตกหลุมพรางของมัน ธันวาไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตท่าน แต่เขาต้องการเห็นนายเสียหลักจนสติหลุด ถ้าคุมเกมไม่ได้ นายก็คือผู้แพ้ตั้งแต่อยู่ในมุ้งแล้ว” คีรินทร์หันมามองลินิน ดวงตาคู่คมฉายแวววาวโรจน์ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ มือหนาคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้กระดูกของหญิงสาวแทบแหลกละเอียด หากแต่ลินินไม่แม้แต่จะนิ่วหน้า เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับจะถ่ายทอดความมั่นคงที่เขากำลังขาดหายไปให้ได้รับรู้ “เธอไม่เข้าใจหรอก ลินิน...” เสียงของเขาแหบพร่า “แม่คือคนเดียวที่เหลืออยู่... คนเดียวที่ฉันยอมแลกแม้กระทั่งลมหายใจเพื่อปกป้อง ถ้าไม่มีท่าน ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ร้ายที่ไม่มีโซ่ล่าม” “แล้วนั่นอะไร?” ลินินเบนสายตาไปยังซองจดหมายสีขาวนวลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ซึ่งเธอมั่นใจว่ามันไม่ได้อยู่ที่นั่นตอนที่เธอเดินเข้ามาเมื่อห้านาทีก่อน คีรินทร์ชะงัก เขาปล่อยแขนเธอแล้วรีบคว้าจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา กระดาษเนื้อดีมีกลิ่นหอมจางๆ ของดอกราตรีที่ทำให้ลินินรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างประหลาด เมื่อเขากางมันออก สายตาที่กวาดอ่านเนื้อความทำให้สีหน้าของเขากลายเป็นซากศพที่ไร้เลือด “ว่ายังไง? ธันวาขู่อะไรมาอีก?” ลินินถามพลางชะโงกหน้ามอง คีรินทร์ยื่นจดหมายให้เธอด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ลินินกวาดสายตาอ่านเนื้อความในจดหมายด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะมันมีคำขู่ฆ่า แต่เป็นเพราะลายมือบรรจงที่เขียนด้วยหมึกสีแดงสดนั้น... เธอจำมันได้แม่นยำ *‘ถึงคีรินทร์... ลูกชายที่น่าสงสาร ดอกกุหลาบที่สวยที่สุดมักมีหนามที่อาบด้วยพิษร้ายแรงเสมอ อย่าลืมสิว่าคนที่เป็นคนสั่งปลิดชีพพ่อของเธอในคืนที่ฝนตกหนัก ไม่ใช่ศัตรูที่ไหน แต่คือคนที่เธอเรียกว่า ‘แม่’ มาตลอดชีวิต... ปริศนานี้จะคลี่คลายเมื่อเธอยอมรับความจริงว่า ฆาตกรตัวจริง... อยู่ใกล้กว่าที่คิด’* มือของลินินสั่นสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นมองคีรินทร์ที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับถูกสูบวิญญาณ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจที่ติดขัดของทั้งคู่ “มันโกหก” คีรินทร์เค้นเสียงออกมาในที่สุด “ธันวามันจงใจปั่นหัวฉัน!” “แต่ลายมือนี่...” ลินินเม้มปากแน่น “ฉันจำได้ตอนที่เห็นในเอกสารเก่าของพ่อ... มันเป็นลายมือของเลขาส่วนตัวของคุณแม่คุณไม่ใช่เหรอคีรินทร์? คนที่หายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อน!” คีรินทร์ไม่ตอบ เขาพุ่งตัวไปที่ตู้เซฟข้างโต๊ะ กดรหัสด้วยความเร็วสูงจนมือแทบพันกัน ก่อนจะดึงแฟ้มเอกสารชุดหนึ่งออกมา เอกสารที่เขาเคยพยายามปิดตายมันมาตลอดชีวิต เพราะเขากลัวว่าหากเปิดมันออกมา เขาจะสูญเสียเหตุผลเดียวในการใช้ชีวิต แต่ในวินาทีนี้ ปริศนาที่ถูกทับถมไว้ด้วยกาลเวลาเริ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมา “รินรดา...” คีรินทร์พึมพำชื่อเพื่อนสนิทของลินิน “เธอเคยบอกว่าสืบเรื่องนี้อยู่ไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงมีจดหมายนี่โผล่มาบนโต๊ะของฉันได้ ทั้งที่ระบบรักษาความปลอดภัยของฉันแน่นหนาถึงระดับนี้” ลินินนิ่งงัน ความคิดของเธอตีกันยุ่งเหยิง จดหมายฉบับนี้เหมือนระเบิดเวลาที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายความเชื่อใจทุกอย่างที่คีรินทร์มี หากแม่ของเขาคือฆาตกรที่ฆ่าพ่อของเขาจริงๆ แล้วตัวตนที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อแก้แค้นล่ะ? มันคือเรื่องตลกร้ายที่น่าสมเพชขนาดไหนกัน “เราต้องไปที่เซฟเฮาส์เดี๋ยวนี้” ลินินตัดสินใจเด็ดขาด เธอคว้าปืนพกที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา “ถ้าธันวาเล่นเกมนี้ เขากำลังจะใช้แม่ของคุณเป็นเหยื่อล่อเพื่อยืนยันคำตอบในจดหมายฉบับนี้ เราต้องไปถึงก่อนที่เขาจะเฉลยทุกอย่าง” คีรินทร์มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหลงใหลยังคงอยู่ แต่มันเจือปนด้วยความหวาดระแวงอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร ในโลกที่ความจริงถูกฉาบไว้ด้วยเลือดและคำลวง ทั้งคู่ก้าวออกจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแห่งความตาย รถสปอร์ตสีดำคันหรูพุ่งทะยานออกจากคฤหาสน์ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรี คีรินทร์เหยียบคันเร่งจนเข็มไมล์ตีกลับ แต่ความคิดของเขากลับวนเวียนอยู่กับประโยคในจดหมาย... *‘ฆาตกรตัวจริง... อยู่ใกล้กว่าที่คิด’* เมื่อรถมาถึงเซฟเฮาส์ลับที่ถูกซ่อนไว้ในป่าลึก บรรยากาศเงียบเชียบจนผิดปกติ คีรินทร์สั่งให้ลินินรออยู่ในรถ แต่เธอไม่ยอมทำตาม เธอเดินตามเขาเข้าไปด้วยความระแวดระวัง ประตูเหล็กกล้าถูกเปิดออกโดยคีรินทร์ แต่สิ่งที่พบข้างในกลับทำให้เขาทั้งสองต้องหยุดชะงัก ห้องโถงกว้างว่างเปล่า... ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ ไม่มีศัตรู ไม่มีแม่ของคีรินทร์ มีเพียงเก้าอี้นวมตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางห้อง และบนเก้าอี้นั้น มีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่ คีรินทร์ก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ มือของเขาสั่นเกินกว่าจะหยิบมันขึ้นมา ลินินก้าวตามไปติดๆ แสงจากไฟฉายของลินินสาดส่องไปยังสมุดบันทึกเล่มนั้น มันไม่ใช่สมุดธรรมดา แต่เป็นไดอารี่ที่เธอคุ้นตาเหลือเกิน... ไดอารี่เล่มที่แม่ของเธอเคยใช้จดบันทึกก่อนจะเสียชีวิต! “นี่มัน...” ลินินหยิบมันขึ้นมาด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปิดหน้าสุดท้ายที่คั่นไว้ด้วยริบบิ้นสีดำสนิท ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง คีรินทร์และลินินหันขวับไปพร้อมกัน กระบอกปืนเล็งไปที่จุดกำเนิดเสียง แต่เมื่อเงาร่างนั้นก้าวออกมาภายใต้แสงไฟ ทั้งคู่ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่ธันวา... ไม่ใช่ลูกน้องของเขา... แต่เป็นรินรดา! เพื่อนสนิทที่คอยให้ข้อมูลเธอมาตลอด บัดนี้เธอกำลังถือปืนจ่อไปที่ขมับของหญิงชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกตัวที่ถูกเงามืดบังไว้ก่อนหน้านี้ “รินรดา? เธอทำอะไร!” ลินินตะโกนด้วยความตกใจ รินรดาแสยะยิ้มที่ทำให้ลินินรู้สึกเหมือนไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน “ปริศนาของจดหมายฉบับนั้น... ฉันเป็นคนเขียนเองล่ะลินิน แต่เสียใจด้วยนะ ที่นายไม่ได้อ่านจนจบ เพราะหน้าสุดท้ายที่คีรินทร์ไม่ได้อ่าน... คือหน้าที่จะเฉลยว่าทำไมฉันถึงต้องฆ่าทุกคนที่ขวางทางฉัน!” ก่อนที่คีรินทร์จะเหนี่ยวไก เสียงกรีดร้องของหญิงชราที่ถูกจับเป็นตัวประกันก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับเสียงปืนที่ดังลั่นห้องไปหนึ่งนัด! ความมืดมิดกลับมาเยือนอีกครั้งพร้อมกับเสียงร่างที่ทรุดลงกับพื้น... ใครกันที่ล้มลง? และใครกันที่กุมความลับสุดท้ายของโศกนาฏกรรมครั้งนี้ไว้? กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้ร่วมกับกุหลาบนะคะ