บทลงโทษที่เร่าร้อน

“ถ้าเธอยังกล้าเอ่ยชื่อมันออกมาอีกเพียงคำเดียว... ลินิน อย่าหาว่าฉันใจร้าย” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าด้วยแรงโทสะของคีรินทร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานกว้างขวาง ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวที่กำลังสั่นสะท้าน มือหนาของเขาบีบปลายคางมนของเธอแน่นจนขึ้นรอยแดงก่ำ แต่ลินินหาได้เกรงกลัวไม่ ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนกลับวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง “ทำไมคะ? กลัวความจริงหรือว่ากลัวว่าสิ่งที่ธันวาทิ้งไว้ให้ฉัน... มันจะสั่นคลอนบัลลังก์ที่สร้างมาด้วยเลือดของพี่” ลินินย้อนถาม เสียงของเธอแหบพร่าแต่แฝงด้วยความเย้ยหยัน เธอรับรู้ได้ในวินาทีที่หลักฐานชิ้นนั้นปรากฏขึ้นว่าทุกอย่างคือเกมที่ถูกจัดฉาก แต่ในเมื่อเขายังไม่หยุดทำร้ายเธอด้วยความหึงหวงที่ไร้เหตุผล เธอก็พร้อมจะกรีดลงไปในแผลเป็นนั่นให้ลึกที่สุด คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ มันเป็นเสียงของสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม “ในเมื่อเธออยากเล่นบทนางเอกผู้แสนดีที่ยอมสละตัวให้ศัตรูเพื่อความเข้าใจผิดของตัวเองนัก งั้นก็ลองดูสิว่า ในฐานะ ‘ของเล่น’ ของฉัน เธอจะยังมีแรงไปเพ้อฝันถึงมันได้อีกนานแค่ไหน” เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนอกสาวปะทะกับแผงอกกว้างที่ร้อนดั่งไฟเผา ลินินผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่คีรินทร์กลับใช้แขนอีกข้างโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินอยู่ที่ซอกคอขาวระหง กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมกลิ่นไม้หอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก เขามิได้ลงมือรุนแรงอย่างที่เธอคาดไว้ในตอนแรก แต่กลับค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอด้วยความเชื่องช้าทว่าหนักแน่น ทุกสัมผัสที่ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านผิวเนียนคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน ลินินพยายามเม้มปากแน่นเพื่อกักเก็บเสียงครางที่อาจหลุดออกมา แต่ทุกครั้งที่ริมฝีปากหยักลึกของเขาแตะแต้มลงบนจุดที่อ่อนไหว ความแข็งแกร่งของเขาก็ดูเหมือนจะสั่นคลอนสติสัมปชัญญะของเธอจนแตกกระเจิง “มองหน้าฉัน... ลินิน” เขาคำรามสั่งเมื่อเธอพยายามหลบสายตา “ดูให้ชัดว่าใครกันแน่ที่เป็นคนครอบครองร่างกายเธอ ไม่ใช่ไอ้ธันวา ไม่ใช่ใครหน้าไหนทั้งนั้น!” บทลงโทษเริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่ง คีรินทร์เปลี่ยนความโกรธแค้นให้กลายเป็นแรงขับเคลื่อนทางกามารมณ์ที่รุนแรง เขาต้อนเธอจนมุมเหมือนเหยื่อที่ไร้ทางสู้ ทุกจังหวะการขยับเขยื้อนคือการย้ำเตือนถึงพันธะที่มองไม่เห็นแต่มัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ลินินหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นไหลซึมออกมาเมื่อตระหนักได้ว่า แม้จะรู้ทันแผนการของธันวา แต่เธอก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการที่คีรินทร์สร้างขึ้นได้ ทว่า... ในวินาทีที่ความปรารถนาพุ่งสูงจนถึงขีดสุด ลินินกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ ลมหายใจของคีรินทร์ที่เคยร้อนระอุกลับสะดุดไปชั่วขณะ มือที่เคยกอดรัดแน่นเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เขายังคงเคลื่อนไหว แต่แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับฉายชัดถึงความเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากมาเฟียผู้ไร้หัวใจ เขากำลังเจ็บปวด... เจ็บปวดเพราะรักที่กลายเป็นพิษร้าย เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ห้องทำงานที่เคยเป็นสนามรบกลับเหลือเพียงความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัด คีรินทร์ทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่ เขามิได้หันมามองเธอแม้แต่น้อย แต่ลินินกลับเห็นสิ่งที่เขาทำโดยบังเอิญ—มือหนานั่นหยิบโทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในช่องลับข้างโต๊ะทำงานขึ้นมาอ่านข้อความบางอย่าง ดวงตาคมกริบของเขาวูบไหวราวกับตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัวกว่าครั้งไหนๆ ลินินขยับกายอย่างแผ่วเบา สายตาของเธอเหลือบไปเห็นหน้าจอที่แสงไฟสว่างวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที นั่นไม่ใช่ข้อความจากศัตรูทางธุรกิจ... แต่มันคือภาพถ่ายของลินินเองในมุมที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีใครแอบถ่ายไว้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือบุคคลในภาพที่ยืนเคียงข้างเธอในคืนที่ครอบครัวของเธอถูกทำลาย... กลับเป็นบุคคลที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปแล้วตั้งแต่วันนั้น คีรินทร์ปิดหน้าจอลงอย่างรวดเร็ว กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยไม่หันมามองเธออีกแม้เพียงหางตา ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากห้องโดยทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้ลินินถึงกับตัวเย็นเยียบ “พักผ่อนเสียลินิน... เพราะคืนนี้คือคืนสุดท้ายที่เธอจะได้เป็นอิสระ ก่อนที่ความจริงที่เธอโหยหานักหนา... จะย้อนกลับมาฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น” ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับการหายตัวไปของเขา ลินินทรุดลงบนเตียงกว้าง หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความลับที่เธอตามหามาตลอดชีวิตไม่ได้ถูกฝังอยู่ในอดีต แต่มันกำลังหายใจอยู่รอบตัวเธอในเวลานี้เอง และที่น่ากลัวที่สุด... คือคนที่เธอเพิ่งจะผ่านพ้นบทลงโทษมาเมื่อครู่ อาจจะเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่า 'ฆาตกรตัวจริง' กำลังยืนอยู่ตรงไหน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและปริศนาในครั้งนี้นะคะ