รอยร้าวในความสัมพันธ์

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวเข้าแลกกับธันวาจะทำให้คุณรอดพ้นจากแผนการสกปรกของเขาได้... ลินิน คุณกำลังคิดผิดอย่างมหันต์!” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงปะทะพุ่งเข้าใส่โสตประสาทของลินินทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าสู่ห้องทำงานส่วนตัวของคีรินทร์ กลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศทำให้บรรยากาศภายในห้องดูบีบคั้นราวกับพายุที่กำลังก่อตัว ลินินหยุดกึก มือเรียวบางที่ถือแฟ้มข้อมูลสั่นไหวน้อยๆ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ยืนอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ แววตาของคีรินทร์ในยามนี้ไม่ใช่ความหลงใหลที่เธอเคยคุ้นชิน แต่มันคือความโกรธเกรี้ยวที่ถูกฉาบไว้ด้วยความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว “คุณเอาอะไรมาพูดคะ คีรินทร์?” ลินินถามกลับ เสียงของเธอพยายามรักษาความมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ฉันไปหาเขาเพื่อสืบเรื่องการฟอกเงิน ไม่ใช่การขายตัวอย่างที่คุณกำลังกล่าวหาฉันอย่างต่ำช้า” คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาก้าวเดินช้าๆ ออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน ท่าทางการเคลื่อนไหวของเขาดุดันและคุกคามราวกับเสือร้ายที่รอจังหวะตะปบเหยื่อ “สืบงั้นเหรอ? ภาพถ่ายในซองสีน้ำตาลนี่มันฟ้องชัดเจนว่าคุณไม่ได้แค่ไป ‘สืบ’ แต่คุณกำลัง ‘สมคบคิด’ กับมันในห้องส่วนตัวเกือบชั่วโมง ลินิน! หรือว่าผลประโยชน์ที่มันหยิบยื่นให้ มันคุ้มค่ากว่าความรักที่คุณเคยป่าวประกาศว่ามีให้ฉัน?” เขาโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น ลินินรีบเปิดดู ภาพถ่ายที่ปรากฏคือภาพเธอกำลังก้มรับเอกสารจากมือธันวาในมุมอับสายตาที่ดูราวกับว่าเธอกำลังพิงแอบแนบชิดกับเขา มุมกล้องถูกจัดวางอย่างจงใจเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของเธอ “นี่มันภาพตัดต่อ!” ลินินตะโกนออกไป ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวด้วยความโกรธและเสียใจ “คุณไม่เชื่อใจฉันเลยสักนิด คีรินทร์! ที่ผ่านมาฉันพิสูจน์ให้คุณเห็นมาตลอดว่าฉันอยู่ข้างใคร แต่คุณกลับเลือกที่จะเชื่อภาพถ่ายราคาถูกๆ พวกนี้มากกว่าตัวตนของฉัน!” คีรินทร์บีบต้นแขนของเธอแน่นจนลินินต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาสีเข้มของเขาวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ซ่อนอยู่ “ในโลกของมาเฟีย ความเชื่อใจมันคือจุดจบของชีวิต และสำหรับคุณ... ผมให้โอกาสคุณมากเกินไปจนลืมไปว่าหมาป่าต่อให้เชื่องแค่ไหน ก็ยังมีเขี้ยวเล็บที่พร้อมจะแว้งกัดเจ้าของเสมอ” “ถ้าคุณเห็นฉันเป็นแค่หมาป่าที่รอวันแว้งกัด คุณก็ปล่อยฉันไปสิคะ!” ลินินสวนกลับพร้อมหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย “อย่าเก็บฉันไว้ในกรงทองที่เต็มไปด้วยความระแวงแบบนี้เลย มันน่าสมเพช!” “อย่าหวังเลยลินิน! ต่อให้คุณจะเป็นของที่แตกสลายไปแล้ว ผมก็จะกักขังคุณไว้ในนรกขุมนี้จนกว่าลมหายใจสุดท้ายของคุณจะดับสิ้น!” คีรินทร์กระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอกระแทกกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เคยทำให้อบอุ่นใจ กลับกลายเป็นกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียนในนาทีนี้ ความรุนแรงที่เขามอบให้ไม่ใช่เพื่อความปรารถนา แต่มันคือการลงทัณฑ์ “คุณมันก็ไม่ต่างจากคนพวกนั้น... คนที่ฆ่าครอบครัวฉัน!” ลินินเค้นเสียงผ่านไรฟัน ในขณะที่คีรินทร์ชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบด้วยความเยือกเย็นอีกครั้ง “ใช่ ผมอาจจะเลวร้ายไม่ต่างกัน แต่จำไว้ให้ดี... ผมไม่มีวันปล่อยให้คนที่ผมเป็นเจ้าของตกไปอยู่ในมือของธันวาเด็ดขาด” ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามมารยาท ก่อนที่เลขาคนสนิทจะก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าตื่นตระหนก “นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ธันวาเพิ่งปล่อยคลิปวิดีโอหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีคุณลินินผ่านเครือข่ายของบริษัทเราให้สื่อมวลชนดู ตอนนี้หน้าสำนักงานเต็มไปด้วยนักข่าวและตำรวจที่มาพร้อมหมายค้นแล้วครับ!” คีรินทร์ผละจากลินินทันที ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตมาดร้ายไปยังหญิงสาวตรงหน้า ที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นด้วยความคาดไม่ถึง เพราะนั่นคือบัญชีที่เธอไม่เคยเปิดใช้ และที่สำคัญที่สุด... มันเป็นรหัสลับที่เธอฝากไว้กับรินรดาเพียงคนเดียวเท่านั้น ลินินหน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่ารอยร้าวในความสัมพันธ์ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของความหึงหวง แต่มันคือแผนการที่ถูกวางไว้ให้พวกเขาฆ่าฟันกันเองจนวินาศสันตะโร และคนที่ถือมีดเล่มนั้นอยู่... กลับเป็นคนที่เธอไว้ใจที่สุด กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้นะคะ