เกมธุรกิจที่อันตราย

“อย่าสั่นลินิน... กฎข้อแรกของการเหยียบลงไปในรังหมาป่า คือการห้ามแสดงความอ่อนแอออกมาให้พวกมันเห็น” เสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์กระซิบชิดใบหู ขณะที่มือหนาของเขาโอบรอบเอวบางไว้แน่นจนแทบจะกลืนกิน เธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขาที่แผ่ซ่านผ่านชุดราตรีผ้าไหมสีแดงเพลิงที่เขาสั่งตัดมาให้โดยเฉพาะ มันรัดรูปจนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่น่าหวาดหวั่น และผ่าสูงถึงโคนขาที่ทำให้ทุกย่างก้าวดูเหมือนการประกาศสงครามกับสายตาบุรุษทั้งห้องโถง ลินินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวให้กลับมานิ่งสนิท เธอไม่ได้สั่นเพราะความกลัว แต่มันคือความตื่นเต้นที่อันตราย เธอรู้ดีว่าคืนนี้คีรินทร์ไม่ได้พาเธอมาออกงานสังคมเพื่อโชว์ความสัมพันธ์เพียงอย่างเดียว แต่นี่คือการประกาศศักดาว่า ‘ของเล่น’ ชิ้นนี้ คือสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่ใครหน้าไหนก็ห้ามแตะต้อง “คุณกำลังใช้ฉันเป็นโล่ หรือเป็นดาบกันแน่คะ คีรินทร์?” ลินินถามพลางแย้มยิ้มหวานเยิ้มให้แขกเหรื่อรอบข้าง ในขณะที่มือของเธอจิกเกร็งอยู่ภายใต้ชายแขนเสื้อสูทราคาแพงของเขา คีรินทร์กระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองไปรอบห้องโถงหรูหราที่ประดับประดาด้วยคริสตัลระยิบระยับ ก่อนจะมาหยุดลงที่ร่างของชายอีกคนที่ยืนจิบไวน์อยู่มุมหนึ่งของห้อง “สำหรับศัตรู... ผมเป็นดาบ แต่สำหรับคุณ...” เขาหยุดเว้นจังหวะ สายตาคู่นั้นก้มลงมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ผมอาจจะเป็นทั้งโซ่ตรวนและกรงขัง ที่คุณไม่มีวันหนีพ้น” บรรยากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่นเมื่อ ‘ธันวา’ คู่ปรับตัวฉกาจก้าวเข้ามาหา พวกเขาเผชิญหน้ากันกลางงาน แสงไฟในห้องดูเหมือนจะมืดสลัวลงในความรู้สึกของลินิน เธอสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดระหว่างผู้ชายสองคนนี้ มันไม่ใช่แค่การแข่งขันทางธุรกิจ แต่มันคือการเข่นฆ่าทางสายตา “คีรินทร์ ไม่คิดเลยว่านายจะกล้าพา ‘สมบัติ’ ออกมาเดินอวดกลางฝูงหมาป่าแบบนี้” ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน สายตาของเขาจ้องมองลินินอย่างไม่ลดละ ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าที่เขาต้องการช่วงชิง “ระวังให้ดีเถอะ ของสวยงามมักจะแตกสลายง่ายภายใต้แรงกดดัน” คีรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาขยับตัวก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวโดยไม่ปล่อยมือจากเอวของลินิน “ธันวา นายก็รู้ว่าฉันดูแลของของฉันดีแค่ไหน... ยิ่งเป็นสิ่งที่ ‘หายาก’ อย่างลินิน ผมยิ่งต้องเก็บรักษาไว้ในจุดที่สูงที่สุด ที่ไม่มีแมลงวันอย่างนายจะเอื้อมถึง” ลินินเห็นประกายไฟในดวงตาของธันวา เขาไม่ได้โกรธ แต่เขากำลังสนุก ลินินรู้ทันทีว่าธันวาไม่ได้มาที่นี่เพื่อข่มขู่ แต่มันมีอะไรบางอย่างที่เขากำลังวางแผนไว้ “งั้นเหรอ?” ธันวายิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะก้มลงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสามคน “งั้นลองดูให้ดีนะคีรินทร์ ว่าสิ่งที่คุณเรียกว่า ‘ของรัก’ น่ะ... จริงๆ แล้วเขาอยู่ข้างคุณ หรือเขากำลังรอเวลาที่จะปาดคอคุณจากข้างหลังกันแน่?” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจของลินิน เธอเหลือบมองคีรินทร์ที่ใบหน้าเริ่มเครียดขรึมลง มือที่โอบเอวเธอเปลี่ยนเป็นบีบแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับสิ่งที่เกิดขึ้นถัดมา รินรดาเดินแทรกฝูงชนเข้ามาพร้อมกับถาดเครื่องดื่ม ก่อนจะโน้มตัวกระซิบที่ข้างหูของลินินด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ลินิน... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ที่นี่กำลังจะมีระเบิด...” ลินินเบิกตากว้าง เธอหันไปมองคีรินทร์ที่กำลังพูดคุยกับนักธุรกิจคนสำคัญอยู่ แต่คีรินทร์เองก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของรินรดาเช่นกัน เขาสบตากับลินินทันที “เกิดอะไรขึ้น?” คีรินทร์ถามเสียงเย็น ลินินยังไม่ทันตอบ แสงไฟในห้องโถงทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด เสียงกรีดร้องของเหล่าไฮโซสาวดังระงมไปทั่ว ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นไปมาในความมืด คีรินทร์กระชากตัวลินินเข้ามาซบที่อกแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ของเขาห้อมล้อมเธอไว้ แต่ในความมืดนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะบางอย่างที่จ่ออยู่ที่ลำคอของเธอจากด้านหลัง “อยู่นิ่งๆ นะคนสวย...” เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากเงามืดด้านหลังทำเอาหัวใจของลินินแทบหยุดเต้น “ถ้าไม่อยากให้ ‘สมบัติ’ ของคีรินทร์กลายเป็นศพตั้งแต่วินาทีนี้ ก็บอกให้เขาวางอาวุธซะ” ลินินตัวแข็งทื่อ เธอจำเสียงนี้ได้ดี... มันคือเสียงของคนที่เธอพยายามหนีมาตลอดทั้งชีวิต เสียงของคนที่พรากทุกอย่างไปจากเธอ กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับเกมธุรกิจอันตรายในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าลินินจะเอาตัวรอดจากคมมีดในเงามืดได้อย่างไรในตอนหน้าค่ะ