พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

“เธอคิดว่าการปรากฏตัวของฉัน คือปาฏิหาริย์หรือฝันร้ายกันล่ะ ลินิน?” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูคุ้นหูจนน่าขนลุกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นของแข็ง ลินินยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ยืนอยู่ตรงหน้า... 'ศิลา' คนที่เธอควรจะฝังเขาไว้ในหลุมศพเมื่อสิบปีก่อน คนที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตเธอ กลับมายืนอยู่ตรงนี้ ในห้องทำงานส่วนตัวของคีรินทร์ คีรินทร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ลินินดูเหมือนจะช็อกไม่ต่างกัน มือหนาของเขาเผลอกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยประดุจรูปปั้นหินบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยร้าวของความโกรธแค้นที่พยายามสะกดกลั้นไว้ “แก...” คีรินทร์เค้นเสียงผ่านไรฟัน “แกกล้าดียังไงถึงโผล่หัวมาที่นี่!” ศิลาไม่ตอบ เขากลับเดินเนิบนาบไปที่โต๊ะทำงานของคีรินทร์ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ สายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของเขาเลื่อนไปมองแก้ววิสกี้ที่วางอยู่ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเคาะขอบแก้วเบาๆ เป็นจังหวะที่ทำให้อารมณ์ของคนในห้องพุ่งสูงขึ้น “ความตายมันไม่ได้ปรานีใครหรอก คีรินทร์” ศิลาแค่นหัวเราะ “แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะใจดีกับฉัน... และตอนนี้ ฉันมาที่นี่เพื่อยื่นข้อเสนอที่เธอ ‘ปฏิเสธไม่ได้’ โดยเฉพาะในเวลาที่ศัตรูอย่างธันวากำลังจะกระชากคอเสื้อเธอจากด้านหลังแบบนี้” ลินินขบกรามแน่น เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่ถ้าหากคีรินทร์ยังดื้อรั้นสู้กับศัตรูรอบด้านเพียงลำพัง เขาไม่รอดแน่ เธอขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้า บดบังสายตาของคีรินทร์ที่มองมาด้วยความไม่พอใจ “ทำไมฉันต้องฟังคนตายที่ฟื้นคืนชีพกลับมาเพื่อทำลายชีวิตฉันอีกรอบ?” ลินินถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าเด็ดเดี่ยว “แกต้องการอะไรกันแน่ ศิลา” ศิลาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาของเขามีความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก “ฉันไม่ได้อยากทำลายเธอ ลินิน... ฉันแค่ต้องการ ‘พันธมิตร’ ที่จะช่วยให้ฉันทวงคืนสิ่งที่เสียไป และตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ ก็คือคนที่คีรินทร์รักที่สุดอย่างเธอนั่นแหละ” “อย่าพูดพล่อยๆ!” คีรินทร์คำราม ก่อนจะพุ่งเข้าหาศิลาหมายจะกระชากคอเสื้อ แต่ลินินกลับยื่นมือไปคว้าแขนเขาไว้แน่น เธอหันไปมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นที่รัก สายตาของเธอสื่อสารความหมายที่ซ่อนอยู่... *หยุดเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณอยากรอด* “ปล่อยเขาเถอะค่ะคีรินทร์” ลินินกระซิบ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย “ในเมื่อศัตรูของศัตรูคือมิตร... เราลองฟังดูหน่อยไหมคะว่า ‘ผี’ ตนนี้มีดีอะไรที่จะมาช่วยเราจากธันวาได้” คีรินทร์หยุดชะงัก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดลินินถึงเลือกทางเดินนี้ แต่น้ำหนักมือที่เธอจับแขนเขาไว้มันหนักแน่นเกินกว่าจะปฏิเสธ “ข้อเสนอคืออะไร” ลินินหันไปเผชิญหน้ากับศิลาอีกครั้ง เธอกลั้นใจยอมรับความจริงที่ว่า ชีวิตของคีรินทร์แขวนอยู่บนเส้นด้าย และหากต้องแลกด้วยการจับมือกับปีศาจ เธอพร้อมจะทำ ศิลาเผยรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว เขาหยิบแฟ้มเอกสารที่ซ่อนไว้ในสูทออกมาวางบนโต๊ะ “ธันวาไม่ได้มีแค่เงิน หรืออิทธิพลมืดธรรมดา แต่เขามีกุญแจล็อคความลับในอดีตของครอบครัวเธอ ลินิน... และถ้าเธออยากรู้ว่าคืนนั้นที่บ้านของเธอเกิดอะไรขึ้นจริงๆ เธอต้องทำงานให้ฉัน” ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง ร่างของธันวาในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยาม เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาคมกริบกวาดมองทั้งสามคนในห้องราวกับกำลังดูการแสดงละครฉากใหญ่ “โอ้... ขอโทษที่ขัดจังหวะการพบปะกันของเหล่าคนบาปนะ” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “แต่ดูเหมือนพวกคุณจะลืมไปว่า... ในห้องนี้ ไม่ได้มีแค่เราสามคนหรอกนะที่รู้ความจริง” คีรินทร์ชักปืนออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องมองหน้าเป้าหมาย แต่วินาทีนั้นเอง ศิลาคว้าตัวลินินเข้ามาไว้ในอ้อมแขนแล้วเอาปืนจ่อที่ขมับของเธอพร้อมกับรอยยิ้มอำมหิต ลินินเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงกระซิบข้างหูจากศิลา “ฉันบอกแล้วไงลินิน... ว่าฉันไม่เคยมาที่นี่เพื่อเป็นพันธมิตรของใคร” คีรินทร์ชะงักงัน หัวใจเขาราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เมื่อศิลาที่เขาคิดว่ากำจัดได้แล้ว กลับหัวเราะร่าพร้อมกับเอ่ยประโยคสุดท้ายที่ทำเอาทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันมรณะ “คุณคิดผิดตั้งแต่ก้าวแรกแล้วที่เชื่อว่าเธอ... ไม่ได้วางแผนเรื่องทั้งหมดนี้มาตั้งแต่ต้น!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับกุหลาบอาบแสงจันทร์นะคะ!