เบื้องหลังม่านมายา

"หมากตัวนี้... รสชาติเป็นอย่างไรบ้างล่ะ ลินิน?" เสียงทุ้มต่ำของคีรินทร์ที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือการถากถางที่บาดลึกถึงกระดูก ลินินยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องโถงกว้าง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความเจ็บใจ เธอไม่ได้มองคีรินทร์ แต่จ้องเขม็งไปยังธันวา ชายผู้ที่เธอเคยเชื่อมั่นหมดใจว่าเป็นดั่งแสงสว่างในยามมืดมิด ธันวาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังเคร้ง เขาไม่ได้หลบสายตาเธอ กลับกัน เขายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ—ยิ้มที่ทำให้หัวใจของลินินแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "คุณทำแบบนี้ทำไม?" ลินินเค้นเสียงถาม เสียงของเธอแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยแรงแค้นที่เริ่มปะทุ "ที่ผ่านมา... สิ่งที่คุณบอกผม ที่คุณให้ผมช่วยสืบเรื่องของคีรินทร์ ทุกอย่างมันคือการจัดฉากเหรอคะ?" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เขาขยับตัวพิงพนักโซฟา ท่าทางผ่อนคลายขัดกับบรรยากาศมาคุในห้อง "การเมืองของคนมีอำนาจมันก็แบบนี้แหละครับลินิน ความรักความแค้นเป็นเพียงวัตถุดิบในการปรุงอาหาร และคุณ... ก็เป็นเครื่องเทศชั้นดีที่ทำให้คีรินทร์ยอมคายข้อมูลลับของบริษัทออกมาได้ง่ายขึ้น" ความจริงนั้นเย็นเยียบกว่าคมมีดที่กรีดลงบนผิวหนัง ลินินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่ใช่ผู้ล่าอย่างที่เธอพยายามจะเป็นมาตลอด แต่เป็นเพียง 'เหยื่อ' ที่ถูกส่งเข้ามาในกรงเสือเพื่อเป็นโล่กำบังให้คนอื่น คีรินทร์ที่นั่งเงียบมาตลอดจู่ๆ ก็ขยับตัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำที่แผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายอันตรายย่างสามขุมเข้ามาหาลินิน ฝ่ามือหนาเชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาทำให้เธอเกือบขาดใจ "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดนักหรือไง?" คีรินทร์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ทำร้ายลินินยิ่งกว่าการด่าทอ "คุณเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ถูกเขาใช้เป็นหมากเดินเกมเพื่อจะล้มผม แต่ก็นะ... หมากที่สวยงามขนาดนี้ จะให้ผมทิ้งลงถังขยะง่ายๆ ก็น่าเสียดายไปหน่อย" "ปล่อยฉัน..." ลินินสะบัดหน้าหนี แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นความกร้าวแกร่งในชั่วพริบตา "ถ้าฉันเป็นหมาก คุณก็คงเป็นแค่กรงขังที่สนิมเกาะจนพังทลาย คีรินทร์! อย่าคิดว่าคุณเหนือกว่า เพราะคนที่ถูกหลอกใช้ไม่เหลืออะไรให้เสียอีกต่อไปแล้ว!" คีรินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามเดิม เขาจงใจก้มลงไปกระซิบใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะแก้มใส "คุณเหลือสิ่งหนึ่งที่ผมต้องการ... ความแค้นของคุณไงลินิน ถ้าอยากทำลายธันวาที่ทรยศคุณนัก ก็จงอยู่กับผม... แล้วผมจะมอบอาวุธให้คุณเอง" ธันวาที่นั่งฟังอยู่หัวเราะร่าขึ้นมาทันที "ข้อเสนอเข้าท่าดีนี่คีรินทร์ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าคนอย่างลินินไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้กระทั่งคุณที่เธอเกลียดเข้าไส้!" ลินินนิ่งงัน หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความจริงเรื่องที่เธอถูกหลอกเริ่มปะติดปะต่อกันในหัว เธอถูกธันวาหลอกให้เข้าใกล้คีรินทร์เพื่อหาช่องโหว่ทางธุรกิจ แต่ในขณะเดียวกัน คีรินทร์ก็รู้มาตลอดและปล่อยให้เธอทำตามแผนเพื่อหวังจะใช้เธอเป็นเหยื่อล่อธันวาให้เผยตัว "พวกคุณทั้งคู่มันก็แค่ปีศาจ..." ลินินแค่นยิ้มผ่านน้ำตาที่เริ่มแห้งเหือด "คนหนึ่งใช้ความหวังลวงหลอก อีกคนใช้ความกลัวเป็นเครื่องมือ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าปีศาจมักจะแพ้ทางคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอย่างฉันเสมอ" เธอเอื้อมมือไปหยิบแจกันดอกไม้คริสตัลบนโต๊ะข้างๆ แล้วฟาดลงบนพื้นจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังก้องไปทั่วห้อง บอดี้การ์ดที่ยืนคุมประตูชักปืนออกมาทันที แต่คีรินทร์ยกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขามองลินินด้วยสายตาที่ซับซ้อน คล้ายจะชื่นชมและโกรธแค้นไปพร้อมกัน "เก่งมาก ที่กล้าทำลายของรักของผม" ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาทางประตูหน้า พร้อมกับเสียงตบมือที่ดังกังวานสม่ำเสมอ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของชายชราผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้น ทุกคนในห้องต่างนิ่งเงียบไปโดยทันที "เลิกเล่นบทละครน้ำเน่ากันได้แล้ว" ชายชรากล่าวพลางมองลินินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ในเมื่อลินินรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ก็ถึงเวลาต้องเลือกเสียที... ว่าจะอยู่ข้างคนที่หลอกเธอ หรืออยู่ข้างคนที่เก็บเธอไว้เป็นเพียงขยะที่รอการกำจัด" คำพูดนั้นทำให้คีรินทร์หน้าถอดสี ส่วนลินินต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามา เพราะนั่นคือคนเดียวกับที่เธอเคยคิดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน... คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังความพินาศทั้งหมดของครอบครัวเธอเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและแผนการร้ายในบทนี้ด้วยกันนะคะ