ทางรอดเดียว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของโกดังร้างริมอ่าว คืออากาศเดียวที่ลินินมีสิทธิ์สูดเข้าไปในเวลานี้ ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทของธันวาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย มันจ่อตรงเข้าที่ขมับซ้ายของเธอ ขณะที่เชือกเส้นหนาพันธนาการข้อมือทั้งสองข้างไว้กับพนักเก้าอี้ไม้เก่าๆ จนเนื้อเนียนขึ้นรอยแดงช้ำ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า คือแววตาคุกรุ่นไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโทสะและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของคีรินทร์—ชายผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว "เลือกเอาสิทธิ์นั้นส็ลินิน" น้ำเสียงของธันวาเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก ดวงตาคมกริบเหลือบมองมาเฟียหนุ่มคู่ปรับสลับกับหญิงสาว "ระหว่างปล่อยให้ผู้ชายคนนี้ตายต่อหน้าเธอ... กับการลั่นไกใส่มันด้วยมือของเธอเอง เพื่อแลกกับเอกสารลับที่เธอตามหามาทั้งชีวิต" ลินินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก รสชาติเค็มปร่าของเหงื่อและเลือดจางๆ ผสมปนเปกันในปาก หัวใจของเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความขัดแย้ง เธอมองหน้าคีรินทร์—ดวงตาคมกู๊ดที่เคยตวัดมองเธอด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อความตาย มีเพียงประกายความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งที่ส่งตรงมาถึงเธอราวกับจะบอกว่า *'อย่าได้กล้าแม้แต่จะยอมจำนนต่อไอ้สารเลว'*. "นายคิดว่าฉันโง่พอจะเชื่อข้อเสนอของคนอย่างแกเหรอ ธันวา" ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเจ็บแปลบที่ข้อมือถูกกลบด้วยความกรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านในอก สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักร ความฉลาดเป็นกรดที่เคยพาเธอรอดตายจากขุมนรกมาหลายครั้งกำลังทำงานเต็มกำลัง "ปากกล้าดีนี่... แต่รอดูซิว่าตอนที่สมองสุดที่รักของเธอกระเด็นติดผนัง เธอยังจะเชิดหน้าได้แบบนี้อยู่ไหม" ธันวาหัวเราะในลำคอ นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืนทีละน้อย เสียงกลไกโลหะกระทบกันดังชัดเจนในความเงียบงัน *ติ๊ก... ติ๊ก...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังชีวิต ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง รินรดาที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังลังสินค้าด้านหลังโกดัง ส่งสัญญาณมือลับที่นัดแนะกันไว้—ไฟฉายกระพริบสามครั้ง คือสัญลักษณ์ว่าตำแหน่งของมือปืนซุ่มยิงของธันวาถูกกำจัดเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงธันวาคนเดียวที่ถือไพ่ตายในมือ ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ดวงตาส่อประกายเด็ดเดี่ยววับวาม เธอรู้ดีว่านี่คือเดิมพันครั้งสุดท้ายของชีวิต หากพลาดแม้แต่นصفวินาที ทั้งเธอและคีรินทร์จะกลายเป็นเพียงศพไร้ชื่อ "ธันวา... แกอยากได้ชีวิตฉันนักไม่ใช่เหรอ" ลินินแสร้งทำเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าอย่างแนบเนียนจนน่าตกใจ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดแรงตึงของเชือกที่ข้อมือ "ปล่อยคีรินทร์ไปเถอะ ฉันยอมจำนนแต่โดยดี" คีรินทร์ขมวดคิ้วแน่น แววตาฉายแววไม่พอใจที่เห็นหญิงสาวแสดงความอ่อนแอต่อหน้าศัตรู "ลินิน! ห้าม... อย่าทำแบบนั้น" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวระคนเป็นห่วง แม้ในสถานการณ์คอขาดบาดตาย เขาก็ยังไม่วายแสดงความเย่อหยิ่งออกมา "หุบปากไปซะ คีรินทร์!" ธันวาสواטตวาดย้อนเสียงดังลั่น สมาธิของมันหลุดจากการจับตาดูมาเฟียหนุ่ม ชั่วพริบตานั้นเองที่ธันวาหันปลายกระบอกปืนกลับมาขู่ลินินให้เงียบเสียงลง นั่นคือจังหวะนาทองที่ลินินรอคอย! ด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย หญิงสาวใช้แรงทั้งหมดที่มีสะบัดข้อมือกระชากเชือกที่ผูกไว้กับเก้าอี้จนขาดสะบั้น (เธอแอบใช้เศษเหล็กแหลมจากขาเก้าอี้ที่หลวมอยู่แล้วช่วยตัดมันตั้งแต่ก่อนหน้านี้) ลินินพุ่งตัวหลบวิถีกระสุนที่ถูกลั่นไกออกไปด้วยความตกใจของธันวา เสียงปืนดังสนั่นก้องโกดัง กระสุนเฉี่ยวหัวไหล่ของเธอไปเพียงนิดเดียวจนเกิดรอยไหม้และเลือดซึม *ปัง!* ทว่า เสียงปืนนัดที่สองไม่ได้มาจากธันวา... คีรินทร์ที่อาศัยจังหวะชุลมุนกระชากซ่อนมีดสั้นที่ข้อเท้าซ้าย ปามันปักเข้าที่ต้นแขนขวาของธันวาอย่างแม่นยำราวกับจับวาง พร้อมกับที่เขาพุ่งเข้าประชิดตัวและซัดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าของธันวาเต็มแรง จนร่างของคู่แข่งกระเด็นล้มคว่ำไม่เป็นท่า เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากของธันวา โกดังทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนทั้งสาม ลินินล้มกลิ้งไปกับพื้น ฝุ่นละอองคละคลุ้งติดเสื้อผ้าและใบหน้า เธอยันตัวลุกขึ้นช้าๆ ความเจ็บแปลบที่หัวไหล่เล่นงานจนเธอต้องนิหน้า แต่สายตากลับจ้องมองไปยังธันวาที่นอนโอญครวญอยู่บนพื้น และคีรินทร์ที่ยืนค้ำหัวด้วยแววตาดุดันราวกับมัจจุราช คีรินทร์หันขวับมามองลินิน ดวงตาคู่คมกราดมองสำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความร้อนรน แม้เขาจะพยายามเก็บอาการเย็นชาไว้แค่ไหน แต่ร่องรอยของความหวาดกลัวที่จะสูญเสียเธอนั้นซ่อนไว้ไม่มิด เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวเธอ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าตัวเธอเข้ามากอด แต่แล้ว... ปลายกระบอกปืนสั้นอีกกระบอกที่ธันวาซ่อนไว้ที่ข้อเท้า ถูกชักขึ้นมาในวินาทีสุดท้ายที่ไร้ทางสู้! "แกไม่มีวันชนะฉันหรอก คีรินทร์..." ธันวายิ้มเยาะอย่างคนเสียสติ นิ้วชี้กำลังจะเหนี่ยวไกพุ่งตรงไปยังแผ่นหลังของมาเฟียหนุ่มที่หันหลังให้ "คีรินทร์ ระวัง!" ลินินกรีดร้องสุดเสียง ร่างกายเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด เธอกระโจนเข้าผลักร่างสูงของคีรินทร์ให้พ้นวิถีกระสุนในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงปืนคำรามลั่นพร้อมกับความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วร่างของหญิงสาว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางผ่านช่วงเวลาอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ หวังว่าความกล้าหาญของลินินจะทำให้ทุกท่านอดใจรออ่านบทต่อไปไม่ไหวค่ะ ด้วยรักจากกุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ