คีรินทร์ผู้ปกป้อง

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้กระสุนนัดนี้ฝังเข้าไปในจุดที่ต่อให้หมอเทวดาก็ยื้อชีวิตเธอไม่ได้” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของคีรินทร์ดังขึ้นชิดใบหู ขณะที่เขากำลังกดร่างของลินินลงกับเบาะหนังชั้นดีภายในรถยนต์ที่กำลังพุ่งทะยานผ่านความมืดมิดของค่ำคืน มือหนาข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่ต้นแขนของเธอไว้แน่นจนเลือดสีสดซึมผ่านเนื้อผ้าสีขาวออกมาจนชุ่มชื้น ลินินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ดวงตาเรียวสวยสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดแต่ยังคงความดื้อรั้นไว้ไม่เสื่อมคลาย “ปล่อยฉัน... คุณจะเล่นบทพระเอกไปถึงไหนคีรินทร์? คนที่จ้างมือปืนมาในคืนนี้ อาจจะเป็นคนเดียวกับคนที่นั่งดื่มไวน์กับคุณเมื่อสัปดาห์ก่อนก็ได้!” คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กัดกินเข้าไปถึงขั้วหัวใจ เขาไม่ได้ละสายตาจากกระจกมองหลังที่สะท้อนให้เห็นรถยนต์สีดำสองคันที่ยังคงไล่ล่าพวกเขามาอย่างไม่ลดละ “สงสัยได้ทุกอย่างที่เธอกลัว ลินิน แต่จงจำไว้ว่าศัตรูของฉันไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปง่ายๆ และคืนนี้... ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปเด็ดขาด แม้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่ฉันมี” รถหรูหักเลี้ยวกะทันหันจนยางบดถนนดังสนั่น ร่างของลินินเหวี่ยงไปปะทะกับแผงอกกว้างของมาเฟียหนุ่ม กลิ่นกายบุรุษเพศที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ เธอเงยหน้ามองเขา แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสาดส่องผ่านกระจกเข้ามาเป็นระยะ เผยให้เห็นใบหน้าคมสันที่เคร่งขรึม ดวงตาคู่นั้นของเขามีประกายบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน... มันไม่ใช่แค่ความปรารถนาที่มักจะซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เยือกเย็น แต่มันคือความห่วงใยที่ลึกซึ้งจนน่ากลัว “คุณห่วงฉันงั้นเหรอ?” เธอถามเสียงสั่น ความเป็นเหตุเป็นผลที่เคยมีดูเหมือนจะเลือนหายไปในจังหวะหัวใจที่เต้นรัว คีรินทร์ก้มลงมองเธอ สายตานั้นวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับกำแพงเหล็ก “อย่าสำคัญตัวผิดไป ฉันแค่ยังไม่ต้องการให้ความแค้นของฉันจบลงโดยไม่มีเธออยู่ดูจุดจบของมัน” คำพูดนั้นร้ายกาจตามวิสัยของเขา ทว่ามือที่กุมแผลของลินินกลับประคองอย่างอ่อนโยนที่สุด ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปภายใต้สัมผัสของเขา ลินินเบือนหน้าหนี ซ่อนหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก... กับดักที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อให้เธอตายใจ แต่สัมผัสที่แผ่ซ่านความอบอุ่นนี้ มันช่างสมจริงเสียจนน่าสะพรึงกลัว การไล่ล่าดำเนินไปจนถึงคฤหาสน์หรูริมผา คีรินทร์อุ้มร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวทันทีที่ประตูบานหนาปิดลง เขาวางเธอลงบนโซฟากำมะหยี่สีแดงสดราวกับเลือด ก่อนจะรีบคว้ากล่องปฐมพยาบาลมาอย่างเร่งรีบ ความเป็นมาเฟียผู้ไร้ความปราณีดูจะหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงชายหนุ่มที่กำลังทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาคนสำคัญของเขา “เจ็บหน่อยนะ” เขาเอ่ยเสียงนุ่มนวลเป็นครั้งแรก แสงโคมไฟสลัวขับเน้นให้ใบหน้าของเขาดูละมุนละไมกว่าทุกครั้ง ลินินมองดูคีรินทร์ที่ตั้งใจถอดกระดุมเสื้อของเธออย่างเบามือ ความเชี่ยวชาญของเขาไม่ได้เกิดจากผู้ชายที่เที่ยวเล่นไปวันๆ แต่เกิดจากประสบการณ์ที่เขาต้องผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน เธอสังเกตเห็นรอยแผลเป็นเก่าๆ บนหลังมือของเขา หัวใจของเธออ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่ได้ “ธันวาไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกใช่ไหม?” คีรินทร์ชะงักมือนิดหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “ธันวาอยู่ใกล้กว่าที่เธอคิด ลินิน... และนั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังห่วง มิตรภาพที่เธอเคยไว้ใจอาจจะเป็นรอยร้าวที่ทำให้ตึกทั้งตึกถล่มลงมาทับเราได้ทุกเมื่อ” คำพูดของเขาทำให้ลินินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ รินรดา? เพื่อนรักเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ หรือว่าเธอจะมองข้ามอะไรบางอย่างไปตลอดเวลา? ความคิดตีกันยุ่งเหยิงในหัว ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของคีรินทร์ก็แผดเสียงขึ้นทำลายบรรยากาศ คีรินทร์ขมวดคิ้ว เขาเอื้อมมือไปรับสายโดยที่ยังไม่ละมือจากแผลของลินิน “ว่าไง...” เสียงของเขาดุดัน ทว่าเมื่อปลายสายเอ่ยคำเพียงไม่กี่คำ ใบหน้าของคีรินทร์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สีหน้าของเขาซีดเผือดลงจนลินินสังเกตได้ เขาค่อยๆ วางโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ ก่อนจะหันมามองลินินด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนสูญเสียจิตวิญญาณ “มีอะไร?” ลินินถามด้วยความระแวง คีรินทร์ไม่ได้ตอบ แต่เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงไปที่ตู้เก็บปืนหลังโต๊ะทำงาน เขาบรรจุกระสุนลงในแม็กกาซีนอย่างรวดเร็วและแม่นยำก่อนจะหันกลับมาหาเธอด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก “รินรดาไม่ได้อยู่ที่บ้านพักของเธอแล้วลินิน... และสิ่งที่เธอส่งมาให้ฉันทางข้อความเมื่อครู่นี้ คือภาพถ่ายกล้องวงจรปิดในห้องนอนของเธอ... ภาพที่เธอจูบกับธันวาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว” โลกทั้งใบของลินินดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุบประตูห้องทำงานจะดังขึ้นตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะที่คุ้นหูเหลือเกิน... เสียงของคนที่เธอเคยเรียกว่าเพื่อนสนิท “เปิดประตูเถอะคีรินทร์... ของขวัญที่ฉันเตรียมมาให้ในคืนนี้ มันร้อนแรงกว่ากระสุนนัดไหนๆ ที่เธอเพิ่งเสียไปหรอกนะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความเจ็บปวดและรักที่พัวพันของลินินและคีรินทร์นะคะ!