แผนซ้อนแผน

“ถ้าคุณคิดว่าฉันคือหมากตัวหนึ่งที่เดินตามกระดานของคุณได้ง่ายดายขนาดนั้น... คุณคงประเมินค่าความโง่ของฉันสูงเกินไปหน่อยนะคะ ธันวา” เสียงหวานใสหากทว่าเย็นเฉียบราวกับหยดน้ำค้างบนใบมีดโกนของลินินดังขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงัด กลิ่นบุหรี่จางๆ ของชายหนุ่มฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่เธอเกลียด แต่ในเวลานี้ กลิ่นนี้คืออาวุธสำคัญที่จะพาเธอไปสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์ของคีรินทร์ ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสลัวๆ ตกกระทบใบหน้าครึ่งซีกของเขาที่เผยให้เห็นรอยยิ้มเหยียด “คุณเข้าใจผิดแล้วลินิน ผมไม่ได้มองคุณเป็นหมาก แต่เป็น ‘กุญแจ’... กุญแจที่จะไขประตูห้องนิรภัยที่คีรินทร์พยายามปิดตายเอาไว้มาตลอดห้าปี” ลินินขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือเรียวบางที่สั่นเล็กน้อยถูกซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ เธอจงใจโน้มตัวลงไปจนแผ่นหลังโค้งมนดูยั่วยวนในสายตาของผู้ชายตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กุหลาบของเธอแทรกซึมผ่านกลิ่นบุหรี่จนธันวาต้องหรี่ตาลง “เขาร้ายกาจกว่าที่คุณคิดนะ” ธันวากระซิบ น้ำเสียงแหบพร่า “เขามีตู้เซฟลับในห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรมคีรินทร์คอร์ป ข้อมูลเกี่ยวกับการฟอกเงินในคดีที่ครอบครัวคุณถูกใส่ร้าย... มันอยู่ในนั้น” หัวใจของลินินเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่คือสิ่งที่เธอรอคอย—หลักฐานที่จะลากตัวฆาตกรตัวจริงออกมา แต่ความรู้สึกแปลบปลาบในใจกลับเตือนให้เธอระวัง ความเจ็บปวดจากการถูกคีรินทร์ผลักไสในเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงฝังลึกราวกับเข็มพิษ “ทำไมคุณถึงบอกฉัน?” ลินินถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธันวาเพื่อหาความลวง “คุณเกลียดเขา แต่คุณเองก็ไม่ได้หวังดีกับฉันถึงขนาดจะมอบชัยชนะให้ฟรีๆ ใช่ไหมคะ?” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เขาเอื้อมมือหมายจะแตะปลายคางของเธอ แต่ลินินเบี่ยงหน้าหลบอย่างนุ่มนวล “ผมต้องการกำจัดเขาให้พ้นทาง และคุณ... คือคนที่ทำลายสมาธิของเขาได้ดีที่สุด ลินิน ผมแค่ต้องการให้คุณเข้าไปขโมย ‘แฟลชไดรฟ์’ สีเงินนั่นมาให้ผม ส่วนที่เหลือ... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม” ลินินกัดริมฝีปากแน่น แผนของธันวาคือการใช้เธอเป็นนกต่อเพื่อแอบเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของคีรินทร์ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้าไปหากไม่มี ‘เจ้าของ’ อนุญาต “ถ้าฉันทำสำเร็จ... คุณต้องให้ข้อมูลเรื่องผู้อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อแม่ฉันตามที่ตกลงกันไว้” ลินินยื่นคำขาด น้ำเสียงของเธอหนักแน่นแม้ภายในใจจะกำลังกรีดร้องด้วยความสับสน ธันวาพยักหน้ารับคำอย่างใจเย็น “แน่นอน ผมเป็นคนรักษาสัญญาเสมอ... ตราบเท่าที่คุณยังเป็นผู้หญิงของผมในฐานะคู่หู” หลังจากแยกตัวออกมา ลินินตรงกลับไปยังห้องพักที่คีรินทร์จัดเตรียมไว้ให้ ความคิดในหัวของเธอตีรวนจนแทบระเบิด คีรินทร์คือศัตรู หรือเขาคือเหยื่อที่ถูกใส่ร้าย? ภาพแววตาที่ว่างเปล่าของเขาเมื่อครู่ทำให้เธอหวั่นไหว แต่เธอไม่มีเวลาเหลือให้ความสงสารอีกแล้ว เธอต้องหาความจริงเพื่อจบเรื่องนี้เสียที เธอก้าวเท้าไปตามทางเดินหรูหราที่ปูด้วยพรมหนานุ่มจนไร้เสียงฝีเท้า กระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องชุดชั้นบนสุดที่เธอรู้ว่าคีรินทร์พำนักอยู่ มือของเธอสั่นขณะแตะคีย์การ์ดสำรองที่ธันวาแอบส่งให้เธอเมื่อตอนที่เขากอดเธอในห้องทำงาน *ติ๊ด* เสียงปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ ประตูเปิดออกเผยให้เห็นความมืดมิดภายในห้องที่เงียบสนิท กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและยาสูบราคาแพงโชยแตะจมูก ลินินก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ เธอตรงไปที่โต๊ะทำงานริมหน้าต่างบานใหญ่ซึ่งมองเห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามวิกาล มือเรียวควานหาลิ้นชักที่ธันวาบอก... มันอยู่ตรงนั้นจริงๆ แฟลชไดรฟ์สีเงินวาววับสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน เธอรีบหยิบมันขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “คุณนี่... ดื้อรั้นกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะ ลินิน” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ทำให้ลินินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอค่อยๆ หันกลับไปมอง ร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ยืนพิงผนังอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ที่ยังเหลือเหล้าอยู่ครึ่งแก้ว แววตาของเขาที่มองมานั้นไม่มีความโกรธเกรี้ยว แต่กลับมีความผิดหวังที่บาดลึกยิ่งกว่าการถูกตบหน้า “คีรินทร์...” เธอเผลอเรียกชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ ก้าวย่างของเขามั่นคงและคุกคามราวกับเสือร้ายที่ต้อนเหยื่อจนมุม ลินินถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับโต๊ะทำงาน แฟลชไดรฟ์ในมือของเธอถูกกำแน่นจนเจ็บฝ่ามือ “ธันวามันบอกคุณว่าอย่างไรบ้าง? มันบอกไหมว่าสิ่งที่อยู่ในแฟลชไดรฟ์นั่น... คือสิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาล หรือมันบอกแค่ว่าถ้าคุณเอาไปให้มัน แล้วคุณจะได้รับ ‘อิสรภาพ’?” คีรินทร์โน้มตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ มือใหญ่ของเขาเลื่อนมาวางบนขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “ส่งมันมาให้ผมลินิน...” เขากระซิบเสียงต่ำพลางใช้นิ้วชี้เชยคางเธอให้สบตา “ถ้าคุณส่งมันให้ผมตอนนี้ ผมจะถือว่าเหตุการณ์คืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น แต่ถ้าคุณยังเลือกที่จะเชื่อมัน... ผมก็ไม่รับประกันว่าคุณจะได้ออกจากห้องนี้ไปพร้อมกับหัวใจที่ครบถ้วน” ลินินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบนั้น เธอเห็นความเจ็บปวดและความโดดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากมาเฟียผู้โหดเหี้ยม ความลังเลก่อตัวขึ้นในจิตใจจนเธอเกือบจะปล่อยแฟลชไดรฟ์ทิ้ง หากแต่ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น มันเป็นข้อความจากธันวา: *“อย่าใจอ่อนลินิน... คีรินทร์ไม่ได้แค่จะฆ่าคุณ แต่เขาคือคนที่ฆ่าพ่อแม่คุณด้วยมือของเขาเองในคืนนั้น!”* ลินินตัวชาวาบ ความทรงจำที่เธอพยายามลืมเลือนผุดขึ้นมาเป็นภาพตัดสลับ ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความลังเล เป็นความเกลียดชังที่เดือดพล่าน “ถ้าสิ่งที่อยู่ในนี้คือความจริง... งั้นเรามาดูพร้อมกันเลยไหมคะว่า ใครกันแน่ที่เป็นปีศาจตัวจริง!” เธอกดแฟลชไดรฟ์เข้ากับโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะทันที แต่ทว่า... หน้าจอที่ปรากฏขึ้นกลับไม่ใช่ไฟล์ข้อมูลคดีความอย่างที่ธันวาบอก แต่เป็นคลิปวิดีโอวงจรปิดที่เผยให้เห็น ‘ธันวา’ กำลังวางแผนฆาตกรรมบุคคลที่สามที่ลินินไม่เคยรู้จักมาก่อน พร้อมกับเสียงของธันวาที่พูดประโยคหนึ่งออกมาอย่างชัดเจน “ใช้ยัยผู้หญิงนั่นเป็นแพะรับบาป... เมื่อมันขโมยไฟล์ปลอมนี่ไปได้ ข่าวทุกสำนักก็จะประโคมว่ามันคือฆาตกรที่ขโมยความลับบริษัทไปทำลายคีรินทร์ จบงานนี้... ยัยลินินต้องตาย!” ลินินทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความตกตะลึง แฟลชไดรฟ์ในมือสั่นสะท้าน เธอถูกหลอก... หลอกให้เป็นเครื่องมือเพื่อถูกกำจัดทิ้งโดยชายที่เธอไว้ใจที่สุด คีรินทร์ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ มือหนาเอื้อมมาจับมือที่สั่นเทาของเธอไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความห่วงใยที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน “ตอนนี้คุณรู้หรือยังลินิน... ว่าใครกันแน่ที่พยายามจะรักษาชีวิตคุณไว้ และใครที่พยายามจะพรากมันไปจากคุณตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาในชีวิตผม” กุหลาบอาบแสงจันทร์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความซับซ้อนของหัวใจตัวละครในตอนนี้นะคะ