คนกลางที่ทำลายทุกอย่าง

เสียงกระแทกของแก้วคริستัลราคาแพงกระทบลงบนโต๊ะหินอ่อนดัง *เพล้ง* เศษเสี้ยวของมันกระจายเกลื่อนพื้นราวกับหยดน้ำตาที่แตกสลาย แต่ไม่มีใครในห้องทำงานส่วนตัวอันโอ่อ่านี้ก้มลงมองมันเลยสักคน บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยไอคุกรุ่นของความโกรธเกรี้ยวที่แทบจะเผาผลาญออกซิเจนจนหมดสิ้น "คุณกำลังเล่นกับไฟ ลินิน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของคีรินทร์เต็มไปด้วยความเยือกเย็นอันตราย นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ราวกับต้องการจะฉีกร่างเธอให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยสายตา มือหนาข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาในอก เธอยืดตัวขึ้นตรงสบตากับมาเฟียหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระคนหวาดหวั่นก็ตาม เปลวไฟแห่งความแค้นในอดีตยังคงแผดเผา แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าในเวลานี้คือความใกล้ชิดที่เกือบจะหลอมละลายกำแพงที่เธอสร้างขึ้น "ไฟดวงนี้ฉันเป็นคนจุดเอง คีรินทร์... และฉันก็รู้ดีว่าต้องดับมันอย่างไร" ลินินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยักลึก เขาเคลื่อนกายเข้าหาเธออย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังดั่งเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายความดุดันอบอวลอยู่รอบตัวเธอ จนลินินต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ กระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ "เธอคิดว่าเกมนี้เธอคุมได้หมดงั้นหรือ?" คีรินทร์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "เธอคิดว่าไอ้หน้าโง่ธันวา มันจะปกป้องเธอจากฉันได้จริง ๆ น่ะหรือ ลินิน" คำพูดนั้นสะท้อนชื่อของชายอีกคนขึ้นมา ธันวา... คู่แข่งทางธุรกิจผู้เจ้าเล่ห์ที่กำลังใช้ลินินเป็นหมากในกระดานเพื่อโค่นอำนาจของคีรินทร์ ลินินเม้มริมฝีปากแน่น เธอย่อมรู้ดีว่าธันวาไว้ใจไม่ได้ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อความจริงเกี่ยวกับการตายของครอบครัวเธอยังคงถูกซ่อนไว้เบื้องหลังอิทธิพลมืดของคีรินทร์ "อย่างน้อย... ธันวาก็ไม่ได้ปิดบังความเลวทรามของตัวเองไว้ใต้หน้ากากคนรักเหมือนคุณ" ลินินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววตัดพ้อและเจ็บปวดชั่วขณะ คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของมาเฟียหนุ่ม คีรินทร์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบไหววับด้วยความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาตลอด เขากลัดกลุ้มและคลุ้มคลั่งเพียงใดที่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขารักจนหมดหัวใจ แต่เธอกลับใช้ความเกลียดชังมาเป็นเกราะกำบัง มือหนายื่นออกไปหมายจะประคองใบหน้าหวานที่สั่นเทา แต่น BEFORE ปลายนิ้วจะสัมผัสโดนผิวแก้ม เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาขัดจังหวะ ราวกับโลกใบนี้จงใจกลั่นแกล้งไม่ให้ทั้งสองได้เคลียร์ใจกัน *ก๊อก ๆ ๆ* "ขอประทานโทษครับท่านประธาน..." เสียงของเลขาส่วนตัวดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน "มีแขกไม่ได้รับเชิญบุกรุกเข้ามาถึงชั้นนี้แล้วครับ รปภ. เอาไม่อยู่..." คีรินทร์สบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาละสายตาจากลินินด้วยความขัดเคือง หันขวับไปมองที่ประตูห้องที่กำลังถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รออนุญาต ร่างสูงโปรดของธันวาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากและแววตาท้าทายบ่งบอกถึงเจตนาร้ายอย่างชัดเจน ข้างกายของเขาคือรินรดา เพื่อนสนิทของลินินที่ถูกฉุดกระชากแขนเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "อุ๊ย ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคนสินะครับ คีรินทร์" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท กวาดสายตามองสภาพที่ลินินถูกต้อนจนติดผนัง "แต่พอดีว่าผมมี 'ของขวัญ' ชิ้นสำคัญ ที่คิดว่าคุณลินินและคุณคีรินทร์น่าจะอยากเห็นร่วมกันตอนนี้เลย" ลินินเบิกตากว้างเมื่อเห็นรินรดาเพื่อนรักตกเป็นตัวประกัน เธอดันร่างของคีรินทร์ออกแล้วพุ่งตัวเข้าไปหาทันที "ริน! แกเป็นอะไรไหม ธันวา แกปล่อยเพื่อนฉันนะ!" "ใจเย็น ๆ สิครับคุณลินิน คนสวยของผม" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างได้ใจ ก่อนจะหันไปสบตากับคีรินทร์ที่ใบหน้ามืดมนลงจนน่ากลัว "ความจริงแล้ว... ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาป่วนเฉย ๆ หรอกนะ แต่บังเอิญว่าผมไปได้เอกสารลับชิ้นหนึ่งมา เป็นเอกสารที่พิสูจน์ว่าคนที่สั่งเก็บครอบครัวของคุณลินินเมื่อสิบปีก่อน ไม่ใช่คนไกลที่ไหนเลย..." สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบลงทันที ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ คีรินทร์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อในขณะที่ดวงตาสEarch ไปที่มือของธันวาซึ่งกำลังชูซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นช้าๆ ลินินหันขวับกลับมามองคีรินทร์ ลมหายใจของเธอสะดุดกึก หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นร่องรอยความไหววับและความตกใจฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของมาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับเปลวไฟแห่งอารมณ์นี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความเข้มข้นในบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหวในตอนต่อไปค่ะ ด้วยรักจากกุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ