การทรยศของมิตรแท้

"ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ ลินิน... และดูเหมือนครั้งนี้ เธอจะจ่ายมันด้วยชีวิต" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความสมเพชและเวทนาไม่ได้มาจากคีรินทร์ แต่มาจากหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม ลินินพยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความพร่ามัวจากพิษบาดแผลที่หน้าอก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดินที่มืดสลัว เธอขยับตัวด้วยความเจ็บปวด กระสุนนัดนั้นเฉี่ยวผ่านปอดไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร หากคีรินทร์ไม่คว้าตัวเธอไว้ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอก็คงกลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณไปแล้ว ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดกว่าแผลฉกรรจ์ คือสายตาที่มองมาของ ‘รินรดา’ เพื่อนรักที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิต "ริน... เธอพูดเรื่องอะไร?" ลินินเค้นเสียงแหบพร่า มือเรียวสั่นเทากดแผลที่ซึมด้วยเลือดสดๆ ไว้แน่น รินรดาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวเหมือนทุกครั้ง เธอขยับยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ลินินรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูก รินรดาหยิบปืนพกกระบอกเล็กขึ้นมาเช็ดคราบฝุ่นบนลำกล้องอย่างใจเย็น ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงโลหะกระทบไม้ดังกังวานในความเงียบ "ฉันเหนื่อยแล้วลินิน เหนื่อยที่ต้องคอยเล่นละครเป็นเพื่อนรักผู้แสนดีที่คอยป้อนข้อมูลผิดๆ ให้เธอหลงทางมาตลอดสามปี" รินรดาเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเย้ยหยัน "เธอคิดว่าการที่เธอหลบหนีจากธันวาได้ทุกครั้งเป็นเพราะโชคชะตาหรือความฉลาดของเธออย่างนั้นหรือ? เปล่าเลย... ทุกก้าวของเธอ คือเกมที่ฉันกับธันวาร่วมกันวางแผนไว้ต่างหาก" คีรินทร์ที่ยืนนิ่งอยู่ในเงามืดเบื้องหลัง เผยเพียงใบหน้าครึ่งซีกที่ดูเคร่งขรึมและเย็นชา เขายังคงไม่พูดอะไร แต่แววตาของเขาที่มองมายังลินินนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน มันไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคือความแค้นที่กำลังถูกป้อนด้วยความจริงที่เขาเองก็เพิ่งตระหนัก "ทำไม..." ลินินแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา "เราโตมาด้วยกันที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ฉันปกป้องเธอมาตลอดนะรินรดา!" "ปกป้องเหรอ?" รินรดาลุกขึ้นยืนกะทันหัน ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้อง "เธอปกป้องฉัน หรือเธอแค่ใช้ฉันเป็นเครื่องประดับในชีวิตที่แสนสมบูรณ์แบบของเธอ? พ่อแม่ของเธอตายเพราะใครเธอยังไม่รู้เลยลินิน... และคนที่เป็นต้นเหตุจริงๆ ก็คือคนที่เธอพยายามจะมอบหัวใจให้อยู่นี่ไง!" สายตาของรินรดาตวัดไปยังคีรินทร์ มาเฟียหนุ่มขบกรามแน่น สันกรามของเขาขึ้นรอยนูนอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบในห้องนั้นกดทับจนลินินรู้สึกเหมือนอากาศกำลังจะหมดลง "คีรินทร์... นี่มันเรื่องอะไรกัน" เธอหันไปมองชายหนุ่มผู้ที่เป็นดั่งลมหายใจและศัตรูในเวลาเดียวกัน คีรินทร์ก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสลัวกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยร้าว เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขากลับเดินเข้าไปหารินรดาด้วยท่าทีคุกคาม "เธอกล้าดียังไงถึงเปิดเผยเรื่องนี้ในเวลาแบบนี้ รินรดา" "ทำไมฉันต้องรอ? ในเมื่อลินินก็กำลังจะตายอยู่รอมร่อ" รินรดาแสยะยิ้มก่อนจะหันไปหาลินิน "อยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนสั่งฆ่าพ่อแม่เธอในคืนนั้น? ไม่ใช่ธันวาคนเดียวหรอกนะ แต่คีรินทร์... เขาคือคนที่ทำหน้าที่ 'เก็บกวาด' หลักฐานทั้งหมดเพื่อแลกกับตำแหน่งผู้นำตระกูลในตอนนั้น!" โลกทั้งใบของลินินดูเหมือนจะแตกสลาย ความเจ็บปวดที่หน้าอกกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยเมื่อเทียบกับความจริงที่ทะลวงหัวใจเธอ ความรักที่เธอเพิ่งยอมเปิดใจให้ กลายเป็นสิ่งจอมปลอมที่สร้างขึ้นบนกองเลือดของครอบครัวเธอเอง "ไม่จริง... เธอโกหก!" ลินินตวาดลั่น แม้น้ำตาจะไหลอาบแก้ม "คนโกหกมันยืนอยู่ตรงนั้นต่างหาก" รินรดาชี้นิ้วไปที่คีรินทร์ "ถามเขาดูสิ... ว่าทำไมแหวนวงที่สวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเขาน่ะ มันถึงมีรอยแตกตรงอัญมณีสีน้ำเงินที่ติดมาจากคอเสื้อแม่เธอในวันตาย!" คีรินทร์ก้มลงมองแหวนบนนิ้วตัวเอง แววตาของเขาไหววูบชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขาหยิบปืนขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อเล็งไปที่รินรดา แต่เขากลับหันปากกระบอกปืนไปที่ประตูลับที่กำลังจะพังทลายลงมา แรงสั่นสะเทือนมหาศาลเกิดขึ้นทันทีพร้อมเสียงระเบิดดังกึกก้องจากภายนอก ทหารรับจ้างนับสิบของธันวากำลังพังประตูเข้ามา คีรินทร์คว้าตัวลินินขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็ว ในขณะที่รินรดาหยิบกุญแจสำคัญบางอย่างจากกระเป๋าแล้ววิ่งหายไปในความมืดโดยไม่หันกลับมามอง "ริน! รินรดา!" ลินินกรีดร้อง แต่คีรินทร์กลับกอดเธอแน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก "หยุดเพ้อเจ้อได้แล้วลินิน ถ้าไม่อยากตายที่นี่ ก็เลิกสนใจเพื่อนสารเลวนั่นซะ" คีรินทร์กระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ลินินไม่อาจเดาทางได้ "เพราะสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยิน... มันยังไม่ใช่ความจริงที่เลวร้ายที่สุดหรอก" คีรินทร์กระชากตัวเธอให้หมอบลงเมื่อกระสุนนัดแรกพุ่งผ่านหัวพวกเขาไป กระจกหน้าต่างระเบิดกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวที่บาดผิวหนัง ลินินมองเห็นคีรินทร์ดึงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากเสื้อของเขา... ภาพถ่ายของเด็กหญิงสองคนในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่คนที่ยืนข้างลินินในรูปนั้น ไม่ใช่รินรดา แต่เป็น 'แม่' ของคีรินทร์ที่ตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าความลับที่เพิ่งเปิดเผยจะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านอยากติดตามต่อในตอนหน้าค่ะ กุหลาบอาบแสงจันทร์