รอยร้าวในธุรกิจ

“เซ็นสัญญานี้ซะ หรือไม่ก็เตรียมตัวเห็นบริษัทของคุณกลายเป็นแค่เศษกระดาษที่ไร้ค่าในศาลค่ะ คุณธันวา” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของรินรดา ดังแทรกความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทเคเค กรุ๊ป บรรยากาศรอบโต๊ะกระจกนิรภัยเย็นเฉียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เอกสารล้มละลายและการฟ้องร้องคดีแพ่งนับสิบคดีถูกผลักเลื่อนไปตรงหน้าชายหนุ่มผู้เคยถือครองความยิ่งใหญ่ในกำมือ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากกองกระดาษ ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและทระงองตนบัดนี้ปรากฏรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด ความกดดันตลอดหลายสัปดาห์จากการรุกคืบอย่างไร้ความปรานีของอดีตภรรยา ทำให้ราชาแห่งวงการธุรกิจอย่างเขากำลังจะสูญเสียทุกอย่าง ไม่เพียงแต่วัตถุดิบและคู่ค้าสำคัญที่ทยอยยกเลิกสัญญา แต่แม้แต่หุ้นส่วนรายใหญ่ก็ยังหันหลังให้ตามคำแนะนำทางกฎหมายที่แยบยลของรินรดา เขามองผู้หญิงในชุดสูทสีดำสนิทผู้ยืนสง่านิ่งอยู่เบื้องหน้า เธอในวันนี้ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เคยนั่งร้องไห้เงียบ ๆ บนโซฟาตัวเก่าในบ้านหลังเล็ก ผู้หญิงคนนี้สวมเกราะแห่งความเย็นชาและคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน ทุกย่างก้าวที่เธอกลับมา คือการวางแผนทำลายล้างรากฐานที่เขาเคยสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและ... บนคราบน้ำตาของเธอเอง “คุณทำขนาดนี้เลยเหรอ ริน…” ธันวาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ความเจ็บปวดลึก ๆ ไม่ใช่เพราะทรัพย์สินที่กำลังจะหลุดมือ แต่เป็นสายตาคู่นั้น… สายตาที่ไร้ซึ่งเยื่อใย ไร้ความรัก และเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน “อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงน่าสมเพชแบบนั้นค่ะ” รินรดาตัดบททันควัน ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเหยียดยิ้มเยาะหยัน “ในวันที่ฉันกราบกรานขอความเห็นใจจากคุณ ตอนที่ลูกของเรากำลังจะจากไป… คุณเคยใช้เสียงแบบนี้ถามฉันบ้างไหมว่าฉันรู้สึกยังไง?” คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนแผลเป็นกลางใจของธันวา เขาสะดุ้งเฮือก มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจทุกค่ำคืนถาโถมเข้ามาซ้ำเติม จนเขาแทบหายใจไม่ออก เขาพยายามคว,าญหาคำแก้ตัว แต่พอมองสบตาคู่ที่แข็งกร้าวคู่นั้น คำพูดทุกคำก็ติดอยู่ที่ลำคอ “ผมรู้ว่าผมเคยเลว… ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณมันไม่มีวันให้อภัยได้” ธันวากลืนก้อนสะอื้นลงคอ ยอมลดอีโก้ทั้งหมดลงต่อหน้าอดีตภรรยา “แต่เรื่องบริษัท… นี่คือหยาดเหงื่อทั้งหมดที่ผมสร้างขึ้นเพื่ออนาคตของเรา… อ่า ไม่สิ เพื่อตัวผมเองในวันที่โง่เขลา ถ้าคุณทำลายมันจนพินาศ คุณจะสะใจแค่ไหนกันรินรดา” “สะใจเหรอคะ?” รินรดาทวนคำ หัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่ดวงตากลับไร้รอยยิ้มสิ้นเชิง “คุณคิดว่าฉันทำทั้งหมดนี่เพราะความสะใจอย่างเดียวเหรอคะคุณธันวา? เปล่าเลย… ฉันทำเพื่อให้คุณได้ลิ้มรสชาติของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดในชีวิต เหมือนที่ฉันเคยถูกคุณพรากมันไปอย่างไร้ความปรานีต่างหากล่ะคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและน่าอึดอัด ธันวานั่งหลังค่อมลงเล็กน้อย อำนาจที่เคยมีสลายหายไปจนหมดสิ้น รินรดายืนมองความพ่ายแพ้ของอดีตสามีด้วยหัวใจที่ด้านชา เธอควรจะมีความสุขสิ เธอกำลังจะชนะอย่างสมบูรณ์แบบตามเป้าหมายที่วางไว้ แต่ทำไมลึก ๆ ในอกข้างซ้ายถึงยังคงมีรสชาติขื่นขมราวกับกลืนเศษแก้ว ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันโดยเลขาส่วนตัวของธันวา สีหน้าของหญิงสาวตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด เธอก้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบโดยไม่สนใจมารยาททางธุรกิจใด ๆ ทั้งสิ้น “ท่านประธานคะ… เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีเอกสารด่วนที่สุดส่งตรงมาจากสำนักงานทนายความฝั่งโจทก์ และ… และมีบุคคลสำคัญมาขอพบคุณเป็นการส่วนตัวด้านล่างค่ะ” รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย เอกสารด่วนอะไรอีกในเมื่อเกมนี้เธอกำุมชัยชนะไว้ทั้งหมดแล้ว? ธันวาเงยหน้าขึ้นมองเลขาด้วยแววตาอ่อนล้า “ใครมา?” เลขาตัวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลทึบให้ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทั้งธันวาและรินรดาต้องสะดุดกักค้างไว้ “ผู้หญิงที่อ้างว่าเป็น… ตัวแทนผู้จัดการมรดกและพินัยกรรมลับของตระกูลคุณค่ะ… พร้อมกับเด็กผู้ชายวัยหวิดหกขวบ ที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับคุณธันวาชนิดพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยนค่ะ!” หวังว่ารี้ดจะอินและสนุกไปกับบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!