ภาพจำที่ไม่อาจลบ

กลิ่นอายความอับชื้นของโรงพยาบาลรัฐในคืนฝนตกหนักเมื่อห้าปีก่อน ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของธันวา ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง… ในความฝันอันมืดมิดและหนาแน่นไปด้วยไอความเจ็บป่วย ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงกำลังยืนแข็งทื่ออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของรินรดาในคืนนั้นดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวใจที่ด้านชาของเขาอีกครั้ง *"ธันวาคะ… ลูกของเราหัวใจหยุดเต้นไปแล้ว… คุณช่วยหันมามองเราสองคนหน่อยไม่ได้เหรอคะ?"* น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยแผลฉกรรจ์ในคราวนั้น บีั้นหัวใจของเขาให้แหลกละเอียดในความฝัน ธันวาพยายามจะก้าวขาเข้าไปโอบกอดร่างอันสั่นเทาของภรรยา ทว่าเบื้องหน้าของเขากลับมีแฟ้มเอกสารสัญญาโครงการพันล้านกั้นขวางไว้ หุ้นส่วนทางธุรกิจและผลประโยชน์มหาศาลพากันหัวาะเยาะเย้ยเขา ความทะเยอทะยานในวันนั้นได้กลายเป็นปีศาจที่ย้อนกลับมากลืนกินวิญญาณของเขาในยามค่ำคืน "ริน… ผมขอโทษ…" ธันวาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก หยาดเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ใบหน้าคมสันซีดเผือด ลมหายใจหอบกระชั้นถี่กระหน่ำในความมืดมิดของเพนต์เฮาส์หรูหราอันเงียบงัน ความเงียบในห้องกว้างให้คำตอบที่โหดร้ายที่สุดแก่เขา ความสำเร็จ อำนาจ และชื่อเสียงที่เขาทุ่มเทไขว่คว้ามาตลอดชีวิต ไม่เคยช่วยโอบกอดเขาในยามที่ฝันร้ายเหล่านี้กัดกินจิตใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าและภาพจำของหญิงสาวผู้เคยมีดวงตากลมโตเปี่ยมด้วยความรัก ทว่าบัดนี้แววตานั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบดั่งใบมีด ทุกครั้งที่เขาต้องเผชิญหน้ากับเธอในฐานะคู่ความทางกฎหมาย หัวใจของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งก็ถูกกรีดซ้ำด้วยคมมีดแห่งความจริงที่ว่า… เขาเป็นคนทำลายทุกอย่างด้วยมือของตัวเอง ธันวายกมือขึ้นกุมขมับ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงพิงพนักเตียงอย่างคนหมดแรง ภาพจำที่ไม่อาจลบเลือนเหล่านั้นไม่เพียงแต่หลอกหลอนเขาในยามหลับ หากแต่ยังคอยตามมาพิพากษาเขาในทุกๆ วินาทีที่ตื่นขึ้นมา ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดมิเนียมใจกลางเมืองอันสงบเงียบ รินรดากำลังนั่งจิบชาอุ่นๆ ริมระเบียง สายตาทอดมองแสงไฟจากท้องถนนเบื้องล่างอย่างเหม่อลอย แม้คดีในชั้นศาลวันนี้เธอจะเป็นฝ่ายชนะและต้อนธันวาจนมุมได้อย่างราบคาบ แต่ลึกๆ ในใจของทนายความสาวมือเหล็ก หัวใจของเธอกลับไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาอย่างที่ควรจะเป็น แผลเป็นในอดีตที่เกิดจากการสูญเสียลูกน้อยในครรภ์และถูกสามีทอดทิ้งให้อยู่เผชิญชะตากรรมลำพัง ยังคงทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้ แม้กาลเวลาจะผ่านมานานเท่าไหร่ เธอก็ไม่เคยลืมเลือนสัมผัสอันหนเหน็บในคืนนั้นได้เลย เธอยกมือขึ้นลูบท้องน้อยแผ่วเบา ความรู้สึกสูญเสียยังคงแจ่มชัด ทว่าวันนี้เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจจากผู้ชายใจร้ายคนนั้นอีกต่อไปแล้ว รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นคง เธอใช้กฎหมายเป็นเกราะป้องกันและดาบเพื่อทวงคืนศักดิ์ศรี ความเจ็บปวดทั้งหมดในอดีตได้หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นเหล็กกล้าที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนอีกเด็ดขาด รุ่งขึ้น บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของสำนักงานกฎหมายชื่อดังอบอวลไปด้วยความตึงเครียด รินรดากำลังตรวจสำนวนคดีใหม่อย่างตั้งใจ ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นเบื้องหน้า ตามด้วยร่างของเลขาประชาสัมพันธ์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าลังเล "คุณรินคะ มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณที่ห้องรับแขกด้านล่างค่ะ… เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับคดีของคุณธันวาที่ยอมความไม่ได้ และยืนยันว่าจะต้องพบคุณด้วยตัวเองเท่านั้นค่ะ" รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย "ใครกันคะ?" เลขาฯ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลทึบที่ถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนาลงบนโต๊ะทำงาน "เขาไม่ยอมบอกชื่อค่ะ แต่เขาฝากซองเอกสารนี่ไว้ให้คุณ โดยบอกว่า… ถ้าคุณเปิดดูเอกสารด้านในแล้ว คุณจะเข้าใจทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่ธันวาพยายามปิดบังมาตลอดห้าปีค่ะ" รินรดามองซองเอกสารตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาพิจารณา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยสังหรณ์ใจบางอย่างที่คาดไม่ถึง เธ่อย่อยสลายความลังเลทิ้งแล้วบรรจงใช้ปลายนิ้วฉีกผนึกซองออกอย่างช้าๆ ก่อนจะดึงแผ่นกระดาษด้านในออกมาอ่าน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย สีหน้าของทนายสาวผู้เยือกเย็นแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือกในพริบตา เมื่อภาพถ่ายใบล่าสุดและผลตรวจทางการแพทย์ชุดหนึ่งปรากฏแก่สายตา… ภาพถ่ายของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่งที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับธันวาอย่างราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับบันทึกข้อความลับที่ระบุถึงความจริงอันน่าตกใจที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้มาเนิ่นนาน! หวังว่ารี้ดจะอินและสนุกไปกับบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!