กับดักที่วางไว้

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนห้องทำงานส่วนตัวของธันวาผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ความเงียบงันที่ถูกคั่นด้วยเสียงจิบของเหลวสีเข้มจากแก้วกระเบื้องเคลือบราคาแพงนั้น กลับยิ่งสร้างแรงกดดันจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลงทุกที รินรดานั่งไขว่ห้างอยู่เบื้องหน้าเขา ชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตขับเน้นให้บุคลิกของทนายความสาวดูเยือกเย็นและทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม แว่นตากรอบบางถูกปลายนิ้วเรียวยาวถอดออกวางไว้บนโต๊ะกระจกใส เสียง *กริ๊ก* เบาๆ นั้นราวกับเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาทีพังทลายของอาณาจักรที่ธันวาเพียรสร้างมาทั้งชีวิต "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมากนะ ริน" เสียงทุ้มต่ำของธันวาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กัดกินหัวใจ เขามองอดีตภรรยาด้วยสายตาที่ซับซ้อน เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความโหยหา และความหวาดหวั่นที่ไม่อาจซ่อนเร้น ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเงาจางๆ ในบ้านหลังใหญ่ วันนี้เธอกลับกลายเป็นผู้กุมชะตากรรมทั้งหมดของเขาไว้ในอุ้งมือ "เกมเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำนั้นช่างเยียบเย็นและไร้ซึ่งความอบอุ่น "คุณต่างหากล่ะคะธันวา ที่เป็นคนเริ่มกระดานนี้ตั้งแต่วันที่คุณเลือกเซ็นชื่อลงในเอกสารโอนหุ้นฉบับนั้น... ฉันแค่กำลังเดินหมากตาต่อไป ตามบทบาทที่นักกฎหมายอย่างฉันควรจะทำก็เท่านั้น" กระดาษเอกสารข้อเสนอประนีประนอมยอมความถูกเลื่อนข้ามโต๊ะกระจกมาหยุดตรงหน้าเขา รินรดายังคงจ้องมองเขาด้วยแว่นตาแห่งความทรงจำที่เต็มไปด้วยรอยร้าว เธอยังจำรสชาติของความเจ็บปวดในวันที่สูญเสียลูกน้อยในครรภ์ไปพร้อมๆ กับความจริงที่ว่า สามีของเธอกำลังเอาเวลาไปนอนกกกอดกับเลขาฯ หน้าห้องเพื่อแลกกับสัมปทานโปรเจกต์ร้อยล้านได้เป็นอย่างดี ความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้ทำให้เธอกลายเป็นคนอ่อนแอ แต่มันหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นเหล็กกล้าที่ผ่านการตีผ่านไฟมาอย่างโชกโชน และวันนี้ เธอกำลังใช้ความเย็นชานั้นมาพิพากษาเขา ธันวาก้มมองเอกสารในมือ สันมือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลและเงื่อนไขที่แทบจะทำให้เขากลายเป็นบุคคลล้มละลาย มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินทอง แต่มันคือการริบเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาภาคภูมิใจออกไปจากชีวิต เพื่อชดใช้ให้กับความผิดบาปที่เขาเคยก่อไว้ในอดีต "ถ้าผมเซ็นเอกสารนี่... ทุกอย่างจะจบใช่ไหม?" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตบัดนี้เหลือเพียงความเว้าวอนของชายผู้สูญเสียทุกอย่าง "คุณจะอภัยให้ผมบ้างไหม... แม้เพียงสักนิดก็ยังดี" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่ถูกแช่แข็งมานานนับปีคล้ายมีรอยร้าวขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เธอก็รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอไม่ใช่ผู้หญิงโง่คนเดิมที่จะยอมใจอ่อนให้กับคำอุทธรณ์จอมปลอมของผู้ชายคนนี้อีกแล้ว "การให้อภัยเป็นเรื่องของศาสนาค่ะธันวา... แต่สำหรับฉัน มันคือเรื่องของ 'ความยุติธรรม'" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวลงไปใช้มือเรียวค้ำโต๊ะทำงานเข้าหาเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร "เซ็นซะเถอะค่ะ ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันขุดคุ้ยเรื่องทุจริตในบริษัทของคุณขึ้นมามากกว่านี้ หลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือฉันแล้ว... คุณก็รู้ดีว่าฉันไม่เคยแพ้คดี" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่ารินรดาพูดจริง เธอเป็นคนประเภทที่ถ้าพูดว่าจะทำ ก็คือจะทำโดยไม่มีข้อยกเว้น ความเฉียบขาดนี้คือสิ่งที่เขาเคยชื่นชม แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นอาวุธที่หันมาเชือดเฉือนคอของเขาเอง ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงถูกหยิบขึ้นมา นิ้วมือของธันวากุมด้ามปากกาแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว เขากำลังจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้นเพื่อยอมจำนนต่ออดีตภรรยาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ปลายปากกาแตะลงบนกระดาษ เสียงเคาะประตูก็จลังดังขึ้นขัดจังหวะ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ธันวาขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขากำลังจะเอ่ยปากไล่ให้คนข้างนอกออกไป แต่ประตูก็ถูกผลักเปิดออกเสียก่อน พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดนักเรียนอนุบาลที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว โดยมีพี่เลี้ยงวิ่งกระหืดกระหอบตามเข้ามาแทบไม่ทัน "คุณพ่อขา! คุณแม่บอกว่าให้เอาขนมมาฝาก..." เสียงใสแจ๋วของเด็กชายหยุดชะงักลงเมื่อเห็นว่าในห้องไม่ได้มีแค่ธันวาตามลำพัง รินรดาที่กำลังจะหันหลังเดินออกจากห้อง ชะงักกึกทันที ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อสายตาของเธอบังเอิญปะทะเข้ากับใบหน้าของเด็กน้อยคนนั้น ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยบุ๋มที่ข้างแก้มเวลากล่าวรอยยิ้ม... มันคือเงาของตัวเธอเองและ... ของธันวาในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน รินรดาหน้าซีดเผือด ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนราวกับถูกค้อนมหึมาทุบซ้ำลงกลางใจ เมื่อความจริงอันน่าตกตะลึงถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าต่อตาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว หวังว่ารี้ดจะอินและสนุกไปกับบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!