กำแพงที่ไม่มีวันทลาย

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกใสราคาแพงระยับดังขึ้นสนั่นห้องทำงานส่วนตัว รินรดาไม่ได้สะดุ้งตกใจแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบยังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปลายนิ้วเรียวยาวบรรจงพิมพ์ข้อความทางกฎหมายอย่างใจเย็น ราวกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ ณ ขณะนี้เป็นเพียงฝุ่นละอองไร้ค่าที่ไม่อยู่ในสายตา “คุณส่งคนไปตามรังควานฉันที่สำนักงานทนายความทำไมคะ, ธันวา” น้ำเสียงของรินรดาเรียบสนิท ไร้ซึ่งอารมณ์โกรธเกรี้ยวหรือตัดพ้อ เหมือนกำลังพูดคุยกับลูกความเรื่องคดีความทั่วไป ความเยือกเย็นนี้แหละที่บาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของธันวา ยิ่งกว่าการกรีดด้วยมีดคม “ผมแค่อยากคุยกับคุณ... ริน” ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับมีร่องรอยความเหนื่อยล้าและร้าวราน “เราไม่ได้คุยกันดีๆ แบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ว ตั้งแต่คุณก้าวออกจากบ้านหลังนั้น... คุณไม่เคยแม้แต่จะชายตามองผมเลยด้วยซ้ำ” รินรดาหยุดพิมพ์งาน เธอยกมือขึ้นประสานกันบนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี ชั่วขณะนั้นเองที่ความทรงจำอันเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นมาในห้องเงียบงัน ภาพวันที่เธอนอนจมกองเลือดบนเตียงโรงพยาบาล ร่างกายที่สูญเสียทั้งลูกน้อยและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ขณะที่สามีของเธอกำลังเซ็นสัญญาธุรกิจมูลค่าพันล้านเคียงข้างผู้หญิงอีกคน ภาพเหล่านั้นชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน “คุยดีๆ อย่างนั้นหรือคะ?” มุมปากของทนายความสาวกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน “คุณกำลังหมายถึงการที่ฉันต้องนั่งฟังคุณแก้ตัวเรื่องความผิดบาปที่คุณเคยทำไว้ หรือคุณแค่อึดอัดที่ผู้หญิงคนที่คุณเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีคนนี้ สามารถยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาเศษเงินหรือความเมตตาจากตระกูลวรกุลของคุณกันแน่คะ” “ริน... ผมสำนึกผิดแล้ว” ธันวาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อพยายามจะเอื้อมไปกุมมือเธอ แต่รินรดากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วดุจหลบหลีกสิ่งปฏิกูล สายตาที่เธอมองมาทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกที่น่าสมเพช “ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวทรามแค่ไหน ลูกของเรา... และตัวคุณ... ผมจ่ายมันด้วยความทรมานมามากพอแล้ว ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ไหม” “ไถ่บาป?” รินรดาทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น หัวใจของเธอเคยด้านชาและตายด้านไปตั้งแต่วินาทีที่สูญเสียลูกแล้ว กำแพงที่เธอสร้างขึ้นไม่ได้ทำด้วยอิฐหรือปูน แต่สร้างด้วยคราบน้ำตาและความแค้นที่ไม่มีวันวันละลาย “คุณเอาอะไรมาคิดคะว่าชีวิตของลูกฉัน และหยาดน้ำตาของฉันในอดีต จะมีราคาค่างวดพอกับคำว่า ‘ขอโทษ’ ของคุณ ทนายความอย่างฉันไม่เชื่อเรื่องการไถ่บาปค่ะ ธันวา... ฉันเชื่อแค่เรื่อง ‘กรรมสนอง’ เท่านั้น” ธันวาผอยลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างอัดอั้น เขาพยายามใช้ความอดทนขั้นสูงสุด ผู้ชายที่เคยชินกับการสั่งการและควบคุมทุกอย่างในโลกธุรกิจ กลับต้องมาคุกเข่าทางความรู้สึกต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยผลักไส แต่วันนี้... ยิ่งเขาพยายามเข้าใกล้ เธอกลับยิ่งถอยห่างออกไปไกลจนเหมือนอยู่คนละโลก “ถ้าคุณคิดว่าการแก้แค้นผมมันทำให้คุณสะใจ ทำไมคุณไม่ฟ้องร้อง ทำไมคุณไม่เอาทุกอย่างไปจากผมล่ะ ริน? บ้าน รถ บริษัท หรือแม้แต่ลมหายใจของผม... เอาไปให้หมดสิ ถ้ามันจะทำให้คุณหายเกลียดผมบ้าง!” “ฟ้องร้องคุณหรือคะ?” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากท่าทีที่เด็ดเดี่ยวและสง่างามทำให้ธันวาต้องชะงัก “ความผิดของคุณมันใหญ่หลวงเกินกว่าที่ศาลเตี้ยหรือตัวบทกฎหมายธรรมดาจะชำระได้หมดหรอค่ะ สิ่งที่คุณทำกับฉัน... ฉันจะปล่อยให้คุณค่อยๆ ดิ่งลงเหงาและโดดเดี่ยว ท่ามกลางความสำเร็จปลอมๆ ที่คุณโหยหานั่นแหละ คือบทลงโทษที่สาสมที่สุด” เธอเดินผ่านร่างสูงไปอย่างไม่ใยดี กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เขาเคยรังเกียจว่ามันไร้รสนิยม บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่เขาโหยหาที่สุดในชีวิต ธันวาหมุนตัวตามคว้าต้นแขนเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ “ริน... ฟังผมก่อน!” “ปล่อยค่ะ!” รินรดาตวัดสายตาดุดั่งคมมีด กวาดมองมือที่จับแขนเธอด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ “อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือสกปรกคู่นี้อีก มิฉะนั้น ฉันจะฟ้องคุณข้อหาอนาจารและคุกคามทางเพศ... และฉันบอกไว้ก่อนเลยว่า ในฐานะทนายความ ฉันไม่เคยแพ้คดี” ธันวาชะงัก มือที่กำแขนเธอคลายออกช้าๆ ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ความเด็ดขาดและแววตาที่ไร้เยื่อใยนั้นกรีดแทงหัวใจเขาจนพรุน เขาทำได้เพียงยืนมองเธอเดินหันหลังออกไปจากห้อง โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเขาอีกเลย คล้อยหลังร่างบางที่หายลับไปในความเงียบของโถงทางเดิน ธันวาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเธออย่างไร้เรี่ยวแรง ความเงียบงันภายในห้องบีบเค้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น เขากำหมัดแน่นทุบลงบนโต๊ะระบายความคับแค้นใจ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร รินรดาในวันนี้ก็ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหน้าร้องไห้รอเขาอยู่ที่บ้านอีกต่อไปแล้ว ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่คว่ำอยู่ข้างกองแฟ้มเอกสาร บนนั้นมีลายมือคุ้นตาเขียนเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่ของโรงเรียนอนุบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง พร้อมข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือของรินรดาเอง... *‘ผู้ปกครองเด็กชายธน ธรรม์วรกุล’* ธันวาขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย ชื่อเล่นของเด็กคนนั้น... และนามสกุลที่พ้องเสียงกันอย่างน่าประหลาดใจ หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยสังหรณ์ประหลาดที่ไม่อาจหาคำตอบได้ เขารีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา กำมันไว้แน่นในมือ แล้วก้าวพรวดพราดออกจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่เต้นรัวระทึกอย่างไร้ทิศทาง มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่อาจพลิกผันชีวิตของเขารวมถึงรินรดาไปตลอดกาล หวังว่ารี้ดจะอินและสนุกไปกับบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!