ความจริงที่เริ่มกระจ่าง

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพเงาของรินรดา ทนายความสาวผู้สวมชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม เธอไม่ได้มองเงาตัวเองในกระจก แต่อยابสายตาจดจ่ออยู่กับกระดาษแผ่นเก่าที่เพิ่งถูกค้นพบจากซอกลับของตู้เก็บเอกสารนิรภัยในสำนักงานทนายความเก่าของเธอ เอกสารบันทึกข้อตกลงการหย่า... ที่เธอจำได้แม่นว่าในวันนั้น ธันวาเป็นคนยื่นมันมาให้ด้วยมือของเขาเอง พร้อมกับแววตาที่เย็นชาไร้เยื่อใย "คุณเซ็นซะ ริน... ทุกอย่างมันจบลงแล้ว" เสียงทุ้มต่ำของเขาในอดีตยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท บาดแผลที่เคยคิดว่าถูกเยียวยาด้วยกาลเวลาและคดีความนับร้อย กลับถูกกรีดซ้ำให้ลึกขึ้นอีกครั้งด้วยรอยหมึกปากกาเคมีที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนี้ รินรดากวาดสายตาอ่านตัวอักษรทีละบรรทัดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือผ้าสีดำกำกระดาษแน่นจนมุมกระดาษยับยู่ยี่ สิ่งที่สะดุดตาเธอไม่ใช่ข้อแบ่งทรัพย์สินหรือสิทธิ์ในการเลี้ยงดู (เพราะในตอนนั้นเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอีกหนึ่งชีวิตกำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ ก่อนที่เธอจะแท้งมันไปเพราะความเครียดและอุบัติเหตุในคืนวันหย่า) แต่มันคือ ลายมือชื่อ และบันทึกข้อตกลงแนบท้ายที่ถูกเย็บแม็กซ์ไว้อย่างแนบเนียน ซึ่งเธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนในวันที่โลกทั้งใบพังทลาย ลายเซ็นนั้น... ไม่ใช่ของธันวาคนเดียว มีชื่อของผู้จัดการกองมรดกตระกูลอัครวณิชย์ และที่สำคัญที่สุดคือ ลายเซ็นของ 'คุณหญิงมณีรัตน์' แม่ของธันวา ผู้หญิงที่เคยแสดงละครตบตาว่าเป็นห่วงเป็นใยเธอมาตลอด แต่ลับหลังกลับส่งคนเข้ามาจัดการบงการทุกอย่างในชีวิตแต่งงานของเธอ "ไม่ใช่ฝีมือของธันวา... หรืออย่างน้อย เขาก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมนี้" รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกชาหนาแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว เธอนึกย้อนกลับไปถึงวันที่เธอสูญเสียลูกน้อยในครรภ์ วันที่ธันวาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามองความเจ็บปวดของเธอ ทุกหยาดน้ำตา ทุกความแค้นเคืองที่เธอใช้เป็นเชื้อเพลิงในการลุกขึ้นยืนหยัดในฐานะ 'ทนายหญิงมือเหล็ก' กลับมีจุดเริ่มต้นมาจากภาพลวงตาที่ถูกร้อยเรียงขึ้นโดยน้ำมือของคนในครอบครัวอัครวณิชย์ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สחขัดจังหวะความคิด ทนายสาวสูดลมหายใจเข้าลึก and ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย ไร้ความรู้สึก กลับคืนสู่หน้ากากอันเยือกเย็นที่เธอใช้ปกป้องหัวใจที่แหลกสลาย "เข้ามาค่ะ" รินรดาเอמהเสียงเรียบ ประตูห้องทำงานเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบ ธันวายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมคายฉายแววเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบของอดีตสามีคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอด้วยความโหยหาและรู้สึกผิด ที่ผ่านมาเขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อไถ่บาป พยายามเข้าหา ส่งดอกไม้ ส่งโครงการช่วยเหลือทางกฎหมายให้สำนักงานของเธอ แม้จะรู้ว่ามันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เขาเคยทำลาย "ริน..." เสียงของธันวานุ่มนวลกว่าทุกครั้ง เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน แต่หยุดฝี็ท้าวลงเมื่อเห็นสายตาที่เธอมองกลับมา มันไม่ใช่สายตาชิงชังเหมือนหลายเดือนก่อน... แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยการค้นพบ ความสมเพช และคำถามนับพันที่รอการชำระสะสาง "คุณมาทำไมที่นี่คะ คุณธันวา" รินรดาวางเอกสารในมือลงช้าๆ แต่สายตายังคงจดจ้องที่เขาไม่กระพริบ "หรือว่ากลัวว่าความลับที่คุณกับคุณแม่ร่วมมือกันวางแผนไว้มันจะถูกเปิดเผยเร็วกว่ากำหนด?" ธันวาชะงัก สีหน้าของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเปลี่ยนสีไปในเสี้ยววินาที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง "คุณพูดเรื่องอะไร ริน? แผนอะไร ผมไม่เข้าใจ" "ยังจะเสแสร้งอยู่อีกเหรอคะ!" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากตัวเธอแผ่ซ่านจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก เธอหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา "อ่านซะ! แล้วบอกฉันทีว่าลายเซ็นข้างล่างนั่น ไม่ใช่ลายมือของแม่คุณ และไม่ใช่คำสั่งที่คุณยินยอมให้ใช้ชีวิตของฉันเป็นเครื่องมือในการฮุบหุ้นบริษัท!" ธันวาก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นเนื้อหาภายใน มือหนาเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาพลิกดูด้วยความตกตะลึงอย่างแท้จริง ร่องรอยความตกใจบนใบหน้าของเขาไม่ใช่การแสดง มันคือความจริงที่ว่า... เขาเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้พร้อมกับเธอ! "นี่มัน... อะไรกัน..." ธันวาพึมพำ ใบหน้าซีดเผือดลงทันที "ผม... ผมไม่เคยเห็นเอกสารฉบับนี้ ผมไม่รู้เรื่องนี้เลยจริงๆ ริน!" "คุณจะบอกว่าคุณไม่รู้เรื่อง ที่ฉันต้องเซ็นใบหย่า ในวันที่ฉันกำลังจะบอกคุณว่าเราจะมีลูกด้วยกัน คุณไม่รู้เรื่องที่คุณแม่ของคุณส่งคนมาขู่ฉันเหรอคะ!" รินรดาแค่นหัวเราะออกมา น้ำตาคลอเบ้าแต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปประชิดตัวเขา กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เธอเคยเกลียดชังบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรuเเรเร่าของความเจ็บปวด "คุณมันก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัว ที่ยอมให้คนอื่นมาบงการชีวิตคู่ แล้วสุดท้ายก็โยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉัน!" ธันวาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนหายใจแทบไม่ออก เขาเอื้อมมือจะคว้าข้อมือเธอไว้เพื่ออธิบาย "ริน ฟังผมก่อน... ผมสาบานว่าผมเพิ่งรู้เรื่องนี้จริงๆ วันนั้นแม่บอกแค่ว่าคุณต้องการหย่า แม่บอกว่าคุณเซ็นยินยอมพร้อมรับเงินชดเชยแล้ว ผม... ผมไม่ได้เป็นคนสั่งให้ทำแบบนั้น!" "แต่คุณก็เป็นคนเซ็นยอมรับมันไม่ใช่เหรอคะ!" รินรดาสบัดแขนออกอย่างแรง ดวงตาสสีนิลวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "ถ้าคุณรักฉันจริง ถ้าคุณมีอำนาจพอในบริษัทอย่างที่คุณคุยนักคุยหนา ทําไมคุณถึงปกป้องฉันไม่ได้! ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันต้องสูญเสียทุกลมหายใจไปพร้อมกับลูกของเรา!" คำว่า 'ลูกของเรา' กระแทกเข้ากลางใจของธันวาอย่างจังราวกับถูกค้อนทุบ ร่างสูงเซถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง ดวงตาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง ความจริงที่ว่าเขาเคยทำลายทั้งภรรยาและลูกในท้องด้วยความโง่เขลาของตัวเอง กำลังย้อนกลับมาบีั้นคอเขาให้ตายทั้งเป็น บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากัน ท่ามกลางกองเพลิงแห่งอดีตที่โหมกระหน่ำขึ้นมาอีกครั้ง รินรดากำหมัดแน่น เตรียมจะเอמהวาจาเชือดเฉือนเพื่อไล่เขาออกไปจากชีวิตเธอให้พ้นๆ ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง รัวเร็วกว่าเดิม และตามมาด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดยังไม่ทันได้รับอนุญาต "คุณรินรดาส่งเอกสารด่วนค่ะ! พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขอพบคุณข้างล่าง... เขาบอกว่าเป็น... เป็นคนสนิทของคุณหญิงมณีรัตน์ และ... และมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งมาด้วยค่ะ เด็กคนนั้นหน้าตา..." เลขานุการสาวหน้าตาตื่นตระหนกวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง โดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศอันตึงเครียดของคนทั้งคู่ ธันวาและรินรดาหันขวับไปมองหน้าประตูพร้อมกัน ร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบเดินโผล่พ้นกรอบประตูเข้ามา ดวงตากลมโตสีนิลถอดแบบมาจากรินรดาเป๊ะๆ แต่รอยยิ้มมุมปากและสันจรามคมคายนั้น... มันคือพิมพ์เดียวกับธันวาอย่างไร้ที่ติ! เด็กชายเอียงคอมองผู้ใหญ่ทั้งสองคนในห้อง ก่อนจะกอดตุ๊กตาในมือแล้วส่งเสียงใสแจ๋วออกมาว่า "คุณแม่ครับ... คุณปู่บอกว่าให้มาหาคุณพ่อที่นี่..." รินรดาหน้าซีดเผือดลงในพริบตา ขณะที่ธันวาร่างแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อสายตาของเขาประสานเข้ากับเด็กชายผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายตนเองราวกับส่องกระจกเงา! หวังว่ารี้ดจะอินและสนุกไปกับบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!