หลักฐานชิ้นสำคัญ

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาเงินฟาดหัวจะทำให้ความผิดในอดีตหายไปได้ คุณก็ยังโง่ไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ธันวา” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของสำนักงานกฎหมายชั้นนำ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า ดวงตาสวยคมกวาดอ่านตัวเลขบัญชีที่เชื่อมโยงกับบริษัทในเครือของอดีตสามีอย่างตั้งใจ ธันวายืนพิงกรอบหน้าต่างบานสูง มือที่เคยจับปากกาเซ็นเอกสารล้มละลายคนอื่นในวันนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ใช่คนเดิมที่หยิ่งผยองด้วยอำนาจเหมือนเมื่อสามปีก่อน ทว่ากลับเป็นชายหนุ่มที่แบกความหม่นหมองไว้รอบตัว “ผมไม่ได้มาเพื่อซื้อคุณ ริน” เขาเว้นจังหวะ เสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “ผมมาเพื่อบอกว่า สิ่งที่คุณกำลังขุดคุ้ยอยู่... มันไม่ได้ส่งผลแค่ตัวผม แต่มันจะทำลายทุกอย่างที่คุณเคยสร้างมาด้วย” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันแต่แฝงไว้ด้วยความสมเพช เธอปิดแฟ้มลงดัง *ปึก* แล้วประสานมือเข้าหากัน วางท่าทางสุขุมนุ่มลึก “ขู่ฉันหรือคะ? กฎหมายไม่เคยกลัวคำขู่ และฉัน... ก็ไม่เคยกลัวคนอย่างคุณตั้งแต่เซ็นใบหย่าในวันนั้นแล้ว” เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงไปยังตู้เซฟหลังโต๊ะทำงาน หมุนรหัสอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะกลางห้องต่อหน้าเขา “คุณซ่อนมันไว้ที่ไหน... บัญชีลับของบริษัทโฮลดิ้งในปีที่ลูกของเราต้องตาย?” คำว่า ‘ลูกของเรา’ ที่หลุดออกมาจากปากรินรดาเหมือนก้อนน้ำแข็งที่ทิ่มแทงหัวใจของธันวาจนมิดด้าม ชายหนุ่มชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหววูบ ก่อนจะกลายเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด “ริน... เรื่องนั้นมันผ่านไปแล้ว” “สำหรับคุณมันอาจจะผ่านไป แต่สำหรับฉัน... มันคือตราบาปที่ฉันต้องล้างด้วยความยุติธรรม” เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “คุณบอกว่าตัวเองเปลี่ยนไปแล้วเหรอคะ? งั้นก็พิสูจน์สิ ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจ ทำไมต้องทำลายหลักฐานการโอนเงินเข้ากองทุนลับในวันเดียวกับที่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น?” ธันวาเม้มปากแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย มันยังคงเป็นกลิ่นเดิม... กลิ่นของดอกมะลิจางๆ ที่ทำให้เขารู้สึกสงบยามอยู่ใกล้ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นกลิ่นอายของความเย็นชาที่ผลักไสเขาออกไปไกลแสนไกล “ผมปกป้องคุณ” เขาพึมพำ “ผมไม่ได้ปกป้องตัวเอง... แต่ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้คุณต้องเข้าไปพัวพันกับเบื้องหลังสกปรกของหุ้นส่วนบริษัท ที่บีบให้ผมต้องเลือกงานมากกว่าครอบครัวในตอนนั้น” รินรดาสะอึกในใจ เธอแทบอยากจะกรีดร้องออกมากับเหตุผลเดิมๆ ที่เขาชอบอ้าง แต่เธอไม่ยอมให้ความรู้สึกในอดีตมาทำลายสมาธิ เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดกราฟการไหลเวียนของเงินที่เธอแกะรอยมาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม “คำแก้ตัวของคุณฟังไม่ขึ้นหรอกค่ะธันวา เพราะหลักฐานชิ้นนี้...” เธอเลื่อนหน้าจอไปที่เอกสารการโอนเงินก้อนสุดท้าย “มันมีลายเซ็นดิจิทัลของคุณกำกับอยู่ และฉันพบว่ามันไม่ได้ถูกโอนไปยังหุ้นส่วนคนไหนเลย แต่มันถูกโอนไปยังบัญชีลับในต่างประเทศที่เป็นชื่อคุณ... เพียงคนเดียว” ธันวาเบิกตากว้าง ความตกใจฉายชัดบนใบหน้าคมสัน เขาไม่ได้คาดคิดว่าหญิงสาวจะเจาะลึกเข้าไปถึงบัญชีชั้นในสุดที่เขาพยายามปิดตายมันไว้กับความทรงจำอันเลวร้ายนั้น “คุณไปเอารหัสนั่นมาจากไหน?” “ไม่ต้องรู้หรอกค่ะว่ามาจากไหน” รินรดายกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “รู้แค่ว่านับจากวินาทีนี้ไป สิ่งที่คุณพยายามปิดบังไว้ตลอดสามปี จะกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้คุณต้องชดใช้... ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องชีวิตที่คุณพรากไปจากฉัน” เธอกำลังจะเดินไปที่ประตูเพื่อเรียกเลขาฯ เข้ามาจัดการต่อ แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง สายตาของธันวากลับเหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ บนโต๊ะทำงานของเธอ มันเป็นกรอบรูปใบเล็กที่คว่ำอยู่ และในจังหวะที่รินรดาขยับตัว กรอบรูปนั้นก็ตกลงพื้นจนกระจกแตกกระจาย ภาพในรูปถ่ายที่โผล่ออกมาทำให้ลมหายใจของธันวาขาดห้วงไปในทันที มันเป็นรูปเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสองขวบที่กำลังยิ้มกว้าง ใบหน้าของเด็กคนนั้น... ดวงตาคู่นั้น... และรอยยิ้มที่เหมือนกับเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ธันวาทรุดเข่าลงกับพื้น มือสั่นระริกหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมา หัวใจของเขาเหมือนถูกกระชากออกจากอก “นี่มัน... ริน... นี่มันลูกใคร?” รินรดาชะงักฝีเท้า ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือ ความเงียบที่น่าอึดอัดใจแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยแววตาที่สั่นไหวแต่แฝงด้วยความแค้นที่ปะทุขึ้นมาใหม่ “ลูกใคร... คุณก็น่าจะเดาได้ไม่ยากนี่คะ” เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ “เพราะถ้าไม่ใช่เพราะความเลวของคุณในวันนั้น เขาคงไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลกในฐานะ ‘เด็กที่ไร้พ่อ’ แบบนี้หรอกค่ะ” ธันวาเงยหน้ามองเธอ ดวงตาแดงก่ำด้วยความช็อกและตื่นตะลึงสุดขีด “คุณ... คุณท้อง... ตั้งแต่ตอนนั้นเหรอ? ริน!” หวังว่ารี้ดจะอินและสนุกไปกับบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!