บทสนทนาหลังห้องพิจารณาคดี

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำถูกปิดกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งในห้องรับรองหลังห้องพิจารณาคดี เสียงนั้นดังสะท้อนก้องในความเงียบงันราวกับเสียงประกาศิตแห่งความพ่ายแพ้ที่ธันวาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่า เป็นเพียงเงาจางๆ ในชีวิตแต่งงาน "คุณชนะแล้ว รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย็นชาในอดีต บัดนี้เจือไปด้วยความแหบพร่าและร่องรอยความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ธันวากวาดสายตามองอดีตภรรยาในชุดสูททนายความเข้ารูปสีดำสนิท ท่าทางของเธอสง่างาม ทว่าเด็ดเดี่ยวราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ไร้ซึ่งหัวใจ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ้อนวอนและรอคอยความรักจากเขาเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าเย็นชา ยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก รินรดาไม่2ขยับตัว เธอยังคงยืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ มุมปากเรียวสวยยกยดขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ฉันไม่ได้ชนะเพราะโชคช่วยหรอกค่ะคุณธันวา... แต่ฉันชนะเพราะพยานหลักฐาน ความจริง และความยุติธรรม ที่สำคัญที่สุดคือ ฉันชนะเพราะความโลภและความประมาทของคุณเองต่างหาก" คำพูดของเธอบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่าในใจของชายหนุ่ม ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーンที่ขมับ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างลืมตัว กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เขาเคยรังเกียจว่ามันน่าเบื่อหน่าย ในวันนี้กลับกลายเป็นกลิ่นหอมที่กระชากวิญญาณของเขาให้จมดิ่งลงสู่ความสำนึกผิด "ทำไมคุณต้องใจร้ายขนาดนี้ริน..." ธันวาเค้นเสียงถาม ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเกือบชิด แววตาคู่นั้นสั่นระริกเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เก็บกดไว้มานาน "ห้าปีที่ผ่านมา... คุณลงทัณฑ์ผมยังไม่สาแก่ใจอีกหรือไง? ทุกอย่างที่ผมทำในอดีต ผมทำเพื่อสร้างอนาคตให้ครอบครัวเรานะ!" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขื่นขมและเย้ยหยัน มันช่างบาดแทงหัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ให้แหลกละเอียดเป็นจุล "อนาคตครอบครัวเรางั้นเหรอคะ?" เธอย้อนถาม เสียงหวานทว่าเย็นเยียบจนน่ากลัว ดวงตาดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "วันที่ฉันนอนร้องไห้แทบขาดใจอยู่บนเตียงโรงพยาบาลเพราะแท้งลูก... คุณอยู่ที่ไหนคะคุณธันวา? วันที่คุณเซ็นสัญญาโครงการร้อยล้าน เป็นวันเดียวกับที่ฉันต้องเซ็นใบยินยอมผ่าตัดเอาเด็กที่ไม่มีลมหายใจออกจากท้องตัวเอง! ตอนนั้น... คุณเคยคิดถึงคำว่า 'ครอบครัว' บ้างไหม?" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องพิจารณาคดีอันเงียบงัน ธันวารู้สึกราวกับหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดแน่นจนเจ็บแปลบ ภาพความทรงจำสีเทาหม่นเมื่ออดีตย้อนกลับมาทุบตีเขาอย่างรุนแรง เขายังจำวันนั้นได้ดี วันที่รินรดากลายเป็นคนไร้วิญญาณ วันที่เธอสูญเสียทั้งลูกและศรัทธาในตัวเขาไปพร้อมๆ กัน แต่ความทะเยอทะยานบ้าคลั่งในตอนนั้นทำให้เขาเลือกที่จะเดินหนี เลือกที่จะคิดว่าเธออ่อนแอเกินไป... จนกระทั่งวันที่เธอก้าวเดินออกจากชีวิตเขาไปอย่างถาวร เขาถึงได้ตระหนักว่า 'ความสำเร็จ' ที่ไม่มีเธอมันไร้ซึ่งความหมายโดยสิ้นเชิง "ผมขอโทษ..." เสียงของธันวาสั่นพร่าอย่างไร้ฟอร์ม เขาเอื้อมมือหมายจะแตะลงบนไหล่บอบบางของเธอ แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับสัมผัสของเขาเป็นสิ่งโสโครกที่เธอไม่อากรให้แปดเปื้อนร่างกาย "เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ตอนที่ศาลตัดสินคดีล้มละลายของบริษัทคุณเถอะค่ะ มันจะมีประโยชน์มากกว่าเอามาพูดกับฉัน" รินรดาปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูทของตนเองอย่างเยือกเย็น "จำไว้ว่า... ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ คือผลกรรมที่คุณเป็นคนปลูกมันขึ้นมาเองทั้งสิ้น ไม่มีใครบังคับคุณเลยสักนิด" ธันวากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ความเย่อหยิ่งทระนงตนของนักธุรกิจหมื่นล้านพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าอดีตภรรยา เขารู้ดีว่าต่อให้เขาคุกเข่าอ้อนวอนด้วยน้ำตามากแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันหวนกลับมามองเขาด้วยสายตาแบบเดิมอีกแล้ว รอยแผลเป็นที่เขาฝากไว้มันลึกเกินกว่าจะเยียวยาด้วยคำว่าขอโทษ ทว่า ในวินาทีที่ธันวาเตรียมจะหันหลังเดินหนíความพ่ายแพ้ ประตูห้องรับรองด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันด้วยฝีมือของเลขาหนุ่มส่วนตัว สีหน้าของอีกฝ่ายตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่ยื่นเข้ามาตรงหน้า "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขารายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน "มีคนส่งพัสดุนี้มาที่โต๊ะทำงานของคุณที่บริษัท... เป็นผลตรวจ DNA ล่าสุด... และ... และ..." ธันวาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดกับท่าทีอึกอัก "พูดมาให้ชัดเจน! มันคืออะไร?" เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เหลือบตามองรินรดาก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของธันวาหยุดหมุนทันที "ผลตรวจระบุว่า... เด็กชายวัยสี่ขวบที่คุณหญิงรินรดาอุปการะไว้ในฐานะทนายความ... มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับท่านประธานถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ!" หวังว่ารี้ดจะอินและสนุกไปกับบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!