แววตาที่เปลี่ยนไป

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกวางลงบนกระจกโต๊ะประชุมกระจกเงาวับ เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องรับรองพิเศษ รินรดาไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารหย่าร้างและข้อเสนอแบ่งสินสมรสที่เธอเคยต้องร้องขอด้วยหยาดน้ำตาเมื่อหลายปีก่อน ในวันนี้... เอกสารเหล่านั้นไม่มีค่าอะไรมากไปกว่าเศษกระดาษไร้ราคาในสายตาของทนายความสาวมือหนึ่งแห่งสำนักงานกฎหมายชั้นนำ "คุณตรวจดูข้อเสนอทั้งหมดได้นะคะ ธันวา" น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง ราวกับกำลังเจรจากับคู่ความแปลกหน้า ไม่ใช่ชายผู้เคยขึ้นชื่อว่าเป็นสามีตามกฎหมายและเจ้าของหัวใจที่เคยแหลกสลายของเธอ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นนั้น ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กำลังสั่นระริกเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด เขามองผู้หญิงตรงหน้า—ภรรยาเก่าที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันก้าวออกไปจากเงาของเขาได้ รินรดาในวันนี้ไม่ได้สวมชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มและนั่งรอเขาอย่างไร้จุดหมายที่บ้านหลังใหญ่เหมือนในอดีต แต่เธอกลับสวมสูทเข้ารูปสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต เรือนผมยาวรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย และที่สำคัญที่สุด... แววตาสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่า ไร้ซึ่งเยื่อใย ไร้ซึ่งความโกรธแค้น หรือแม้แต่ความน้อยเนื้อต่ำใจ มันคือความเฉยเมย... สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนที่เคยคิดว่าตัวเองสำคัญที่สุดในชีวิตของใครสักคน "ริน..." เสียงของธันวาแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามจะเอื้อมมือไปแตะปลายนิ้วเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่รินรดากลับชักมือกลับอย่างไร้ร่องรอย โดยอ้างอิงพื้นที่ส่วนตัวด้วยการหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาถือไว้แทน "ผมรู้ว่าที่ผ่านมา... ผมทำผิดพลาดกับคุณมากแค่ไหน เรื่องบ้านหลังนั้น หรือแม้แต่บริษัท... ผมยินดีโอนทุกอย่างเป็นชื่อคุณคนเดียว ขอแค่..." "ขอแค่ให้ฉันเซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนี้ แล้วจบเรื่องทุกอย่างใช่ไหมคะ?" รินรดาแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ส่งไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มแบบที่นักกฎหมายใช้กับลูกความที่กำลังพยายามต่อรองเพื่อลดโทษ ธันวาชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด เขาไม่คุ้นเคยกับท่าทีเช่นนี้เลย ตลอดเวลาห้าปีที่แต่งงานกัน รินรดาคือผู้หญิงที่ร้องไห้ทุกครั้งที่เขาพูดจาทำร้ายจิตใจ คือคนที่รอคอยเขากลับบ้านจนดึกดื่นทุกค่ำคืน และเป็นคนที่ยอมแม้กระทั่งกลืนเลือดตัวเองเพื่อรักษาครอบครัวเอาไว้ แต่หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขานี้ ช่างดูแข็งแกร่ง เย็นชา และราวกับหลุดออกมาจากคนละโลก "คุณเปลี่ยนไปมาก... ริน" ธันวาพึมพำออกมาอย่างไม่รู้ตัว สายตาของเขายังคงจับจ้องใบหน้านั้น ราวกับพยายามค้นหาเงาของอดีตภรรยาผู้แสนอ่อนหวานจากแววตาที่ดุดันและเด็ดขาดคู่นี้ "คนเราถ้ายังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน มีหวังคงตายด้วยความโง่เขลาไปนานแล้วล่ะค่ะ" รินรดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "คุณธันวาคะ เวลาของฉันมีค่า กรุณาเซ็นชื่อในส่วนของคุณให้เรียบร้อยด้วยค่ะ ฉันมีคดีความสำคัญที่ต้องไปสะสางต่อในช่วงบ่าย ไม่สะดวกมานั่งฟังคำพูดรำพันถึงอดีตที่มันเน่าเฟะไปแล้ว" คำพูดนั้นบาดลึกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของธันวา ในอดีต... มีแต่เขาที่เป็นฝ่ายพูดจาตัด rอนและเหยียบย่ำความรู้สึกของเธอ แต่วันนี้ บทบาทกลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิง กลายเป็นเขาเสียเองที่ต้องนั่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก และรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกภายใต้แรงกดดันจากสายตาของอดีตภรรยา ธันวาหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาลอบมองใบหน้างดงามที่ดูราวกับรูปสลักหินอ่อน ความทรงจำในวันที่เธอสูญเสียลูกน้อยในครรภ์ไปพร้อมๆ กับวันที่เขาเลือกจะเดินทางไปเซ็นสัญญากับคู่ค้าต่างประเทศผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย และในวันนี้ เขากำลังได้รับผลกรรมนั้นอย่างสาสม รินรดากำลังใช้กฎหมายและช่องว่างทางธุรกิจที่เขาเคยภาคภูมิใจ มาบีบให้เขาต้องยอมจำนนทีละน้อย จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็สั่นขึ้น เขาลอบถอนหายใจก่อนจะหยิบขึ้นมาดูหน้าจอ แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่เขาจะได้กดตัดสาย ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยพนักงานต้อนรับ พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบในชุดนักเรียนอนุบาลที่วิ่งเข้ามาด้วยความซุกซน โดยมีพี่เลี้ยงสาววิ่งตามแทบไม่ทัน "คุณแม่ขา! น้องกรณ์หิวน้ำจังเลยครับ" เสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ธันวาชะงักค้าง ปากกาในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังสนั่น สายตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เมื่อใบหน้าเล็กๆ ของเด็กชายคนนั้นเงยขึ้นสบตาเขา—ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะไฝเม็ดเล็กที่อยู่เหนือคิ้วซ้าย... มันคือพิมพ์เดียวกับกระจกเงาที่สะท้อนใบหน้าของเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน! รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น เธอก้าวเข้าไปอุ้มเด็กน้อยเข้าสู่อ้อมอกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันมาสบตากับอดีตสามีที่กำลังยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน หวังว่ารี้ดจะอินและสนุกไปกับบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!