หมากกระดานแรกในศาล

กลิ่นกระดาษเอกสารคดีฉบับหนาเตอะบนโต๊ะพิจารณาคดี ไม่เคยฉุนรุนแรงเท่ากลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม... กลิ่นที่รินรดาเคยซุกหน้าลงร้องไห้จนหมดลมหายใจเมื่อสี่ปีก่อน ภายในห้องพิจารณาคดีหมายเลข 402 ของศาลแพ่งกรุงเทพใต้ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรม เสียงเคาะไม้ค้อนของผู้พิพากษาดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน แต่โสตประสาทของเธอกลับจับจ้องอยู่เพียงแค่แผ่นหลังกว้างของชายผู้หนึ่ง... ชายผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ธันวา ในชุดสูทผ้าไหมอิตาลีสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไหล่กว้างนั้นยังคงตั้งตรงสง่างามและหยิ่งทะนง ทว่าเมื่อเขาหันกลับมาสบตาเธอนิ่งๆ ผ่านแว่นตากรอบทอง ร่างสูงหนานั้นก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความเย็นชาและเหยียดหยามในอดีต บัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย... เต็มไปด้วยความระคนตกใจ ระคนไม่อยากเชื่อ และ... ร่องรอยของความหวาดหวั่นที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนักธุรกิจผู้ไร้พ่าย รินรดาไม่ต้องหลบสายตาอีกต่อไปแล้วค่ะ เธอไม่ใช่ผู้หญิงซอมซ่อคนเดิมที่เอาแต่นั่งกอดเข่าร้องไห้รอความเมตตาจากสามีผู้บ้างานอีกแล้ว ในชุดสูทรั้งทรงพลังสีดำสนิท ตัดกับผิวขาวเนียนและริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกผิดบาปของคนที่มองมัน มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าสีดำเปิดแฟ้มเอกสารคดีทรัพย์สินมูลค่าหลายร้อยล้านบาทอย่างไม่เร่งรีบ เสียงกระดาษพลิกดังแกรกกราก ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน "เชิญทนายฝ่ายโจทก์เริ่มแถลงเปิดคดีได้ครับ" เสียงทุ้มของผู้พิพากษาดังขึ้น รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่วงท่ามั่นคงและสง่างาม เธอกวาดสายตามองไปยังคณะกรรมการและคู่ความฝั่งตรงข้าม ก่อนจะหยุดนิ่งที่ดวงตาคู่คมของธันวาที่กำลังจ้องมองเธอเขม็ง ราวกับถูกสะกดไว้ด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่น่ากลัว "กราบเรียนท่านผู้พิพากษาที่เคารพ ดิฉัน รินรดา ภัทรธนากร ในฐานะทนายความผู้รับมอบอำนาจจากจำเลย... วันนี้ดิฉันมาเพื่อพิสูจน์ความจริงว่า สัญญาที่บริษัทของท่านธันวา พิทักษ์ The Conqueror Group ทำขึ้นเพื่อฮุบกิจการและทรัพย์สินของครอบครัวตระกูลวรโชติ เป็นสัญญาที่ไม่เป็นธรรมและใช้อำนาจเหนือกว่าบีบบังคับ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าเด็ดขาด ก้องกังวาน และบาดลึกทุกคำพูด ธันวาขยับตัวเล็กน้อย กรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เขาไม่เคยคิดเลยว่า... ศัตรูตัวฉกาจที่บริษัทกฎหมายระดับท็อปของประเทศส่งมาต่อกรกับเขาในคดีหมื่นล้านนี้ จะเป็นอดีตภรรยาที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้อย่างไร้เยื่อใยเมื่อสี่ปีก่อน "คัดค้านครับท่าน" ทนายความฝั่งธันวาลุกขึ้นโต้แย้งทันที "ทนายฝ่ายโจทก์ใช้คำพูดชี้นำ และไม่มีหลักฐานน้ำหนักมากพอที่จะ..." "ดิฉันมีค่ะท่าน" รินรดาเอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องรอให้ผู้พิพากษาอนุญาตด้วยซ้ำ ความเยือกเย็นในน้ำเสียงของเธอทำให้ห้องพิจารณาคดีเงียบกริบ เธอยื่นเอกสารหลักฐานชุดใหม่ให้เจ้าหน้าที่ศาลนำส่ง "เอกสารฉบับนี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่า ทางบริษัทของจำเลยมีการปลอมแปลงลายเซ็น และใช้วิธีการสกปรกในการบีบบังคับให้เซ็นสัญญาขณะที่ผู้เสียหายอยู่ในภาวะวิกฤตทางจิตใจ... ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่ไร้ซึ่งมนุษยธรรมอย่างสิ้นเชิง และดิฉันเชื่อว่าท่านผู้พิพากษาจะมองเห็นความอยุติธรรมนี้" ธันวาจ้องมองรảngเพรียวระหงที่ยืนสง่านิ่งอยู่เบื้องหน้า หัวใจของเขาเต้นรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวที่จะแพ้คดี แต่เป็นเพราะ... แววตาคู่นั้น แววตาที่ไร้ซึ่งความรัก ความอาลัย หรือแม้แต่ความโกรธเกลียด หลงเหลือไว้เพียงความว่างเปล่าเย็นชา ราวกับเธอกำลังมองสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง รินรดาในวันนี้ช่างแตกต่างจากรินรดาคนเดิมลิบลับ หญิงสาวที่เคยยอมลดตัวลงมาคุกเข่าขอร้องให้เขากลับบ้านมากินข้าวด้วยกันสักมื้อ... ผู้หญิงที่เคยร้องไห้จนสายตาพร่ามัวในคืนวันที่เธอสูญเสียลูกน้อยในครรภ์ไปพร้อมๆ กับที่เขาเลือกเซ็นสัญญาธุรกิจสำคัญ ในคืนนั้น... เธอโทรหาเขาเป็นสายสุดท้าย เสียงสั่นเครือสะอื้นไห้บอกว่าเธอแท้งลูก แต่สิ่งที่ธันวาตอบกลับไปในตอนนั้นคืออะไรกันนะ? *'ผมกำลังยุ่งอยู่กับงานสำคัญ อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาป่วนตอนนี้เลย ริน... ถ้าดูแลตัวเองไม่ได้ ก็จัดการตัวเองไปซะ'* คำพูดใจร้ายในอดีตย้อนกลับมาทุบตีหัวใจของธันวาอย่างรุนแรงราวกับค้อนเหล็ก ในวันที่เขามีทุกอย่าง อำนาจ เงินทอง เกียรติAยศ และความสำเร็จสูงสุด แต่วันนี้ เขากลับตระหนักได้แล้วว่า... ทุกสิ่งที่เขามีมันไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง เมื่อต้องมานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผู้หญิงที่เขาทำลายชีวิตไปกับมือ และเธอกำลังใช้กฎหมายที่เขาก่อร่างสร้างขึ้นมาเป็นอาวุธเพื่อพิพากษาเขา "ศาลขอพักการพิจารณาคดีเป็นเวลาสามสิบนาที เพื่อให้ฝ่ายจำเลยตรวจสอบเอกสารหลักฐานชุดใหม่" เสียงค้อนเคาะลงอีกครั้ง พร้อมกับความโกลาหลเล็กๆ ในห้องพิจารณาคดี ผู้คนเริ่มทยอยลุกขึ้นเดินออกไป ธันวานั่งนิ่งอยู่กับที่ ไม่ยอมขยับเขยื้อน สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างบางที่กำลังเก็บเอกสารใส่กระเป๋าหนังสีดำอย่างใจเย็น รินรดากำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพิจารณาคดี แต่ทว่า... เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของชายหนุ่มก็ดังขึ้นไล่หลังมา "ริน..." เธอชะงักฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาที แต่ไม่ยอมหันกลับไปมอง "เรา... มีเรื่องต้องคุยกัน" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยได้ยินจากปากนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลคนนี้มาก่อน เขาลุกขึ้นก้าวเข้ามาใกล้เธอ กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยโชว์เข้ามาแตะจมูก พร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่เอื้อมมาหมายจะคว้าข้อมือเธอไว้ รินรดาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจที่จะให้เขาสัมผัส เธอดึงข้อมือกลับทันที พร้อมกับหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "กรุณาให้เกียรติสถานที่และสถานะด้วยค่ะท่านประธานธันวา" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาจนน่ากลัว "เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันนอกเหนือจากเรื่องคดีความ... และจำไว้ ว่าบนบัลลังก์ศาลแห่งนี้ ฉันไม่ได้มาในฐานะอภิชาตภรรยาที่เคยโง่เขลา... แต่ฉันมาในฐานะ 'ทนายความ' ที่จะเอาทุกอย่างคืนจากคุณ" ธันวาผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บราวกับถูกมีดกรีดลึก เขามองรอยยิ้มเย้ยหยันบนริมฝีปากอิ่มสวยนั้นด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้กลับมาเพื่อขอความเห็นใจ เธอกลับมาเพื่อทำลายเขาให้ย่อยยับไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่เธอเคยสูญเสียไป ทว่า... ในวินาทีที่ธันวาคิดว่าทุกอย่างกำลังดิ่งลงเหว ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องพิจารณาคดีก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเล็กๆ ของเด็กน้อยคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามาเกาะชายกระโปรงสูทของรินรดา "คุณแม่ขา... คุณป้าบอกว่าเสร็จคดีแล้วเราไปกินไอติมกันนะคะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยประมาณสามขวบเศษ ใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตเป็นประกาย และจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากใครบางคน... ทำให้ธันวาถึงกับหยุดหายใจ โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนลงตรงนั้น ดวงตาคมกริบของอดีตสามีผู้เย็นชาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ เมื่อเขาไล่สายตามองใบหน้าของเด็กชายคนนั้น... ใบหน้าที่เหมือนกับตัวเขาเองในวัยเด็ก ราวกับถูกแกะพิมพ์ออกมาจากกระจกเงาบานเดียวกัน! หวังว่ารี้ดจะอินและสนุกไปกับบทเปิดฉากนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!