สมรภูมิในที่ทำงาน

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้ผู้ช่วยสาวในห้องสะดุ้งตัวโยน แต่สำหรับรินรดา ทนายความสาวมือหนึ่งผู้ครองฉายานางพญาไร้พ่าย เธอกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวภายใต้ชุดสูดเข้ารูปสีเทาเข้มยังคงเคาะแป้นพิมพ์อย่างเป็นจังหวะ ราวกับเสียงกระแทกเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงฝนตกปรอยๆ ที่ไร้ซึ่งความหมาย "คุณกำลังทำลายรูปคดีทั้งหมด, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธันวาที่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างถือวิสาสะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา ลอยอวลอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่เธอจงใจสร้างกำแพงกั้นไว้อย่างแน่นหนา รินรดาหยุดพิมพ์ เธอยืดตัวขึ้นช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างผ่อนคลาย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาช้อนขึ้นมองอดีตสามีที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ใบหน้าของเขาในยามนี้ยังมีเค้าโครงความหล่อเหลาเย่อหยิ่ง แต่เพิ่ม ริ้วรอยแห่งความเครียดขมึงและความเหนื่อยล้าจากสงครามธุรกิจที่เขากำลังเพลี่ยงพล้ำ "นี่มันห้องทำงานของฉันค่ะ, คุณธันวา" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา และราบ เรียบจนน่ากลัว "และคดีทุจริตในเครือข่ายบริษัทของคุณตอนนี้ ฉันคือทนายความผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดตามสัญญาจ้าง... ถ้าความจำของคุณยังปกติ คุณน่าจะจำได้ว่าเราเซ็นสัญญากันไว้ว่าอย่างไร" ธันวาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย ความโกรธ ความรู้สึกผิด และบางสิ่งที่คล้ายคลึงกับความโหยหาอย่างบ้าคลั่งกำลังตีรวนอยู่ในอก ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เคยนั่งกอดเข่าร้องไห้บนเตียงนอนในคืนวันอันหนาวเหน็บ รินรดาในวันนี้คือคมมีดที่พร้อมจะกรีดเนื้อตัวเองได้ หากมันจะทำให้ศัตรูเจ็บปวดมากกว่า "พยานปากเอกที่คุณกำลังจะเอาขึ้นเบิกความในวันพรุ่งนี้ เขาถูกซื้อตัวไปแล้ว" ธันวาโน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างค้ำโต๊ะทำงาน โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอเพื่อกดดัน "ถ้าคุณดึงดันจะใช้เขา รูปคดีเราจะพังไม่เป็นท่า และบริษัทของผม... หรือพูดให้ถูกคือบริษัทที่เราสองคนเคยสร้างมาด้วยกัน จะต้องล่มสลาย" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยเยื่อใยที่ถูกแผดเผาจนเหลือแต่เถ้าถ่าน เธอมองหน้าเขาตรงๆ โดยไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย "บริษัทของเรา?" เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คุณยังมีหน้ามาพูดคำนี้อีกหรือคะ, คุณธันวา? วันที่คุณเซ็นเอกสารขับไล่ฉันออกจากชีวิต วันที่คุณเลือกอำนาจและผู้หญิงคนนั้น... คุณไม่เคยคิดถึงคำว่า 'ของเรา' เลยสักนิดเดียว" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของธันวา ราวกับมีใครเอามีดกรีดซ้ำลงบนแผลเก่าที่ไม่มีวันหายสนิท เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความจริงที่ว่าเขาเคยโง่เง่าแค่ไหนในอดีต ตามมาหลอกหลอนเขาในทุกค่ำคืน และตอนนี้... กรรมตามสนองเขากลับมาในรูปแบบของผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งขว้างอย่างไม่ใยดี "ผมขอโทษ..." เสียงของเขาแผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว มีความอ่อนล้าและความเวทนาในตัวเองเจือปนอยู่ในน้ำนั้น "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันชั่วช้าเกินกว่าจะให้อภัย... แต่เรื่องคดีนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของผมคนเดียว รินรดา มันคืออนาคตของบริษัท และ... และถ้าเราไม่ร่วมมือกันตอนนี้ ทุกอย่างจะพินาศ" รินรดาจ้องมองเขา นัยน์ตาคู่สวยไหววับไปชั่วขณะ เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดคือความจริง คดีนี้มีความซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะรับมือไหว หากปราศจากความร่วมมือและการเข้าถึงข้อมูลภายในของธันวา โอกาสที่เธอจะชนะคดีเพื่อลากตัวผู้บงการตัวจริงมาลงโทษแทบจะเป็นศูนย์ แต่การจะให้เธอก้าวเข้าไปร่วมมือกับเขา ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเหยียบลงบนกองไฟที่เธียรเพิ่งดับ "ร่วมมือ?" รินรดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอกลับมาแข็งกร้าวและทรงพลังอีกครั้ง "ได้สิคะ... ถ้าคุณต้องการความร่วมมือจากฉันนัก ฉันมีเงื่อนไขเดียว" ธันวาเงยหน้าขึ้นทันที แววตาฉายประกายความหวังขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด "เงื่อนไขอะไร? บอกผมมาได้เลย ไม่ว่าอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้ใกล้ชิดเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นกายของเธอยังคงเป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นที่แผ่ซ่านจนน่ากลัว เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทให้เขาอย่างเชื่องช้า ท่าทางที่ดูเหมือนจะอ่อนโยน แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "เซ็นสละหุ้นทั้งหมดในเครือบริษัทของคุณครึ่งหนึ่ง... โอนมันมาเป็นชื่อของฉัน" รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เยือกเย็นราวกับเสียงกระซิบจากยมบาล "เพื่อเป็นหลักประกันว่า... ถ้าฉันช่วยคุณกอบกู้บริษัทสำเร็จ คุณจะไม่สามารถเขี่ยฉันทิ้งได้เหมือนในอดีตอีก" ธันวาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะมูลค่ามหาศาลของหุ้นครึ่งหนึ่งนั้น แต่เป็นเพราะความเด็ดขาดและเล่ห์เหลี่ยมอันแพรวิพากษ์ของเธอ เธอกำลังใช้กฎหมายและธุรกิจเพื่อบีบหัวใจเขาให้แหลกคามืออย่างแท้จริง เขามองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น พยายามค้นหาเยื่อใยรักเก่าๆ ที่อาจจะยังหลงเหลืออยู่ แต่สิ่งที่เขาพบมีเพียงความว่างเปล่าและความสะใจของคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด ในจังหวะที่ธันวากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบ เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศตึงเครียดขึ้นเสียก่อน *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ประตูกระจกเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างของเลขาหน้าห้องก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือเล็กถือแท็บเล็ตเครื่องบางยื่นเข้ามาในห้อง "คุณรินรดาคะ... ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะค่ะ แต่มีเรื่องด่วน... ทางสำนักงานอัยการเพิ่งส่งเอกสารคำร้องลับเข้ามา เป็นหลักฐานใหม่ในคดีของคุณธันวา... และ... และ..." เลขาอึกอัก สีหน้าซีดเผือด "และอะไรคะ? พูดมาให้จบสิ" รินรดาขมวดคิ้ว หันไปมองเลขาด้วยความไม่พอใจ เลขา1กลืนน้ำลายก่อนจะยื่นแท็บเล็ตให้รินรดาดูหน้าจอ "มีคนส่งหลักฐานชิ้นนี้มาดามสำนักงานค่ะ... มันคือบันทึกการโอนเงินจากบัญชีลับของบริษัทคู่แข่ง... และชื่อของผู้ที่ลงนามอนุมัติคำสั่งโอนเงินก้อนสุดท้ายเมื่อสามวันก่อน... คือ..." รินรดาก้มลงมองหน้าจอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเมื่อเห็นชื่อและลายเซ็นที่ปรากฏหราอยู่บนเอกสาร ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปในทันที ความเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ไม่ใช่ศัตรูภายนอก... แต่เป็นชื่อของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอในห้องนี้! รินรดาหันขวับกลับมามองหน้าธันวาที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ ธันวาก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "รินรดา... ฟังผมก่อน... นั่นมันไม่ใช่ผม!" ธันวาละล่ำละลักเสียงสั่น แต่รินรดากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต เธอยื่นแท็บเล็ตเครื่องนั้นไปตรงหน้าเขา "คุณบอกว่าอยากร่วมมือกับฉันเหรอคะ, คุณธันวา?" น้ำเสียงของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธขอดที่ระเบิดออกในเสี้ยววินาที "แต่ดูเหมือนว่า... หมาป่าที่กำลังกัดกินคุณจากข้างใน... คือตัวคุณเองต่างหาก!" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กระจกเงาสะท้อนใจ" มาโดยตลอดนะคะ!