เฉินเหว่ยยอมเปย์เพื่อเมีย

เสียงกระแทกของกล่องไม้สนไพน์อัดแน่นด้วยธนบัตรปึกหนาดัง "ตุบ" ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งในห้องครัว จนน้ำในชามเคลือบกระเบื้องสั่นกระเพื่อม หลินอิงอิงที่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกใบชาป่าคุณภาพเยี่ยมถึงกับชะงักมือ นางเงยหน้าขึ้นมองสามีหนุ่มผู้มีเรือนร่างสูงใหญ่และกลิ่นอายความเคร่งขรึมของนายทหารผู้ผ่านศึกมาหมาดๆ เฉินเหว่ยยืนนิ่ง ใบหน้าคมสันบึ้งตึงเล็กน้อยตามวิสัย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่นที่ยากจะซ่อนเร้น "เงินเดือนรอบนี้... และเบี้ยเลี้ยงพิเศษจากการฝึกซ้อมภาคสนามทั้งหมดครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าจริงจัง ราวกับเขากำลังรายงานภารกิจทางราชการที่มีความสำคัญระดับชาติ อิงอิงกะพริบตาปริบๆ นางกวาดสายตามองธนบัตรปึกหนาเหล่านั้นสลับกับใบหน้าของสามี ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "คุณเฉิน... นี่คุณคิดจะทำอะไรอีกครับเนี่ย เงินเดือนทหารของคุณไม่ได้มีมากมายขนาดนั้น ไหนจะค่าใช้จ่ายส่วนตัวของคุณในค่ายอีก ถ้าคุณเอามาให้ฉันหมดแล้วคุณจะเอาอะไรใช้" "ผมมีกินมีใช้ในค่ายทหารครบถ้วน ทุกอย่างหลวงจัดหาให้" เฉินเหว่ยสาวเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น เพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับภรรยา มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและขุดดินเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของนางเอาไว้ "อีกอย่าง... แม่เคยบอกว่าผู้หญิงในหมู่บ้านถือเงินกันทุกคน แต่สำหรับผม... ผมไม่ได้อยากให้ใครถือ แค่อยากให้ 'ภรรยา' ของผมเป็นคนเก็บต่างหากครับ" คำว่า 'ภรรยา' ที่หลุดออกมาจากปากชายหนุ่มผู้รักสันโดษและไม่ค่อยแสดงออก ทำให้หัวใจของอิงอิงกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ แม้ในโลกอนาคต นางจะเป็นเชฟชื่อดังที่หาเงินได้ด้วยฝีมือตัวเองนับล้าน แต่วิญญาณที่หลุดลอยมาอยู่ในร่างของสะใภ้ผู้ถูกรังแกในยุค 80 นี้ กลับสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นและความจริงใจที่หาไม่ได้จากโลกยุคเก่า ความห่วงใยที่ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมของชายคนนี้ ค่อยๆ หลอมละลายกำแพงในใจของนางทีละน้อย "คุณแน่ใจนะ?" อิงอิงหรี่ตามองอย่างรู้ทัน มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ระวังเถอะ ถ้าเอาเงินมาไว้ที่ฉันหมด แล้ววันดีคืนดีฉันเอาไปซื้อเครื่องเทศราคาแพง หรือซื้อที่ดินแปลงริมทะเลที่คุณบ่นนักบหนาว่ามันรกร้างมาทำแปลงเกษตร คุณจะไม่มีแม้แต่เงินซื้อบุหรี่สูบนะ" เฉินเหว่ยแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หรา เขายื่นมืออีกข้างขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคลียแก้มของภรรยาอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์นักรบเด็ดขาดโดยสิ้นเชิง "บุหรี่ผมไม่สูบอยู่แล้ว ส่วนที่ดินรกร้างริมทะเลนั่น... ถ้าคุณอิงอิงอยากได้ มันก็สมควรเป็นของคุณตั้งนานแล้วครับ อยากซื้ออะไร ซื้อเลย เงินในกล่องนี้คือของคุณ ตั้งแต่วินาทีที่คุณแต่งเข้าตระกูลเฉินมา รายได้ทั้งหมดของผมก็คือกำไรชีวิตที่มีไว้เพื่อปรนเปรอคุณคนเดียว" บรรยากาศในห้องครัวอบอวลไปด้วยไออุ่นของเตาไฟและกลิ่นอายความรักที่หวานล้ำจนน่าหมั่นไส้ หากแต่ความสุขมักอยู่ได้ไม่นาน... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงแหลมสูงของแม่สามีที่แผדแผดก้องทะลุกำแพงเข้ามา จนแทบจะทำให้หลังคากระเบื้องสั่นสะเทือน "เฉินเหว่ย! ไอ้ลูกอกตัญญู แกอยู่ในนั้นใช่ไหม! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกเพิ่งกลับมาจากค่าย แถมยังได้เงินเดือนก้อนโตมาด้วย รีบไ्सเอาเงินออกมาครึ่งหนึ่งเดี๋ยวนี้ ค่าเลี้ยงดูฉันกับพ่อแก แกทำเป็นลืมแล้วหรือไง!" เสียงโวยวายด้วยความโลภนั้นทำให้อุณหภูมิในห้องเปลี่ยนไปฉับพลัน เฉินเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น แววตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาทันที ร่างสูงใหญ่เตรียมจะลุกขึ้นไปจัดการกับความวุ่นวายด้านนอก แต่ถูกมือบางของอิงอิงคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน อิงอิงแย้มยิ้ม มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้สามีถึงกับชะงัก นางใช้นิ้วเรียวเคาะลงบนกล่องไม้ใส่เงินเบาๆ เป็นจังหวะ "ใจเย็นก่อนครับคุณสามี..." อิงอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายความคิดร้ายกาจ "ในเมื่อพวกเขากระหายเงินนัก... เราก็ควรจัด 'งานเลี้ยงต้อนรับ' ให้สมฐานะเสียหน่อยดีไหมครับ?" นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เปิดมิติลับในจิตใจ หยิบขวดโหลแก้วบรรจุผงเครื่องเทศสีแดงเข้มกลิ่นฉุนจัดออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับรอยยิ้มของเชฟผู้กุมชะตากรรมของทุกคนไว้ในมือ ประตูไม้หน้าบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ แม่สามีและสะใภ้รองก้าวเข้ามาด้วยท่าทางฮึกเหิม ทว่าพวกนางกลับต้องชะงักกึก เมื่อกลิ่นหอมแปลกประหลาดบางอย่างลอยอบอวลออกมาจากห้องครัว พร้อมกับร่างของหลินอิงอิงที่ยืนกอดอกรออยู่ด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตรอย่างน่าขนลุก... --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลมทะเลพัดรัก