แม่สามีตามมาขู่เอาเงิน

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นสั่นสะเทือน กลิ่นอายไอเค็มจากลมทะเลที่พัดผ่านช่องหน้าต่างบ้านพักนายทหารยามบ่ายพลถูกกลบด้วยกลิ่นความโลภและหยาดเหงื่อแห่งความตึงเครียดที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ "หลินอิงอิง! แกนี่มันอกตัญญูและใจดำอำมหิตเสียจริง! พี่ชายของเหว่ยซานกำลังลำบากจนแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ แต่แกกลับเอาเงินทหารหาญพวกนี้ไปซื้อของฟุ่มเฟือยทำอาหารกลิ่นหอมฟุ้งอยู่คนเดียว ตั้งแต่หน้าบ้านยท้ายซอย ไม่มีใครเขาทำตัวน่าเกลียดแบบแกหรอกนะ!" นางเฉิน ผู้เป็นแม่สามี ยืนค้ำหัวพลางชี้หน้าด่าทอด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าขยับตามแรงอารมณ์ ดวงตาคู่เล็กหรี่ลงด้วยความริษยาขณะกวาดมองไปทั่วห้องครัวที่สะอาดสะอ้านและเต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นดี ซึ่งเป็นผลผลิตจากความลับในมิติมหัศจรรย์ของลูกสะใภ้ที่นางจงเกลียดจงชัง หลินอิงอิงไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงก้มหน้าก้มตาใช้มีดเหล็กกล้าคมกริบหั่นหมูสามชั้นติดมันวาวลงบนเขียงไม้อย่างใจDเย็น เสียง "ฉับ ๆ ๆ" เป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับจะเยาะเย้ยความเกรี้ยวกราดของหญิงสูงวัยตรงหน้า อิงอิงค่อย ๆ วางมีดลง เงยหน้าขึ้นสบตากับแม่สามีด้วยแววตานิ่งสงบแต่เฉียบคมดุจใบมีด ทว่าริมฝีปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้รู้สึกหนสันหลังวาบ "คุณแม่พูดเสียงดังเกินไปแล้วนะครับ... เอ้ย พูดเสียงดังเกินไปหน่อยเดี๋ยวชาวบ้านเขาจะได้ยินกันหมดว่าคุณแม่กำลังมาขsกเงินลูกชายและลูกสะใภ้หน้าตาเฉย" อิงอิงจงใจเปลี่ยนสรรพนามในใจเล็กน้อยเพื่อรักษาบทบาทสุภาพสตรีผู้เหนือกว่า ก่อนจะเช็ดมือกับผ้าสะอาดอย่างเชื่องช้า "แก! นังเด็กปากดี แกกล้าพูดจาแบบนี้กับฉันเรอะ!" นางเฉินหน้าดำคร่ำเครียด กำปั้นเหี่ยวย่นทุบลงบนโต๊ะอีกครั้ง "เหว่ยซานส่งเงินเดือนทหารมาให้แกเก็บไว้ไม่ใช่รึไง! เอามาสิฟะ! สองร้อยหยวน! เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นฉันจะไปฟ้องผู้บังคับบัญชาของสามีแกข้อหาอกตัญญูและประพฤติผิดศีลธรรมอันดี!" คำขู่ระดับไม้ตายนี้ หากเป็นหลินอิงอิงคนเก่าคงตัวสั่นงันทานแรงกดดันไม่ไหวและยอมควักกระเป๋าให้แต่โดยดี แต่นี่คือเชฟอัจฉริยะจากโลกอนาคต ผู้ผ่านสมรภูมิการแข่งขันทางธุรกิจและเกมจิตวิทยามานับไม่ถ้วน อิงอิงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวทำให้แม่สามีชะงักไปชั่วขณะ "ฟ้องหรือครับ? เชิญเลยครับคุณแม่..." อิงอิงก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับเหนือกว่าหญิงแก่ผู้มากวัยกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ไปฟ้องเลยครับว่า ลูกชายของท่านส่งเงินมาให้ภรรยาที่แต่งเข้าบ้านอย่างถูกต้องตามกฎหมายใช้สอย... แต่เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าผู้บังคับบัญชาของเฉินเหว่ยเรียกตรวจสอบบัญชีรายรับรายจ่ายขึ้นมา หรือมีการสอบสวนเรื่องที่ท่านส่งคนมาสูบเงินจากคลังเสบียงของกองทัพทางอ้อม... ท่านคิดว่าใครกันแน่ที่จะต้องอับอายจนเอาปี๊บคลุมหัว?" สีหน้าของนางเฉินเปลี่ยนสีทันที จากสีแดงก่ำด้วยความโกรธกลายเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ "แก... แกขู่ฉันเรอะ!" "ผมไม่ได้ขู่ครับคุณแม่ ผมแค่กำลังวิเคราะห์สถานการณ์ตามหลักความเป็นจริง..." อิงอิงหยิบถ้วยชาเซรามิกที่ส่งไอร้อนกรุ่นขึ้นมาจิบเบา ๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่น้ำหนักคำพูดราวมหาหิน "ตระกูลเฉินมีชื่อเสียงในกองทัพ เฉินเหว่ยสามีของผมอนาคตกำลังไปได้สวย หากมีข่าวลือเรื่องครอบครัวฝั่งสามีรีดไถเงินเดือนทหารเพื่อเอาไปจุนเจือพี่ชายขี้เกียจที่ไม่ยอมทำมาหากิน... คุณแม่คิดว่าผู้บังคับบัญชาของเขาจะมองตระกูลเฉินอย่างไรครับ?" นางเฉินอ้าปากพะงาบ ๆ พูดไม่ออก มือที่ชี้หน้าอิงอิงสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าลูกสะใภ้ที่เคยหัวอ่อนและก้มหน้ายอมรับชะตากรรมคนนี้ จะพลิกลิ้นและมีชั้นเชิงวาจาร้ายกาจปานนี้ "อีกอย่าง..." อิงอิงวางถ้วยชาลง เสียงกระทบโต๊ะดังเบา ๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เงินทุกหยวนที่เฉินเหว่ยหามาได้ เขาเป็นคนมอบให้ผมด้วยความเต็มใจ และเขากำชับนักหนาว่า 'นี่คือเงินสำหรับภรรยาของผม ห้ามให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเด็ดขาด' แม้กระทั่งคุณแม่... ถ้าท่านอยากได้เงินนัก ทำไมไม่ไปบอกให้พี่ใหญ่ลุกขึ้นมาขยันทำงานหาเงินเองเสียล่ะครับ หรือว่าร่างกายของพี่ใหญ่พิการจนแม้แต่จะขยับมือขยับเท้าก็ทำไม่ได้แล้ว?" การเหน็บแนมอย่างเจ็บแสบนี้ทำให้นางเฉินสะอึกจนหน้าเขียวคล้ำ คำพูดตอกกลับแต่ละคำไม่มีคำหยาบคายเลยสักคำ แต่มันเชือดเฉือนศักดิ์ศรีของคนตระกูลเฉินฝั่งโน้นจนไม่เหลือชิ้นดี "แก... นังสารเลว..." นางเฉินกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคืองจนเนื้อตัวสั่นเทา นางรู้ดีว่าหากเรื่องนี้ถึงหูผู้บังคับบัญชาของลูกชาย ลูกชายคนโปรดฝั่งพี่ใหญ่อาจหมดอนาคตในการรับราชการหรือความช่วยเหลือใด ๆ จากกองทัพทันที "ถอยไปครับคุณแม่" อิงอิงเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความเกรงกลัว "ถ้าวันนี้คุณแม่มาดี ในฐานะลูกสะใภ้ผมยินดีต้อนรับด้วยชาร้อน ๆ และอาหารอร่อย ๆ สักมื้อ... แต่ถ้ามาเพื่อไถเงินและสร้างความวุ่นวาย ประตูบ้านหลังนี้ก็เปิดกว้างให้ท่านเดินออกไปได้เช่นกันครับ" นางเฉินถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาขุ่นมัวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่ราวกับแปลงร่างเป็นปีศาจสาวพราวเสน่ห์และอันตราย นางรู้แล้วว่าวันนี้ตนเองไม่มีทางชนะ จึงได้แต่สะบัดหน้าหนีด้วยความเคียดแค้น "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี! อย่าคิดว่าแกจะลอยนวลไปได้นานนัก!" แม่สามีตวาดแว้ดก่อนจะหันหลังเดินกระแทกส้นเท้าออกจากบ้านไปอย่างหัวเสีย เสียงปิดประตูรั้วดังปังสะท้อนไปทั่วบริเวณ อิงอิงถอนหายใจยาวออกมาเบา ๆ ความตึงเครียดในห้องครัวคลี่คลายลง เธอยิ้มเยาะให้กับความไร้ทางสู้ของคนโลภเหล่านั้น ก่อนจะหันกลับมาจัดการกับหมูสามชั้นบนเขียงต่อ เพื่อเตรียมรังสรรค์เมนูเด็ดมื้อเย็นสำหรับสามีหนุ่มผู้แสนดีที่กำลังจะกลับจากค่ายทหาร ทว่า ในขณะที่เธอกำลังบรรจงเคี่ยวซอสสูตรลับในหม้อดินเผาจนกลิ่นหอมหวานเข้มข้นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้านพักและลอยออกไปถึงถนนใหญ่ ประตูรั้วหน้าบ้านกลับถูกผลักเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงกระแทกที่ไม่เบานัก ไม่ใช่เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเฉินเหว่ย แต่เป็นเสียงเคาะรองเท้าหนังดังปึงปัง ตามมาด้วยเสียงทุบประตูรัวเร็วพร้อมเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงร้อนรนและตื่นตระหนกจากชายแปลกหน้าคนหนึ่ง "คุณหลินอิงอิง! แย่แล้วครับ! ผู้กองเฉิน... สามีของคุณ ถูกส่งตัวกลับมาจากภารกิจฝึกซ้อมภาคสนามด่วนด้วยอาการบาดเจ็บสาหัส!" อิงอิงชะงักค้าง ตะหลิวในมือร่วงหล่นกระทบก้นหม้อเสียงดังเคร้ง กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารมื้อเย็นพลถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจทันที — ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลมทะเลพัดรัก