การต่อเติมกระท่อมให้เป็นบ้านสวย

“ถ้าขืนเธอยังเอาไม้กระดานผุๆ พวกนี้มาตอกแปะผนังอยู่อีก ไม่กี่วันบ้านหลังนี้ได้กลายเป็นฟืนให้ฉันจุดเตาไฟแน่ อิงอิง!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังลั่นมาจากรั้วบ้าน เฉินเหว่ยที่กำลังยกคานไม้ขึ้นพาดบ่าชะงักกึก กล้ามเนื้อแขนที่แน่นขนัดใต้เสื้อกล้ามสีเข้มเกร็งตัวขึ้นตามอารมณ์ที่คุกรุ่น เขาหันไปมองมารดาด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนจะวางคานไม้ลงบนพื้นจนฝุ่นตลบ หลินอิงอิงที่กำลังเช็ดเหงื่อด้วยผ้าสะอาดวางมือจากแปลนบ้านที่เธอวาดขึ้นเองในหัว เธอเดินไปยืนเคียงข้างสามี สัมผัสถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขาได้ดีกว่าใคร นางยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเหมือนจะอ่อนหวานแต่ทว่าแฝงไปด้วยคมมีด “ท่านแม่ครับ ถ้าบ้านหลังนี้มันเป็นแค่ฟืน แล้วที่ท่านยืนป่าวประกาศอยู่ตรงนี้ ท่านคิดว่าท่านกำลังยืนอยู่ในบ้านที่ทำจากฟืนหรือกำลังยืนอยู่บนหน้าผาความริษยากันแน่ครับ?” อิงอิงถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “แก! อีสะใภ้ตัวดี กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำ!” แม่สามีถลึงตาใส่ สองมือเท้าสะเอวหมายจะพุ่งเข้ามา แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเฉินเหว่ยขยับตัวมาบังหน้าภรรยาไว้มิดชิด ความกดดันจากชายชาติทหารที่ผ่านสมรภูมิมาทำให้หญิงชราต้องถอยกรูด “กลับไปเถอะครับแม่” เฉินเหว่ยกล่าวเสียงเรียบ “ที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของผมและอิงอิง หากแม่ยังไม่หยุดระราน ผมก็ไม่รับประกันว่าเงินที่ผมส่งให้แม่เดือนหน้าจะยังเท่าเดิมหรือไม่” เมื่อคนโลภได้ยินเรื่องเงิน ความโกรธก็พลันมลายหายไปเหลือเพียงความลังเล นางพ่นลมหายใจอย่างขัดเคืองก่อนจะเดินสะบัดก้นจากไปทิ้งไว้เพียงสายตาอาฆาตที่จับจ้องไปยังกองวัสดุแปลกตาที่วางอยู่ข้างบ้าน เมื่อลับหลังร่างของหญิงชรา อิงอิงจึงลอบถอนหายใจ เธอหันไปมองกองวัสดุที่เธอเพิ่ง "ดึง" ออกมาจากมิติก่อนหน้านี้ มันเป็นแผ่นฉนวนกันความร้อนชั้นดีจากโลกอนาคตที่ดูภายนอกคล้ายไม้เนื้อแข็งราคาแพง แต่คุณสมบัติและการติดตั้งนั้นง่ายดายจนเหลือเชื่อ “เหว่ยครับ... เราลงมือกันเถอะ” อิงอิงกระซิบ เฉินเหว่ยพยักหน้า เขาไว้ใจภรรยาอย่างไม่มีเงื่อนไข เขารู้ว่าอิงอิงมีวิธีของเธอเสมอ และวิธีนั้นมักจะนำความสะดวกสบายมาให้มากกว่าที่เขาคาดคิดเสมอ ทั้งสองเริ่มลงมือต่อเติมกระท่อมไม้เก่าๆ ที่ผุพังให้กลายเป็นบ้านสไตล์โมเดิร์นที่กลมกลืนกับธรรมชาติรอบด้านอย่างน่าอัศจรรย์ เสียงค้อนตอกตะปูดังประสานกับเสียงนกร้องในป่า แต่ละจังหวะที่ไม้แผ่นใหม่ถูกวางทับลงบนผนังเดิม กลิ่นอายของความทันสมัยก็เริ่มแผ่ซ่าน ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอกที่สวยงามสะดุดตาจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวหลัง แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า “ที่นี่มีชีวิต” “คุณไปเอาไม้พวกนี้มาจากไหน อิงอิง?” เฉินเหว่ยถามขณะขัดถูผนังที่ดูเนียนเรียบผิดธรรมชาติ “มันลื่นมือและแข็งแกร่งกว่าไม้โอ๊กที่ผมเคยเห็นเสียอีก” “ความลับครับ” อิงอิงหัวเราะเบาๆ พลางหยิบสีทาไม้เกรดพรีเมียมจากมิติออกมา “แต่มันจะทำให้เราอยู่สบายขึ้น ไม่หนาวสั่นในหน้าหนาว และไม่ร้อนจนเหงื่อตกในหน้าร้อน คุณชอบไหมล่ะครับ?” เฉินเหว่ยจ้องมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและเทิดทูน “แค่มีคุณอยู่ในบ้าน ต่อให้เป็นกระท่อมฟางผมก็อยู่ได้ แต่ถ้าคุณอยากสร้างปราสาท ผมก็พร้อมจะเป็นคนแบกอิฐให้คุณทั้งชีวิต” คำพูดของเขาทำให้อิงอิงใจสั่นไหว เธอรู้ดีว่าในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความขาดแคลนเช่นนี้ การมีบ้านที่สมบูรณ์แบบคือเป้าหมายที่ใครหลายคนมองว่าบ้าคลั่ง แต่ในเมื่อเธอมีทางลัดที่พระเจ้าประทานมาให้ การยกระดับชีวิตไม่ใช่เรื่องผิด เมื่อตะวันคล้อยต่ำกระท่อมที่เคยซอมซ่อก็เปลี่ยนไปราวกับถูกเสกด้วยเวทมนตร์ ผนังไม้ขัดเงาแวววาว หน้าต่างบานกว้างที่เปิดรับแสงธรรมชาติ และระเบียงไม้ที่ดูน่านั่งดื่มชา ทุกอย่างดูดีจนแม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านที่เดินผ่านมายังต้องหยุดกึกและขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ “นี่... นี่พวกเจ้าไปเอาไม้มาจากไหนกัน? บ้านไม้สวยขนาดนี้... เจ้าไปรวยมาจากไหนเฉินเหว่ย!” เสียงของคนในหมู่บ้านเริ่มดังระงม ความริษยาที่เคยซ่อนไว้เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นเรื่อยๆ อิงอิงไม่สนใจ เธอเดินเข้าครัวไปเตรียมมื้อเย็น กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อตุ๋นเครื่องเทศสูตรพิเศษจากมิติลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมที่เข้มข้นจนคนข้างบ้านถึงกับต้องกลืนน้ำลาย ขณะที่เฉินเหว่ยกำลังเก็บเครื่องมือ เขาก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มของชายคนหนึ่งยืนจดๆ จ้องๆ อยู่หลังพุ่มไม้แถวรั้วบ้าน ท่าทางของเขาไม่ใช่คนในหมู่บ้าน และดูเหมือนจะถือกล้องถ่ายรูปขนาดเล็กไว้ในมือ “อิงอิง...” เฉินเหว่ยเรียกภรรยาด้วยน้ำเสียงต่ำเตือนภัย “มีคนแปลกหน้ามาสังเกตการณ์เรา” อิงอิงชะงักมือที่กำลังหั่นเนื้อ เธอวางมีดลงแล้วหันไปสบตาสามี แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาทันที เธอรู้ว่าความโดดเด่นของบ้านหลังนี้ย่อมนำมาซึ่ง "ความซวย" บางอย่าง แต่เธอก็ไม่คิดว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้ เธอก้าวเดินไปยังหน้าต่างที่เพิ่งติดตั้งใหม่ แล้วเปิดผ้าม่านออกเพื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่จับจ้องมา “ดูเหมือนว่าบ้านหลังใหม่ของเรา จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาแสดงความยินดีเร็วกว่าที่คิดนะครับ” อิงอิงกล่าวพลางคลี่ยิ้มที่ทำให้คนแอบดูถึงกับสะดุ้งสุดตัว เฉินเหว่ยเอื้อมมือไปคว้ามีดทำครัวข้างกายโดยสัญชาตญาณ แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ไม่ใช่เสียงของเพื่อนบ้านที่มาหา แต่เป็นเสียงของคนที่มีอำนาจบางอย่างในมือ “เปิดประตู! ทางการมาตรวจสอบเรื่องการก่อสร้างผิดกฎหมาย!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั้งกระท่อม อิงอิงและเฉินเหว่ยสบตากัน ท่ามกลางกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นที่ยังคงฟุ้งกระจายไปทั่วหมู่บ้าน... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลมทะเลพัดรัก