สูตรอาหารลับที่หาซื้อไม่ได้

"ถ้ากล้าเอาของเสียมาขายให้ฉันอีกรอบ ระวังร้านแกจะไม่มีแผ่นไม้เหลือให้ตั้งโต๊ะ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นพร้อมกับถุงผ้าหยาบที่ถูกโยนกระแทกMPลงบนแผงขายของในตลาดมืดริมท่าเรือ น้ำเสียงแหบพร่าของเฒ่าแก่เนี้ยเจียง ผู้มีอิทธิพลเรื่องการกว้านซื้อปลาเค็มและวัตถุดิบแห้งในชุมชนดังลั่นจนพ่อค้าแม่ขายรอบข้างต่างพากันเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าสบตา นางจงใจมาหาเรื่องหลินอิงอิงตั้งแต่ตลาดเพิ่งเปิด เพื่อกดดันให้สะใภ้ตระกูลเฉินยอมขายปลาแห้งในราคาต่ำกว่าทุน หลินอิงอิงไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางตะหลิวไม้ในมือลงบนโต๊ะไม้ไผ่ ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นแต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้มบางเบา นางปัดเศษแป้งบนมือช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงวัยกลางคนผู้จองหองตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "ของเสียหรือเจ้าคะ เฒ่าแก่เนี้ยเจียง... ลองเปิดถุงดูก่อนดีไหม หรือว่าสายตาของท่านช่วงนี้พร่ามัว จนแยกไม่ออกว่าอันไหนคือปลาตากแห้งชั้นดี กับอันไหนคือปลาเน่าที่ท่านแอบเอาไปซุกไว้หลังร้านตัวเองเพื่อหวังจะโยนความผิดให้คนอื่นกันแน่" คำพูดที่สวนกลับไปอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณู ทำให้เฒ่าแก่เนี้ยเจียงหน้าชาวาม มือที่กำลังจะชี้หน้าดكتนางถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ บรรยากาศรอบข้างพลันอึดอัดขึ้นมาทันที หลายคนในตลาดรู้ดีว่าอิงอิงช่วงนี้มือขึ้น ผักและปลาที่นางนำมาขายมักมีรสชาติแปลกใหม่และสดกว่าชาวบ้านเสมอ จนกลายเป็นที่หมายปองของลูกค้ากระเป๋าหนัก แต่นั่นก็ย่อมขัดหูขัดตาพวกพ่อค้าคนกลางหน้าเลือดที่เคยผูกขาดตลาดนี้มานาน เฉินเหว่ยที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังในชุดทหารสีเขียวเข้มขยับตัวเล็กน้อย ร่างกายกำยำสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาโดยธรรมชาติ เพียงแค่เขากวาดสายตาคมกริบราวกับพยัคฆ์มองเหยื่อไปยังเฒ่าแก่เนี้ยเจียง หญิงสูงวัยก็ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว แม้ปากจะยังเก่งอยู่บ้างแต่ขาเริ่มสั่นเทา "ฉัน... ฉันไม่ได้หมายถึงปลาพวกนั้น ฉันหมายถึง..." เฒ่าแก่เวันนี้ยะอึกอัก เสียงที่เคยแผดดังเริ่มหดหาย "ถ้าไม่มีธุระจะซื้อของ ก็เชิญหลีกทางให้ลูกค้าคนอื่นด้วยครับ เกะกะหน้าร้าน" เฉินเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง ดั่งเสียงคำรามจากก้นบึ้งของท้องทะเล ลมหายใจของทุกคนรอบบริเวณเหมือนจะสะดุดกึกเมื่อนายทหารหนุ่มก้าวออกมายืนบังภรรยาไว้ครึ่งตัว การปกป้องอย่างออกหน้าออกตาของเขานั้นเด็ดขาดและชัดเจนจนไม่มีใครกล้าหาเรื่องต่อ เฒ่าแก่เนี้ยเจียงสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคือง พึมพำคำด่าทอเบาๆ ก่อนจะเดินหายฝูงชนไปอย่างเสียหน้า อิงอิงอมยิ้มขำ นางหันไปมองสามีที่ใบหน้ายังคงบึ้งตึงด้วยความหึงหวงและเป็นห่วงปะปนกัน นางยื่นมือเรียวไปจับชายเสื้อทหารของเขาเบาๆ แล้วเขย่าเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน "คุณนี่นะ... ขู่คนอื่นเสียจนหน้าซีดหมดแล้ว เดี๋ยวเขาก็พากันกลัวคุณจนไม่กล้ามาซื้อของหรอก" "ปล่อยให้กลัวไปสิ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงใส่เธอ" เฉินเหว่ยกระซิบตอบเสียงต่ำ ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนได้กลิ่นไอแดดและสบงจางๆ จากตัวเขา หัวใจของอิงอิงกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ ผู้ชายคนนี้นับวันยิ่งตามใจนางจนเกินเบอร์ไปไกลแล้วจริงๆ แต่วันนี้... เป้าหมายหลักของพวกเขาไม่ใช่การมาต่อปากต่อคำกับคนพาล อิงอิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติกลับมา นางหันกลับมาสนใจเตาถ่านขนาดเล็กและหม้อดินเผาที่เตรียมไว้บนโต๊ะ วันนี้คือนำแผนการใหญ่ที่ซุ่มคิดมานานในมิติมหัศจรรย์มาลงมือทำจริง นั่นคือการเปิดตัว **"น้ำพริกสูตรลับสวรรค์"** สินค้ามูลค่าสูงที่จะพลิกสถานะทางการเงินของครอบครัวตระกูลเฉินให้ก้าวกระโดด ในมิติลับของนาง มีทั้งเครื่องเทศหายากจากโลกอนาคต พริกแห้งคัดพิเศษ กุ้งแห้งเนื้อแน่น และน้ำมันพืชบริสุทธิ์ที่ไม่มีขายในยุคขาดแคลนเช่นนี้ อิงอิงจัดการคั่วพริกและหอมแดงด้วยไฟอ่อนๆ กลิ่นหอมฉุนที่เป็นเอกลักษณ์เริ่มฟุ้งกระจาย เตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาในตลาดทันที *ฟุดฟิด... ฟุดฟิด...* เสียงสูดดมกลิ่นอากาศของชาวบ้านเริ่มดังขึ้นทีละคนสองคน "กลิ่นอะไรน่ะ? หอมมาก... หอมจนแสบจมูกแต่น้ำลายสอเลย!" "นั่นสิ กลิ่นเหมือนกุ้งคั่วกับพริกเผา แต่หอมเข้มข้นกว่าปกติหลายเท่าตัวนัก!" อิงอิงไม่สนใจเสียงซุบซิบ นางใช้ช้อนไม้คนส่วนผสมในหม้อดินอย่างใจเย็น ทุกจังหวะการคนสะท้อนความเชี่ยวชาญระดับเชฟมือทอง เนื้อน้ำพริกกุ้งแห้งสูตรโบราณผสมผสานกับความลับจากอนาคตค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานน่ารับประทาน น้ำมันใสๆ เดือดปุดๆ ส่งเสียงเชี๊ยะพ่านชวนหิว เฉินเหว่ยทำหน้าที่เป็นลูกมือจำเป็น คอยส่งขวดโหลแก้วสะอาดที่ลวกน้ำร้อนแล้วให้ภรรยาอย่างรู้ใจ "อิงอิง... กลิ่นนี่มันรุนแรงเกินไปหรือเปล่า คนอื่นจะแห่กันมามุงไหมเนี่ย" เฉินเหว่ยกระซิบถามด้วยความกังวลเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตานับสิบคู่เริ่มจ้องมองมาที่แผงของพวกเขาด้วยความหิวกระหาย "ยิ่งหอมมาก คนก็ยิ่งแย่งกันจ่ายมากสิคะคุณสามี" อิงอิงยิ้มพราย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับแม่ค้าเจ้าเล่ห์ผู้กุมชัยชนะในกำมือ "วันนี้เราจะขายแบบจำกัดจำนวน ใครมาช้าอด ไม่มีการลดราคาเด็ดขาด" นางตักน้ำพริกสีแดงเข้มข้นหยอดใส่โถแก้วใบเล็กทีละกระปุก ปิดฝาแน่นสนิท แล้วติดป้ายกระดาษเรียบง่ายด้วยลายมือพู่กันที่งดงามว่า *'น้ำพริกสารพัดประโยชน์ สูตรพิเศษตระกูลเฉิน'* เพียงแค่กระปุกแรกวางลงบนโต๊ะ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งเป็นภรรยาของนายช่างใหญ่ประจำท่าเรือก็พุ่งตรงเข้ามาทันที นางทนกลิ่นหอมยวนใจนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว "แม่สาวอิงอิง! กระปุกนี้ขายเท่าไหร่? ฉันเอา! ฉันขอซื้อก่อนเลย!" นางร้องเสียงหลง ควักเงินในกระเป๋าออกมาเตรียมพร้อม อิงอิงชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม "หนึ่งหยวนถ้วนค่ะป้า ลุงช่างใหญ่เอาไปทานกับข้าวสวยร้อนๆ รับรองว่าเจริญอาหารจนลืมอิ่มแน่นอน" *หนึ่งหยวน!* สำหรับคนยุคนี้ถือว่าไม่ใช่เงินน้อยๆ ซื้อแป้งสาลีได้ตั้งหลายกิโลกรัม แต่ทว่า... กลิ่นหอมที่ลอยอบอวลอยู่ในรัศมีสิบเมตรนั้นมันเย้ายวนเกินกว่าจะหักห้ามใจได้ หญิงวัยกลางคนกัดฟันกรอด ยัดเงินหนึ่งหยวนใส่มืออิงอิงทันที "เอามา! ฉันเอาโถนี้แหละ!" และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความโกลาหลในทางที่ดี ลูกค้าที่ยืนรออยู่รอบๆ ต่างกรูเข้ามาแย่งกันซื้อจนเฉินเหว่ยต้องกางแขนออกกั้นไม่ให้แผงไม้พังทลายลงมา มือหนาหยิบเงินและยื่นโถน้ำพริกด้วยความรวดเร็ว เคมีของสามีภรรยาคู่นี้เข้าขากันอย่างสมบูรณ์แบบ คนหนึ่งปรุงและควบคุมคุณภาพ อีกคนปกป้องและจัดการธุรกรรม เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง น้ำพริกกุ้งแห้งสูตรลับจำนวนสามสิบโถ ถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงแผงไม่มีเหลือแม้แต่เศษเดียว! รายได้สามสิบหยวนในเวลาอันสั้น ทำให้ชาวบ้านรอบข้างมองด้วยความอิจฉาตาร้อนผ่าว แม้แต่พ่อค้าแม่ค้าเจ้าเก่าที่เคยดูถูกนางมาก่อน ตอนนี้ยังต้องแอบกลืนน้ำลาย อิงอิงกะพริบตาปริบๆ นับเงินในมือด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหวาน นางหันไปสบตากับเฉินเหว่ยที่กำลังมองนางด้วยสายตาภาคภูมิใจและเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ "เก่งมากครับภรรยาผม รวยเร็วกว่าเงินเดือนทหารของผมเสียอีกนะเนี่ย" เฉินเหว่ยกระซิบแซิดด้วยน้ำเสียงทุ้มพ่วงรอยยิ้มอบอุ่น "ก็เพราะมีสามีคอยยืนคุมเชิงไม่ให้ใครมาเอาเปรียบต่างหากล่ะคะ" อิงอิงหัวسเราะคิกคัก พลางเก็บเงินใส่กระเป๋าเสื้ออย่างทะมัดทะแมง ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะเก็บแผงเพื่อเดินทางกลับบ้าน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแผงขายของที่ว่างเปล่า แม่สามีตระกูลเฉิน... หญิงแก่หน้าเลือดผู้ไม่เคยมาเยือนตลาดแห่งนี้มาก่อน ยืนหอบแฮกด้วยความเหนื่อยอ่อน ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความโลภและความโกรธเกรี้ยว ดวงตาจ้องมองกระเป๋าเงินในมือของอิงอิงเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นังตัวดี! แกแอบมาทำมาค้าขายร่ำรวยลับหลังฉันอย่างนั้นเรารึ! เงินพวกนี้... ส่งมาให้ฉันหมดเดี๋ยวนี้เลยนะ!" อิงอิงหุบยิ้มทันที นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับแม่สามีด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยความเย็นชา ขณะที่เฉินเหว่ยขยับตัวก้าวมาบังภรรยาไว้ทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนแม่สามีถึงกับชะงักกึก "แม่มาที่นี่ทำไม" เฉินเหว่ยเอ่ยเสียงเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนתาวเหน็บ แม่สามีหน้าเสียเล็กน้อยแต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นด้วยความกระหายเงิน "แกจะเข้าข้างนังสะใภ้ตัวร้ายนี่ไม่ได้นะ! มันแอบซ่อนเงิน... อุ๊บ!" ยังไม่ทันที่หญิงแก่จะได้พูดจบ ประโยคถัดมาของนางก็ต้องกลืนกลับลงคอไปทันที เมื่ออิงอิงดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วชูขึ้นต่อหน้าต่อตา พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากที่ทำเอาแม่สามีถึงกับหน้าซีดเผือด "คุณแม่จะเอาเงินเหรอคะ... แต่เกรงว่าท่านคงต้องไปทวงจาก 'คนคนนั้น' เสียก่อนนะเจ้าคะ..." อิงอิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่คำพูดประโยคถัดมากลับทำให้ร่างของแม่สามีสั่นสะท้านไปทั้งตัว "เพราะตอนนี้... ทางการเพิ่งส่งหมายอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของคุณแม่ จากคดีลักลอบค้าขายของเถื่อนเมื่อคืนนี้แล้วครับ" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* — ลมทะเลพัดรัก —