การปกป้องจากสามี

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชามกระเบื้องในครัวสั่นสะเทือน หลินอิงอิงไม่ได้สะดุ้งแม้แต่น้อย เธอยังคงใช้มีดสเตนเลสคมกริบจากมิติมหัศจรรย์แล่เนื้อปลาเก๋าตัวโตเป็นชิ้นบางเฉียบเท่ากันทุกระเบียบนิ้ว สายตาจับจ้องอยู่เพียงความสมบูรณ์แบบของอาหารตรงหน้า ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่มีค่าให้ใส่ใจ "หลินอิงอิง! นังเด็กอกตัญญู! แกกล้าดียังไงถึงทำเป็นหูทวนลมตอนที่ป้าพูดด้วย!" นางจาง หญิงวัยกลางคนร่างท้วม ผู้มีศักดิ์เป็นป้าฝั่งมารดาของเฉินเหว่ย และเป็นหนึ่งในตัวแสบประจำตระกูลที่ชอบเข้ามาสูบเลือดสูบเนื้อบ้านนี้ ยื่นมือเหี่ยวย่นหมายจะคว้าจับแขนเสื้อของอิงอิงเพื่อดึงกระชากให้หันมาเผชิญหน้า แต่ทว่า มือคู่นั้นไม่เคยสัมผัสโดนแม้แต่ชายผ้า เงาร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาผาของชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกนางอย่างรวดเร็วราวกับภาพตัดต่อ สัญชาตญาณความเป็นนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่รังสีความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนอุณหภูมิในห้องครัวลดฮวบลงทันตาเห็น เฉินเหว่ยปรายตามองป้าของตนด้วยนัยน์ตาดำสนิทที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "มือของป้า... เกือบจะโดนภรรยาผมแล้วนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย ทว่ากลับสร้างความหนาวเยือกวิ่งพล่านไปตามสันหลังของทุกคนในห้อง นางจางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลบสายตาคมกริบคู่นั้นโดยอัตโนมัติ นางพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความกลัวแล้วเชิดหน้าขึ้นตามนิสัยเดิมพัน "อ้าว เฉินเหว่ย! หลานกลับมาก็ดีแล้ว ดูซิ! เมียแกมันสั่งสอนยาก สอนไม่จำ! ฉันแค่จะตักเตือนมันในฐานะผู้ใหญ่เรื่องการจัดสรรเสบียงในบ้าน ทำไมล่ะ? ฉันเป็นป้านะ แค่ขอแบ่งเนื้อปูตากแห้งกับแป้งสาลีชั้นดีไม่กี่ชั่ง นังนี่มันกลับบอกว่าไม่มี!" อิงอิงวางมีดลงบนเขียงช้าๆ เธอส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างน่าฟัง ก่อนจะหันมาสบตากับสามีแวบหนึ่ง ส่งสัญญาณบอกเป็นนัยว่าเธอยังรับมือได้ แต่เฉินเหว่ยกลับไม่ยอมขยับตัวหนี เขายังคงยืนบังร่างเพรียวบางของภรรยาไว้อย่างมิดชิด ราวกับกลัวว่าจะมีฝุ่นละอองใดปลิวมาโดนตัวเธอ "เสบียงในบ้านหลังนี้ เป็นหยาดเหงื่อแรงงานที่ผมหามา และเป็นสิ่งที่อิงอิงเป็นคนจัดการ" เฉินเหว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำหนักในแต่ละคำหนักแน่นราวก้อนหินผา "มันไม่ใช่ของสาธารณะที่ใครหน้าไหนจะเข้ามาหยิบฉวยไปตามอำเภอใจ... และที่สำคัญที่สุด ป้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนภรรยาผม" "เฉินเหว่ย! แกกล้าพูดจาแบบนี้กับผู้มีพระคุณที่อุ้มชูแกมาตั้งแต่เด็กอย่างนั้นเหรอ!" เสียงแหลมสูงกรีดร้องออกมาด้วยความเหลืออด นางจางเริ่มใช้ไม้ยืนยันความอาวุโสและบุญคุณจอมปลอมมาบีั้นทอนจิตใจ "นังผู้หญิงคนนี้มันผลาญเงินแก! มันทำตัวฟุ่มเฟือย ซื้อโน่นซื้อนี่ ปล่อยให้ญาติผู้ใหญ่ต้องอดอยาก แกโดนมันเป่าหูจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วใช่ไหม!" อิงอิงลอบถอนหายใจ เธอขยับตัวเดินออกมาจากด้านหลังของสามีเล็กน้อย สองมือประสานกันไว้ที่หน้าท้อง ใบงดงามประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งกว่าเดิม "คุณป้าพูดเสียงดังฟังชัดดีแท้นะครับ... อ้อ ไม่สิ พูดเสียงดังฟังชัดเสียจริงนะเจ้าคะ" อิงอิงจงใจเปลี่ยนสรรพนามเล่นลิ้นเพื่อกวนประสาท "เรื่องบุญคุณที่คุณป้าคอยหยิบยื่น 'เศษข้าวเก่าเก็บ' ให้ตระกูลเฉินในยามยากลำบากเมื่อหลายปีก่อน สามีของฉันทดแทนคืนไปหมดจนดอกเบี้ยทบต้นทบดอกกลายเป็นบ้านหลังนี้ครึ่งหลังไปแล้วกระมังครับ? เอ๊ย... ค่ะ!" นางจางหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด "นังสารเลว! ปากดีนักนะ แกกล้าดียังไงมาทวงบุญคุณกับฉัน!" "ฉันไม่ได้ทวงบุญคุณค่ะ ฉันแค่กำลัง 'ทวงความยุติธรรม' ให้กับสามีต่างหาก" อิงอิงก้าวเท้าเข้าหาอีกฝ่ายทีละน้อย ทว่าทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจและสง่าราศีของเชฟระดับท็อปที่ผ่านการบริหารจัดการครัวมูลค่าหลายร้อยล้านมาแล้ว "คุณป้ามาที่นี่กี่ครั้ง ไม่เคยมีสักครั้งที่มือเปล่า กลับไปพร้อมแป้ง ไข่ และเนื้อสัตว์ชั้นดีทุกที ปีนี้หน้าแล้ง ผลผลิตฝั่งบ้านป้าไม่ดีสินะ ถึงได้วิ่งโร่มาหาเสบียงจากบ้านทหารที่กินเงินเดือนหลวงอย่างพวกเรา... น่าแปลกนะครับ ที่คนขยันทำนาอย่างครอบครัวป้า กลับมีเวลาว่างมาเดินตรวจตราบ้านคนอื่นทุกวี่ทุกวัน" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้นางจางสะอึกจนพูดไม่ออก ใบหน้าอวบอูมเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว นางเงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนปากที่คมราวกับใบมีดนั่นสักฉาดใหญ่ ทว่า... มือข้างนั้นไปไม่ถึงเป้าหมาย เฉินเหว่ยเคลื่อนไหวเร็วยิ่งกว่าความคิด ฝ่ามือหนาคว้าจับข้อมือของนางจางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบมหาศาลทำให้นางจางส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดจนหน้าเบี้ยว "โอ๊ย! มือฉัน! จะหักแล้ว! เฉินเหว่ย ไอ้หลานเนรคุณ แกจะฆ่าป้าตัวเองหรือไง!" "ผมเตือนแล้วนะครับ" เฉินเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น นัยน์ตาดำมืดสะท้อนความไร้ความปรานี "ถ้ามีครั้งหน้าอีก ไม่ใช่แค่การเตือนด้วยวาจาแน่... ไสหัวไปจากบ้านผมซะ" แรงสะบัดเพียงครั้งเดียวทำให้นางจางเซถอยหลังไปหลายก้าวเกือบจะล้มคว่ำ นางลูบข้อมือตัวเองที่ขึ้นรอยแดงช้ำด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง ไม่อาจหาญกล้าแม้แต่จะสบตาหรือเอ่ยคำขู่ใดๆ เพิ่มเติมอีก นางหันหลังกลับแล้ววิ่งตะกุกตะกักออกไปจากรั้วบ้านตระกูลเฉินแทบไม่ทัน พลางตะโกนสาปแช่งเสียงสั่น ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องครัวอีกครั้ง อิงอิงมองตามหลังร่างที่วิ่งหนีหายไปลับตา ก่อนจะอมยิ้มขบขันแล้วหันมามองสามีรูปงามที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างๆ "มือเจ็บไหมครับ?" เฉินเหว่ยรีบเปลี่ยนสีหน้าจากยักษ์มารเป็นลูกสุนัขตัวโตทันที เขาคว้ามือเรียวของภรรยาขึ้นมาพลิกดูสำรวจอย่างทะนุถนอม ทั้งที่คนลงมือบีบข้อมือคนอื่นเมื่อครู่คือตัวเขาเองแท้ๆ "ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย จะเจ็บได้ยังไงคะ... เอ๊ย ครับ" อิงอิงหัวเราะคิกคัก ยื่นนิ้วไปจิ้มสันจوգโด่งของสามีเบาๆ "คุณนี่นะ ทำไมน่ากลัวจังเมื่อกี้ ขนาดฉันยังแอบตกใจเลย" "ผมไม่ยอมให้ใครมารังแกคุณเด็ดขาด แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่มีสิทธิ์" เฉินเหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น ดวงตาคู่นั้นทอประกายความรักความหลงใหลจนล้นปรี่ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "เพื่อเป็นการปลอบใจผม... เย็นนี้มีเมนูอะไรพิเศษให้ผมชิมบ้างหรือยังครับภรรยา?" อิงอิงหรี่ตามองอย่างรู้ทัน เธอยกมือขึ้นกอดอก "อยากกินเหรอคะ? งั้นต้องช่วยฉันก่อไฟต้มน้ำซุปก่อนนะ" "รับบัญชาครับ" นายทหารผู้เกรียงไกรแห่งค่ายทหารขานรับอย่างกระตือรือร้นทันที ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่นและเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อเฉินเหว่ยจากทหารสื่อสารประจำกองร้อยที่หอบแฮก "ผู้กองเฉินครับ! เกิดเรื่องด่วนแล้วครับ! ทางค่ายได้รับโทรศัพท์ฉุกเฉินแจ้งว่า มีกลุ่มคนไม่ประสงค์ดีบุกรุกเข้าไปในโกดังสินค้าเกษตรที่คุณลงทุนร่วมกับสหกรณ์อำเภอ และตอนนี้... สินค้าล็อตแรกทั้งหมดถูกสาดทำลายจนเสียหายยับเยินแล้วครับ!" เฉินเหว่ยชะงักกึก รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาอีกครั้งในพริบตา ขณะที่อิงอิงหรี่ตาลงคมกริบ รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเย็นเยียบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการเอาคืน — ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลมทะเลพัดรัก