ความลับที่บอกใครไม่ได้

เสียงกลอนประตูไม้สนถูกเลื่อนปิดลงอย่างเบามือที่สุด ทว่าในความเงียบสงัดของยามวิกาล เสียงนั้นกลับดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของหลินอิงอิง หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนอันมืดสลัว แสงจันทร์สีนวลที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างกระดาษสาช่วยขับให้เงาร่างของเฉินเหว่ยที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงดูมั่นคงราวกับภูเขาผา เขายังคงสวมกางเกงขายาวเครื่องแบบทหาร ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นจังหวะบ่งบอกว่าความเหนื่อยล้าจากการฝึกซ้อมกองกำลังชายฝั่งตลอดทั้งวันได้ดึงเขาเข้าสู่ห้วงนิทราอันล้ำลึกแล้ว แต่อิงอิงยังไม่อาจวางใจได้ หญิงสาวขยับตัวช้าๆ ลงจากเตียงด้วยความระมัดระวังสูงสุด ปลายเท้าวางลงบนพื้นไม้กระดานทีละน้อยโดยไม่ให้เกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด สัญชาตญาณของเชfอัจฉริยะผู้รอดชีวิตจากโลกอนาคตบอกเธอเสมอว่า "ความลับ" คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด แต่ในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยสายตาจ้องจับผิดของชาวบ้านและแม่สามีผู้โลภมาก ความลับเรื่อง "มิติมหัศจรรย์" กลับเป็นดาบสองคมที่อาจบาดคอเธอได้ทุกเมื่อ เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นมุมห้อง ท่องคำอธิษฐานในใจเพียงชั่วพริบตา ร่างกายของเธอก็ถูกดูดกลืนหายไปจากห้องนอนในโลกความเป็นจริงอย่างไร้ร่องรอย *ฟุบ—* กลิ่นหอมเย็นของไอน้ำบริสุทธิ์และดินอุดมสมบูรณ์พัดปะทะใบหน้าทันที อิงอิงยืนอยู่ท่ามกลางมิติลับส่วนตัว พื้นที่สีเขียวขจีขนาดเท่าสนามฟุตบอลย่อมๆ แห่งนี้ถูกแบ่งสัดส่วนอย่างเป็นระเบียบ แปลงผักสวนครัวปลอดสารพิษที่เธอเพาะปลูกเติบโตงอกงามอย่างรวดเร็วกว่าโลกภายนอกถึงสิบเท่า ด้านข้างคือคลังเก็บวัตถุดิบอาหารระดับไฮเอนด์และเครื่องครัวสเตนเลสสตีลล้ำสมัยจากศตวรรษที่ 21 ที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ ของระบบทำความเย็น ทว่า เป้าหมายในค่ำคืนนี้ไม่ใช่การมาตรวจแปลงผัก อิงอิงเดินตรงไปยังชั้นวางโลหะชิ้นหนึ่ง เธอหยิบกล่องทึบแสงน้ำหนักเบาออกมา ข้างในบรรจุเครื่องบดสมุนไพรไฟฟ้าพกพาขนาดเล็กและผงลับเฉพาะตัวที่เธอแอบผสมขึ้นเพื่อใช้ปรับปรุงรสชาติซอสซีอิ๊วหมักสำหรับขายส่งในตลาดมืดวันพรุ่งนี้ "ถ้าแม่สามีหรือคนพวกนั้นรู้ว่าฉันมีเตาแม่เหล็กไฟฟ้าหรือเครื่องมือพวกนี้ซ่อนอยู่... พวกเขาคงคิดว่าฉันเป็นปีศาจแปลงกายมาแน่ๆ" อิงอิงพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเรียวสวยฉายแววระมัดระวังอย่างยิ่ง เธอมักจะรอบคอบเสมอในการลบร่องรอยการใช้วัตถุดิบแปลกปลอม ทิ้งไว้เพียงรสชาติอาหารอันล้ำเลิศที่ปรุงจากเตาถ่านธรรมดา เพื่อไม่ให้ใครจับพิรุธได้ว่าเธอนำวัตถุดิบข้ามกาลเวลามาใช้ ขณะที่เธอกำลังตวงผงปรุงรสอย่างใจจดใจจ่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแว่วเข้ามาในความทรงจำของเธอ—ไม่ใช่ในมิติ แต่เป็นเสียงในโลกความเป็นจริง! หัวใจของอิงอิงกระตุกวูบ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น เธอลืมตาโพลงด้วยความตกใจ รีบเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างเข้าที่อย่างรวดเร็วด้วยความเร็วระดับเชฟมือโปรที่ต้องเคลียร์ครัวในเวลาจำกัด ก่อนจะคิดคำนวณเวลาที่ผ่านไป เธออยู่ในนี้นานเกินไปแล้ว! *จิตนาการถึงเตียงนอน... กลับออกไป!* *พรึบ!* ร่างของอิงอิงปรากฏขึ้นบนเตียงนอนอีกครั้งในเสี้ยววินาที ทว่า... มือหนาใหญ่คู่หนึ่งที่ควรจะกอดหมอนข้าง กลับคว้าเอวบางของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่กระซิบข้างใบหูราวกับเสียงคำรามของเสือดาวตื่นจากจำศีล "ภรรยา... เจ้าหายไปไหนมา?" อิงอิงสะดุ้งสุดตัว ขนลุกชันไปทั่วร่าง เธอหันขวับกลับไปมอง สบเข้ากับดวงตาคมกริบของเฉินเหว่ยที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความง่วงงุนเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงประกายความสงสัยและแววตาหึงหวงตามประสาชายหนุ่มที่ตื่นมาแล้วพบว่าอ้อมแขนของตนว่างเปล่า ความเงียบงันปกคลุมห้องนอนชั่วขณะ อิงอิงสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจตัวเองที่รัวเร็วยิ่งกว่ากลองศึก แขนแกร่งของสามีทหารรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก เขาไม่ได้หลับลึกอย่างที่เธอคิด! หรือบางที... เขาอาจจะตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วพบว่าตัวเธอกลายเป็นความว่างเปล่าบนที่นอนมาพักใหญ่แล้ว? "ฉัน... ฉันแค่ออกไปเข้าห้องน้ำมาค่ะ... เอ๊ย! พี่เหว่ย..." อิงอิงเผลอหลุดปากแก้ตัวด้วยสรรพนามและน้ำเสียงที่เกือบจะะพิรุธ เฉินเหว่ยไม่ยอมปล่อยมือ เขายันกายลุกขึ้นครึ่งตัว ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดกัน ดวงตาคมกราบกรานมองสำรวจภรรยาสวาทตั้งแต่เส้นผมยันปลายเท้า น้ำเสียงของเขาแหบต่ำและจริงจังจนน่ากลัว "ห้องน้ำอยู่นอกบ้าน แต่อากาศข้างนอกหนาวจัด และรองเท้าผ้าใบของเจ้า... ทำไมถึงไม่มีแม้แต่ฝุ่นละอองติดเลยสักนิด ทั้งที่เจ้าบอกว่าออกไปข้างนอก?" เฉินเหว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนายทหารลาดตระเวนผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนไม่เคยปล่อยผ่านรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ อิงอิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอันชาญฉลาดหมุนเร็วจี๋เพื่อหาทางออก เธอกำลังเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ฉลาดเป็นกรดและรักเธอจนยอมตายได้ ทว่าความลับเรื่องมิติคือเรื่องเดียวที่เธอเสี่ยงเปิดเผยไม่ได้เด็ดขาด! ก่อนที่อิงอิงจะได้ทันแก้ตัว เฉินเหว่ยกลับขยับเข้ามาประชิดอีกนิด มือใหญ่วางทابลงบนลาดไหล่ของเธอ น้ำเสียงของเขาอ่อนลงในวินาทีต่อมา ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง "อิงอิง... เจ้ามีความลับบางอย่างที่บอกข้าไม่ได้ใช่ไหม?" ดวงตาสสีเข้มของสามีทหารจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามจะมองทะลุผ่านกำแพงความลับทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้น ขณะที่นอกหน้าต่าง เสียงลมทะเลพัดกรรโชกแรงระลอกใหม่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง เสียงคลื่นซัดหาดดังโครมครามราวกับจะเร่งเร้าบททดสอบนี้ให้เข้มข้นถึงขีดสุด และในวินาทีที่อิงอิงกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ สายตาของเฉินเหว่ยก็เหลือบไปเห็นเศษผงสีขาวละเอียดปริศนาติดอยู่ที่ปลายเส้นผมของภรรยา ซึ่งไม่ใช่แป้งทำอาหารทั่วไปในบ้านคลัง... — ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ลมทะเลพัดรัก