ความรักที่แน่นแฟ้นกว่าเดิม

"วางลงซะ ถ้าไม่อยากให้มือที่ชอบหยิบฉวยของคนอื่นต้องหักคาที่" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของเฉินเหว่ยดังก้องขึ้นเหนือศีรษะของหญิงชราตระกูลเฉิน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้ปลดกระดุมคอเสื้อออกก้าวเข้ามาขวางระหว่างมารดาผู้โลภมากกับตะกร้าใส่เมล็ดพันธุ์หายากของหลินอิงอิงเอาไว้พอดี สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขามองผ่านร่างมารดาไปเหมือนมองสิ่งของไร้ค่า หลินอิงอิงยืนกอดอกพิงกรอบประตูโรงครัว มุมปากยกยิ้มเพียงเล็กน้อยขณะมองดูสามีที่กำลังทำหน้าที่ 'โล่กำบัง' ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอไม่ได้เอ่ยปากห้าม และไม่มีท่าทีว่าจะยอมอ่อนข้อให้แม่สามีที่บุกมาถึงบ้านเพื่อหวังจะฉกฉวยเมล็ดพันธุ์พืชแปลกใหม่ที่เธอเพิ่งเอาออกมาจากมิติเพื่อจะนำไปเพาะปลูกในแปลงข้างบ้าน "อาเหว่ย! นี่แกถึงกับจะหักมือแม่ตัวเองเพื่อผู้หญิงคนเดียวงั้นรึ? ดูมันสิ! มันปรนเปรออะไรแกกัน ถึงได้ทำให้แกหลงจนลืมกำพืดตัวเองแบบนี้!" หญิงชรากรีดร้องด้วยความแค้นเคือง ใบหน้าที่เหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด แต่มือที่เคยจะคว้าตะกร้ากลับสั่นเทาจนต้องรีบชักกลับ เฉินเหว่ยไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้า เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อบังร่างของภรรยาให้มิดชิดยิ่งขึ้น "กำพืดที่แม่พูดถึง คือการสอนให้ผมขโมยของคนอื่น หรือคือการกดขี่เมียตัวเองจนผมต้องโตมาแบบคนไร้หัวใจกันแน่ครับ? ถ้าแม่ไม่หยุดสร้างความวุ่นวายที่นี่... ผมจะถือว่าไม่มีญาติผู้ใหญ่คนนี้อีก" คำพูดนั้นหนักแน่นราวกับค้อนปอนด์ฟาดลงบนพื้นใจของคนที่ยืนฟัง หลินอิงอิงเดินเข้าไปหาเฉินเหว่ย สัมผัสเบาๆ ที่ต้นแขนของเขาเพื่อเตือนสติ เธอไม่ได้ต้องการให้เขาต้องกลายเป็นลูกอกตัญญูในสายตาชาวบ้าน แต่เธอรู้ดีว่าถ้าเธอไม่จัดการเอง ความวุ่นวายนี้จะไม่มีวันจบสิ้น "คุณแม่ครับ" อิงอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องชะงัก "เมล็ดพันธุ์พวกนี้ไม่ใช่ของธรรมดา ถ้าคุณแม่เอาไปปลูกโดยไม่รู้วิธี มันก็จะเน่าตายในดินเปล่าๆ ผมกับอิงอิงตกลงกันแล้วว่า เราจะทำฟาร์มแบบครบวงจร ผลกำไรที่ได้... ผมจะแบ่งให้คุณแม่ส่วนหนึ่งตามความเหมาะสม แต่ถ้ายังไม่หยุดพฤติกรรมขโมยของแบบนี้ ส่วนแบ่งที่ว่านั้นก็คงต้องถูกหักออกเพื่อเป็นค่าทำขวัญให้ภรรยาผม... ทุกครั้งที่แม่เหยียบเข้ามาที่นี่" เฉินเหว่ยหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความเด็ดขาดเป็นความอ่อนโยนอย่างประหลาด เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหยาดเหงื่อบนหน้าผากของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้เพิ่งปะทะกับมารดาตัวเองอย่างเผ็ดร้อน แต่กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่แสนสงบที่สุด "เหนื่อยไหมครับ? เดี๋ยวผมจัดการล้างผักเอง คุณเข้าไปพักเถอะ แดดข้างนอกแรงเกินไป" หญิงชราตระกูลเฉินมองภาพนั้นด้วยความเดือดดาลจนตัวสั่น แต่อำนาจเด็ดขาดในแววตาของลูกชายทำให้เธอไม่กล้าโต้แย้ง เธอจำต้องสะบัดหน้าเดินกลับออกไปอย่างพ่ายแพ้ ทิ้งให้บรรยากาศในลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงกลิ่นอายของไอเก็มที่พัดมาจากฝั่งทะเลและกลิ่นหอมจางๆ จากมิติของอิงอิง อิงอิงมองตามหลังร่างนั้นไป ก่อนจะหันมามองคนข้างกายที่กำลังง่วนอยู่กับการช่วยเธอล้างหัวไชเท้าและผักสดชุดใหญ่ "คุณทำแบบนี้ จะไม่มีปัญหาทีหลังหรือคะ?" เฉินเหว่ยหยุดมือ เงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยสายตาที่มั่นคง "ปัญหาเดียวที่ผมกลัว คือการที่ผมปกป้องคุณได้ไม่ดีพอ สำหรับคนอื่นผมอาจจะเป็นทหารที่เข้มงวด แต่สำหรับคุณ... คุณคือทุกอย่างที่ผมมี ผมไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายความสุขเล็กๆ ของเรา" คำพูดนั้นไม่ใช่คำหวานที่พร่ำเพ้อ แต่เป็นการประกาศกร้าวของลูกผู้ชายที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อรักษาสิ่งที่เขารัก อิงอิงสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเครื่องแบบนั่น เธออมยิ้มก่อนจะหยิบเครื่องเทศล้ำสมัยออกมาจากมิติโดยไม่ให้ใครเห็น "ถ้าอย่างนั้น เย็นนี้คุณต้องเป็นลูกมือคนเก่งของฉันนะคะ เราจะฉลองชัยชนะเล็กๆ นี้ด้วยเมนู 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับฉบับภรรยา' กัน" ค่ำคืนนั้นเอง ขณะที่เฉินเหว่ยกำลังตักอาหารใส่จานให้ภรรยาด้วยความบรรจง เสียงเคาะประตูรั้วบ้านก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด อิงอิงขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ใครจะมาหาปกติ ทันทีที่เฉินเหว่ยเปิดประตูออกไป ชายแปลกหน้าที่สวมชุดกันฝนสีมืดมิดก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเอกสารใบเขื่อง "คุณเฉินครับ... ผมมาตามคำสั่งของท่านผู้บัญชาการ มีเรื่องด่วนที่ต้องให้คุณตัดสินใจภายในคืนนี้" เฉินเหว่ยมองเอกสารที่ถูกยื่นมาให้ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าจากความอ่อนโยนกลายเป็นความเคร่งขรึมถึงขีดสุด เขาหันมาสบตาอิงอิงที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง "อิงอิง... ดูเหมือนความสงบสุขของเราจะถูกท้าทายเร็วกว่าที่คิด" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้ตัวละครของผมเสมอมานะครับ - ลมทะเลพัดรัก