วันหยุดที่แสนหวาน

"จดหมายฉบับนี้... คุณควรเก็บมันไว้ให้มิดชิดกว่านี้นะครับ คุณหลินอิงอิง" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของหญิงสาวราวกับเสียงระฆังเตือนภัยจากห้วงลึกแห่งอดีตกาล นิ้วเรียวยาวของชายแปลกหน้าในชุดเสื้อคลุมสีเข้มไม่ได้ยื่นซองจดหมายสีตุ่นนั้นให้เธอโดยตรง หากแต่เขาวางมันลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบข้างเข่งกะหล่ำปลีสดใหม่ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาจากแปลงผักหลังบ้าน เสียงกระดาษกระทบเนื้อไม้เบาหวิว แต่มันกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาผืนใหญ่ที่กดทับลงบนอกของหลินอิงอิง ดวงตาคู่คมกริบของอิงอิงหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสัญชาตญาณของเชฟมือฉีดยาพิษและผู้รอดชีวิตจากโลกอนาคต เธอมองชายแปลกหน้าผู้มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนเดาไม่ออกว่ามาดีหรือมาร้าย แต่ที่แน่ๆ การที่เขารู้จักชื่อและสามารถเข้าถึงพื้นที่ส่วนตัวบนเกาะแห่งนี้ได้โดยที่สุนัขเฝ้าบ้านของเพื่อนบ้านยังไม่ส่งเสียงเห่าแม้แต่แอะเดียว... ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "คุณเป็นใครกันแน่ และใครคือ 'บุคคลสำคัญ' ที่คุณอ้างถึง?" อิงอิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่ามือเรียวกลับซุกซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อกันเปื้อน สัมผัสเบาๆ กับปุ่มควบคุมมิติมหัศจรรย์ที่บรรจุมีดทำครัวไทเทเนียมและสมุนไพรสกัดเข้มข้นพร้อมใช้งานในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความนัย ก่อนจะหมุนตัวเดินหายไปกับม่านหมอกยามสายที่เริ่มจางลงบนชายหาดอย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา ทิ้งไว้เพียงซองจดหมายปริศนาที่ส่งกลิ่นอายจางๆ ของเกลือทะเลและหมึกจีนโบราณ "อิงอิง... มีอะไรรึเปล่า?" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดรอบเอวบางของเธอไว้อย่างแนบแน่น กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นแดดและกลิ่นอายไอบริสุทธิ์ของท้องทะเลทำให้หัวใจที่เต้นรัวของอิงอิงสงบลงอย่างน่าประหลาด เฉินเหว่ย สามีทหารหนุ่มผู้มีกล้ามเนื้อแน่นหนาและสายตาที่มักจะอ่อนโยนลงเสมอเมื่อมองมาที่เธอ วางคางลงบนลาดไหล่ของภรรยา พร้อมกับกวาดสายตามองไปยังโต๊ะไม้ อิงอิงสูดลมหายใจเข้าลึก ใช้นิ้วเขี่ยซองจดหมายนั้นให้พ้นสายตาของสามีชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้เขา "ไม่มีอะไรค่ะ... เอ๊ย ไม่มีอะไรครับพี่เหว่ย แค่คนส่งของเข้าใจผิดบ้านน่ะครับ" เธอเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา โชคดีที่ไหวพริบยังช่วยดึงกลับมาทัน เฉินเหว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยสัญชาตญาณนักรบที่ยังคงตื่นตัวอยู่เสมอ แม้จะเป็นวันหยุดพักผ่อนที่เขากำหนดให้เป็น "วันแห่งการเอาใจภรรยา" ก็ตาม มือใหญ่เอื้อมไปหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง แต่ก่อนที่เขาจะได้เปิดมัน อิงอิงก็ชิงดึงกลับมาถือไว้เสียเองด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ "เรื่องไร้สาระน่า... วันนี้เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าจะใช้เวลาสโลว์ไลฟ์ ปลูกผัก ทำอาหารอร่อยๆ กินกันสองคน ลืมเรื่องงานและเรื่องภายนอกไปก่อนเถอะนะ" อิงอิงเอ่ยเสียงอ้อน ดวงตากลมโตฉายแววออดอ้อนที่ทำเอาเฉินเหว่ยใจละลายได้ทุกครั้ง นายทหารผู้เคร่งขรึมต่อหน้าลูกน้อง ยอมจำนนต่อสายตานั้นทันที รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ "นั่นสินะครับ พี่ตามใจเราทุกอย่างอยู่แล้ว... ว่าแต่วันนี้ เชฟคนเก่งจะรังสรรค์เมนูอะไรให้ผมชิมล่ะครับ?" บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายความอบอุ่นของคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามะลาย ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปยังแปลงผักออร์แกนิกหลังบ้านที่อิงอิงใช้มิติมหัศจรรย์แอบบำรุงดินจนอุดมสมบูรณ์ ผักกาดเขียวปลีอวบออ่น กวางตุ้งใบเขียวขจี และมะเขือเทศลูกแดงก่ำแข่งกันชูช่อรับแสงแดดอ่อนๆ ยามสาย "วันนี้เราจะทำ 'หมูสามชั้นตุ๋นซีיו์หวานสูตรโบราณ' เคี่ยวกับผักกาดดองฝีมือผม... เอ๊ย ฝีมือฉัน... เอ่อ ฝีมือผมเองครับ!" อิงอิงเกือบหลุดแทนตัวเองแบบเดิมอีกรอบจนต้องรีบแก้คำพูด ทำเอาเฉินเหว่ยหลุดขำพรืดออกมาด้วยความเอ็นดู "ครับๆ ไม่ว่าเธอจะแทนตัวเองว่าอะไร พี่ก็รักทั้งนั้นแหละครับ มาเดี๋ยวพี่ช่วยเด็ดผักเอง" เฉินเหว่ยถอดเสื้อคลุมทหารออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้ออกที่สมส่วนภายใต้เสื้อกล้ามสีเข้ม เขานั่งลงยองๆ ข้างแปลงผัก ลงมือจัดการเด็ดผักกาดเขียวด้วยมือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกฝน แต่กลับทะนุถนอมผักแต่ละใบราวกับกลัวมันจะช้ำ อิงอิงมองภาพสามีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลในค่ายทหาร กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเลือกใบผักด้วยความตั้งใจจริง เธอก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมา จากผู้หญิงที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสะใภ้ตัวร้ายที่ใครๆ ก็รังเกียจและสามีเกลียดชังในตอนแรก ใครจะคาดคิดว่าวันหนึ่ง ชีวิตของเธอจะพลิกผันกลายมาเป็นเจ้าของสวนผักริมทะเลที่มั่งคั่ง และมีสามีสายเปย์คอยตามใจจนแทบจะอุ้มเดินแบบนี้ มิติลับในห้วงสำนึกสั่นไหวเล็กน้อย อิงอิงแอบหยิบเอาหมูสามชั้นคัดพิเศษเกรดพรีเมียมจากช่องแช่แข็งอัจฉริยะออกมาวางไว้บนเขียงไม้ ขิงแก่สดๆ ต้นหอม และเครื่องเทศจีนถูกเตรียมพร้อม เชฟอัจฉริยะแห่งโลกอนาคตเริ่มลงมือบรรเลงฝีมือ เสียงมีดกระทบเขียงดัง "โป๊กๆๆ" เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสมผสานกับเสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่งเบื้องหน้า กลายเป็นดนตรีประกอบวิถีชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่แสนจะรื่นรมย์ กลิ่นหอมของน้ำตาลเคี่ยวกับซีอิ๊วดำเริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณครัวไทยกึ่งกลางแจ้ง ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม หมูสามชั้นชิ้นโตถูกหั่นพอดีคำ เคี่ยวไฟอ่อนๆ จนหนังนุ่มละมุนลิ้น ละลายในปาก ตัดเลี่ยนด้วยความเปรี้ยวเค็มกำลังดีของผักกาดดองที่ผัดจนหอมกรุ่น เฉินเหว่ยที่ยืนคอยเป็นลูกมือคอยสุมไฟและส่งฟืนให้ภรรยา ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้ สายตาที่เขามองอิงอิงเต็มไปด้วยความหลงใหลและภาคภูมิใจ "เสร็จแล้วครับ! เมนูพิเศษสำหรับสามีผู้แสนดี" อิงอิงตักหมูสามชั้นตุ๋นสีเข้มข้นเงางามใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวควันบุหรี่ โรยหน้าด้วยผักชีสดสีเขียวจัด กลิ่นหอมเย้ายวนใจลอยฟุ้งกระจายไปทั่วรั้วบ้าน จนเพื่อนบ้านข้างเคียงถึงกับต้องชะเง้อคอมองด้วยความอิจฉา เฉินเหว่ยไม่รอช้า เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบชิ้นหมูสามชั้นที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มเข้าปาก รสชาติกลมกล่อม หวานเค็มกำลังดี ละมุนลิ้นจนเขาต้องหลับตาพริ้มรับรสชาติอันยอดเยี่ยมนี้ "อร่อยมาก... ฝีมือเธอไม่เคยทำให้พี่ผิดหวังเลยจริงๆ อิงอิง" อิงอิงยิ้มรับด้วยความภาคภูมิใจ เธอยื่นชามข้าวสวยร้อนๆ ส่งให้เขา พร้อมกับรินน้ำสมุนไพรเย็นๆ ชื่นใจให้ ทั้งสองนั่งทานอาหารร่วมกันใต้ร่มไม้ริมระเบียงบ้าน เสียงหัวเราะและรอยยิ้มเคล้าคลอไปกับเสียงลมทะเลพัดผ่าน เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขที่แทบจะหาไม่ได้จากที่ไหน ทว่า... ความสุขมักผ่านไปรวดเร็วเสมอ ในขณะที่อิงอิงกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบเพื่อตักอาหารให้สามีเพิ่ม สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาดำร่างหนึ่งกำลังยืนนิ่งสงบอยู่ตรงรั้วหน้าบ้าน ร่างนั้นสวมหมวกปีกกว้างอำพรางใบหน้า แต่สิ่งที่ทำให้อิงอิงต้องชะงักค้างและมือไม้เย็นเฉียบ คือ "ป้ายห้อยคอรูปสมอเรือสลักลายตราประจำตระกูลขุนนางเก่า" ที่ห้อยอยู่ตรงคอเสื้อของบุคคลปริศนาผู้นั้น มันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับที่ปรากฏอยู่ใน "ซองจดหมายปริศนา" บนโต๊ะไม้เมื่อเช้า... และมันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่าชาติกำเนิดที่แท้จริงของเธอกำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกมาในไม่ช้า! "อิงอิง... เป็นอะไรไปเหรอครับ ทำไมหน้าซีดจางอย่างนั้น?" เฉินเหว่ยสังเกตเห็นความผิดปกติ เขาวางตะเกียบลงทันที สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังในเสี้ยววินาที อิงอิงยังไม่ทันได้เอปากตอบคำใด ร่างปริศนากลางร่มไม้หน้าบ้านก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังเธอ พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับเป็นคำพูดไร้เสียงแต่ชัดเจนในความรู้สึกว่า... *“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งชีวิตและรักแท้นี้นะครับ - ลมทะเลพัดรัก -