ปัญหาจากญาติห่างๆ ที่จ้องฮุบสมบัติ

เสียงกระแทกของถ้วยชาเคลือบกระเบื้องเคลือบหยาบดังกระทบโต๊ะไม้สนจนน้ำชาสีเข้มกระฉอกออกมาเปื้อนรอยนิ้วมือหยาบกร้าน เป็นสัญญาณเปิดฉากการบุกรุกบ้านพักริมทะเลของตระกูลเฉินอย่างเป็นทางการ "หลินอิงอิง! เจ้าทำตัวเหลิงเกินไปแล้วนะ! ถึงอย่างไรข้าก็มีศักดิ์เป็นถึงป้าสะใภ้รองของเฉินเหว่ย มีสิทธิ์อะไรมาไล่พวกเราออกจากลานตากปลาหะ!" เสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่าแต่ประดับด้วยเข็มกลัดพลาสติกราคาถูกดังแผดก้องทะลุกรอบหน้าต่างไม้ นางคือ "ป้าสะใภ้เฉิน" ญาติห่างๆ ฝั่งตระกูลสามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและเกียจคร้าน ด้านหลังของนางยังมีบุตรชายรูปร่างสูงโย่งหน้าตาเจ้าเล่ห์ยืนกอดอกพิงวงกบประตูด้วยท่าทางคุกคาม หลินอิงอิงไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย หญิงสาวยังคงยืนเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสะอาดเอี่ยมอย่างใจเย็น แววตาคู่คมกวาดมองผู้บุกรุกทั้งสองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน ลมทะเลกลิ่นไอเค็มพัดโชยลอดช่องหน้าต่างเข้ามา ปะปนกับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับจากมิติมหัศจรรย์ที่นางเพิ่งเคี่ยวเสร็จไปหมาดๆ "ป้าสะใภ้รองครับ... ลานตากปลานี้เป็นพื้นที่ทำกินที่ทางการจัดสรรให้ครอบครัวเราตามกฎหมายทหารผ่านศึก ไม่ใช่ที่สาธารณะสำหรับให้ใครหน้าไหนมาขนปลาเค็มเกรดต่ำของตัวเองมาตากเบียดเบียนพื้นที่ของพวกเรา" อิงอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม บาดลึกจนอีกฝ่ายหน้าชา "นัง... นังเด็กปากดี!" ป้าสะใภ้รองตบโต๊ะฉาดใหญ่ ใบหน้าอวบอูมบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "พวกเราก็ตระกูลเฉินเหมือนกัน สมบัติในบ้านหลังนี้ ถือเป็นของส่วนรวม! อีกอย่าง เจ้าแต่งเข้ามาในตระกูลนี้ได้ไม่เท่าไหร่ กล้าดียังไงผูกขาดการค้าขายปลาหมึกตากแห้งส่งตลาดมืด ทำไมไม่แบ่งโควตาให้ญาติพี่น้องบ้าง! เจ้ามันเห็นแก่ตัว คิดจะฮุบเงินทองที่เฉินเหว่ยหามาไว้คนเดียวใช่ไหม!" เป้าหมายที่แท้จริงถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่อายปาก แท้จริงแล้วพวกมันไม่ได้เดือดร้อนเรื่องที่ทาง แต่ได้ยินข่าวลือหนาหูในหมู่บ้านชาวประมงว่า "สะใภ้บ้านตระกูลเฉิน" สามารถทำกำไรจากการค้าขายอาหารทะเลแปรรูปและผักดองแปลกใหม่จนร่ำรวยผิดหูผิดตา เงินสดสะสมในมือของอิงอิงตอนนี้มากพอจะทำให้ญาติโกรุ่นที่แทบไม่มีข้าวกินพวกนี้ตาเป็นมัน อิงอิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ยิ่งทำให้สองแม่ลูกตระกูลเฉินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณชน "สมบัติของตระกูลเฉินงั้นหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากทางประตูด้านหลัง เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาภายในห้อง อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดฮวบลงทันทีเมื่อรังสีความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างของเฉินเหว่ย นายทหารหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองป้าสะใภ้และลูกชายด้วยแววตาเย็นเยียบราวกับกำลังมองซากศพ "เฉิน... เฉินเหว่ย หลานรัก เจ้ากลับมาพอดีเลย!" ป้าสะใภ้รองเปลี่ยนสีหน้าแทบไม่ทัน จากท่าทีเกรี้ยวกราดกลายเป็นบีบน้ำตาปลอมๆ เดินเข้าไปหมายจะคว้าแขนเสื้อของชายหนุ่ม "ดูภรรยาของเจ้าสิ รังแกญาติผู้ใหญ่ ไล่พวกเราเหมือนหมูเหมือนหมา แถมยังเก็บเงินทองไว้เสวยสุขคนเดียว ไม่ยอมแบ่งปันให้ญาติพี่น้องที่ลำบากเลย เจ้าต้องสั่งสอนนางนะ!" เฉินเหว่ยสะบัดแขนออกอย่างไร้เยื่อใย แรงปะทะทำเอาป้าสะใภ้เซถลาเกือบล้มลงไปกองกับพื้น ลูกชายของนางรีบพุ่งเข้ามาประคองแม่ด้วยสีหน้าหวาดกลัว "ญาติพี่น้อง?" เฉินเหว่ยทวนคำ เสียงของเขาแหบต่ำและทรงพลัง "ตอนที่พ่อของผมป่วยตายอย่างไร้การเหลียวแล ตอนที่แม่ผมต้องก้มหน้าขอเศษข้าวจากชาวบ้านเพื่อเลี้ยงผมให้รอดชีวิต พวกท่านที่เป็นญาติ 'ผู้ใหญ่' ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ ป้าสะใภ้หน้าซีดเผือดอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก "ส่วนเรื่องทรัพย์สินและรายได้..." เฉินเหว่ยเดินเข้าไปโอบไหล่บางของอิงอิงเข้าหาตัวอย่างปกป้อง สายตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกทั้งสองราวกับพญาเสือที่กำลังปกป้องอาณาเขต "ทุกบาททุกสตางค์ที่ภรรยาผมหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อและความสามารถของนาง มันคือทรัพย์สินส่วนตัวของครอบครัวเรา ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้อง หรือแม้แต่จะคิดฮุบเอาไปฟรีๆ" "เจ้า... เจ้าพวกอกตัญญู! พวกเราจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้าน! ไปประจานพวกเจ้าให้ชาวบ้านรู้ว่ารังแกญาติสนิท!" ป้าสะใภ้รองกรีดร้องด้วยความจนตรอก เมื่อเห็นว่าไม่อาจใช้ไม้อ่อนหรือไม้แข็งขู่เข็ญคนคู่นี้ได้ นางจึงงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาขู่ อิงอิงแย้มยิ้มบางเบา นางก้าวออกมายืนเคียงข้างสามี หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากลิ้นชักไม้ ปัดฝุ่นเล็กน้อยก่อนจะคลี่ออกให้เห็นตัวหนังสือที่เขียนด้วยหมึกสีดำอย่างเป็นระเบียบ "เชิญไปฟ้องได้ตามสบายเลยครับ ป้าสะใภ้รอง" อิงอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "แต่ก่อนจะไป ผมขอเตือนให้ท่านอ่าน 'สัญญาตัดขาดความสัมพันธ์ทางเครือญาติ' ที่ปู่ของคุณเคยทำไว้กับตระกูลเฉินสายหลักเมื่อยี่สิบปีก่อนเสียก่อนดีกว่า ในเมื่อพวกท่านเป็นแค่ 'คนนอก' ที่เข้ามาอาศัยหากินบนเกาะนี้โดยไม่มีสิทธิ์ในที่ดิน... การที่พวกท่านบุกรุกเข้ามาในเคหสถานส่วนบุคคล และพยายามกรรโชกทรัพย์สิน ถือเป็นความผิดทางอาญา มีโทษทั้งจำคุกและปรับเงินสดอย่างน้อยห้าสิบหยวน!" ใบหน้าของป้าสะใภ้รองและลูกชายเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวทันที "แก... นังปีศาจ!" ลูกชายของนางทนไม่ไหวเงื้อมือขึ้นหมายจะพุ่งเข้ามาทำร้ายอิงอิงด้วยความโกรธแค้น แต่เร็วกว่าแสง เฉินเหว่ยตวัดมือคว้าข้อมือของมันไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ออกแรงบิดเพียงนิดเดียว เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด "ไสหัวไปจากบ้านของฉัน ก่อนที่ฉันจะส่งพวกแกไปให้สารวัตรทหารสอบสวนฐานบุกรุกฐานทัพ!" เฉินเหว่ยเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน แรงกดดันมหาศาลทำให้สองแม่ลูกลนลานวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปจากบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ข้าวของที่ถือมาหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น อิงอิงมองตามหลังศัตรูที่วิ่งหนีหางจุกตูดไปพรางถอนหายใจเบาๆ นางหันกลับมาสบตากับสามีผู้ทรงพลังแล้วอมยิ้ม "คุณนี่นะ... มือหนักเกินไปหรือเปล่า เดี๋ยวพวกเขาก็เอาไปนินทาว่าร้ายเราอีกหรอก" "ปล่อยให้พวกมันเห่าไปสิครับ" เฉินเหว่ยเปลี่ยนสีหน้าจากพยัคฆ์ร้ายกลายเป็นชายหนุ่มผู้คลั่งรักทันที เขาก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของภรรยา มือหนาโอบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น "สนใจเรื่องของเราดีกว่า กลิ่นอะไรหอมๆ ลอยมาจากในครัว... คุณทำอะไรให้ผมกินอีกแล้วครับยอดดวงใจ" อิงอิงหัวเราะคิกคัก ยอมปล่อยให้สามีโอบกอดตามใจชอบ นางหันไปเปิดฝาหม้อดินเผาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน ไอน้ำพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนของ "ซุปปลาเก๋าตุ๋นโสมทะเลและเห็ดหอมป่า" น้ำซุปสีขาวข้นราวกับน้ำนม ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวและกระจายออกไปนอกหน้าต่าง ท่ามกลางลมทะเลที่พัดโชยยามเย็น เฉินเหว่ยสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึก ท้องของเขาถึงกับส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ แต่ก่อนที่เขาจะได้ตักชิมฝีมือภรรยา เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* อิงอิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองที่ประตูหน้าบ้านด้วยความแปลกใจ ในยามวิกาลเช่นนี้ ใครกันอีกที่กล้ามาเคาะประตูบ้านตระกูลเฉิน เฉินเหว่ยขยับตัวบังหน้าภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาเอื้อมไปเปิดประตูไม้ช้าๆ ภาพเบื้องหน้าทำเอาสองสามีภรรยาต้องชะงักงัน ชายชราในชุดเสื้อคลุมไหมสีเทาเข้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยแต่แววตากลับคมกราบดั่งเหยี่ยว ยืนหอบหายใจรวยรินอยู่หน้าประตู โดยมีชายฉกรรจ์แต่งกายด้วยชุดสูทสากลนับสิบคนยืนคุ้มกันอยู่ด้านหลัง และสิ่งที่ทำให้หัวใจของอิงอิงกระตุกวูบ คือปานรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หลังมือขวาของชายชราผู้นั้น... ปานประหลาดแบบเดียวกับที่นางเคยเห็นใน "มิติมหัศจรรย์" ของตัวเอง! "ในที่สุด... ข้าก็ตามหาเจ้าพบเสียที หลานสาวตัวน้อย..." ชายชราเอ่ยเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า ขณะจ้องมองใบหน้าของอิงอิงเขม็ง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" มาโดยตลอดนะครับ!