ข่าวลือเรื่องความรวยของอิงอิง

"จะเอาอะไรนักหนากับอีแค่ค่าปรับปรุงบ้าน! เงินนั่นเหงื่อแรงของเหว่ยมัน ข้าเป็นแม่ มีสิทธิ์จะรู้ว่าลูกสะใภ้อย่างแกซุกซ่อนอะไรไว้บ้าง!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีตระกูลเฉินดังลั่นจนนกกระจอกบนหลังคาแตกฮือ หลินอิงอิงที่กำลังบรรจงใช้มีดหั่นเนื้อหมูสามชั้นในครัวหยุดชะงักเพียงครู่เดียว เธอไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับวางมีดลงบนเขียงไม้ช้าๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะเดินออกไปเผชิญหน้ากับหญิงชราที่ยืนชี้หน้าด่าทออยู่กลางลานบ้าน ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่พากันมาแอบมุงดูหน้าบ้าน เพราะกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ลอยอบอวลออกมาจากครัวตระกูลเฉินผิดปกติวิสัย ต่างคนต่างซุบซิบถึงข้าวของเครื่องใช้ใหม่ๆ ที่ถูกขนเข้ามา ทั้งมุ้งลวดเนื้อละเอียด เครื่องเรือนไม้ขัดมัน และถุงแป้งถุงน้ำตาลที่ดูคุณภาพดีเกินกว่าที่คนทั่วไปในยุคข้าวยากหมากแพงจะมีสิทธิ์ครอบครอง "คุณแม่ครับ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของเฉินเหว่ยดังแทรกขึ้น เขาเพิ่งกลับจากกรมทหารในชุดเครื่องแบบเต็มยศ ร่างสูงใหญ่กำยำยืนตระหง่านบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่งราวกับโล่ห์มนุษย์ สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวปรายมองผู้เป็นแม่ด้วยความเย็นชา "เงินเดือนของผม ผมจัดการเอง ภรรยาผมเป็นคนดูแลบ้าน เธอจะซื้ออะไรหรือปรับปรุงส่วนไหน นั่นคือความสุขของเธอ... และผมก็ยินดีจ่าย" แม่สามีถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดด้วยความโมโหที่ปนไปกับความอิจฉา "แกมันโดนอีเด็กนี่เป่าหูจนหลงหัวปักหัวปำ! ดูสิ! มันมีทอง มีของนอกหน้าตาแปลกๆ มาจากไหน! ถ้าไม่ได้ขโมยเงินหลวงไปซื้อ ก็ต้องมีดีลลับๆ ทำเรื่องผิดกฎหมายแน่ๆ!" อิงอิงขยับตัวก้าวออกมาจากหลังสามี ใบหน้าเรียบเนียนแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ดูทรงพลังและเยือกเย็น "คุณแม่คะ ถ้าอยากรู้ว่าฉันรวยมาจากไหน ทำไมไม่ลองถามให้ถูกคนล่ะคะ?" เธอหยิบถุงใบเล็กที่บรรจุ 'ซอสสูตรพิเศษ' ที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จจากมิติลับออกมาวางบนโต๊ะไม้ตัวเก่า กลิ่นหอมฟุ้งกระจายตัวทันทีจนชาวบ้านที่มุงอยู่ต่างสูดปาก "ฉันไม่ได้มีดีแค่การเก็บเงิน แต่ฉันมีฝีมือ ถ้าวันนี้คุณแม่ยังหาเรื่องรบกวนความสงบของครอบครัวฉันอีก... ฉันเกรงว่าคงต้องเชิญคุณแม่ไปคุยเรื่อง 'การแบ่งมรดกที่ไม่มีอยู่จริง' ให้จบสิ้นกันไปข้างหนึ่งนะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมลานบ้านทันที ชาวบ้านต่างพากันกระซิบกระซาบ นี่ไม่ใช่หลินอิงอิงคนเดิมที่ขี้ขลาดและเอาแต่นิ่งเงียบอีกต่อไป เธอเปลี่ยนไปจนน่าตกใจ ทั้งบุคลิก ความมั่นใจ และความมั่งคั่งที่แสดงออกมาผ่านผิวพรรณที่ดูเปล่งปลั่งขึ้นผิดตา เฉินเหว่ยโอบเอวภรรยาไว้แน่น มือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกฝนลูบแขนเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม สายตาเขามองแม่ตัวเองด้วยความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด "กลับไปเถอะครับแม่ ก่อนที่ลูกชายคนนี้จะหมดความอดทนไปมากกว่านี้" เมื่อหญิงชราจำต้องถอยกลับไปอย่างหัวเสีย ชาวบ้านก็เริ่มกระจัดกระจายกันออกไป แต่อิงอิงรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุใหญ่ เธอกลับเข้าครัว เตรียมจะห่อบะหมี่ผัดซอสสูตรลับใส่กล่องเพื่อเตรียมส่งให้พ่อค้าคนกลางในเมืองตามนัดหมาย ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะเปิดมิติเพื่อหยิบวัตถุดิบชิ้นสุดท้าย... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูรั้วดังขึ้นอย่างร้อนรนในยามวิกาล เฉินเหว่ยขมวดคิ้ว มือคว้าปืนพกที่วางไว้ข้างกายสัญชาตญาณทหารสั่งให้เขาพุ่งไปที่ประตูทันที อิงอิงเดินตามไปอย่างระแวดระวัง ทว่าเมื่อเปิดประตูออก ภาพตรงหน้ากลับทำให้ทั้งคู่ต้องนิ่งค้าง ร่างของชายชุดดำที่ดูคุ้นตาคนหนึ่งทรุดลงกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานเปรอะเปื้อนเสื้อคลุม และในมือของเขา... คือหีบไม้ใบเล็กที่สลักตราประทับของกองทัพที่เฉินเหว่ยรู้จักดีที่สุด! "ใครส่งคุณมา..." อิงอิงกระซิบถามพลางทรุดตัวลงตรวจชีพจร ชายคนนั้นลืมตาขึ้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ซ่อน... ซ่อนมันไว้... พวกมันกำลังมา... พวกมันรู้แล้วว่า 'สมบัติ' ไม่ได้อยู่ในกรม แต่ย้ายมาอยู่ที่นี่!" ความมืดมิดยามค่ำคืนราวกับจะโอบล้อมบ้านไม้หลังเล็กไว้จนมิด ความเงียบสงบที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งดังมาจากทางถนนใหญ่ มุ่งหน้าตรงมาที่บ้านของพวกเขาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหลินอิงอิงและเฉินเหว่ยในตอนนี้นะครับ หวังว่าจะถูกใจทุกท่านครับ!