อิงอิงซื้อจักรยานคันแรก

"หลินอิงอิง! เฉินเหว่ย! พวกท่านถูกกล่าวหาว่าลักลอบค้าขายสินค้าผิดกฎหมายจากต่างถิ่น จงเปิดประตูให้ตรวจค้นเดี๋ยวนี้!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับแรงกระแทกจากด้านนอกจนวงกบไม้เก่าแก่สั่นสะเทือน ฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาคล้ายหิมะโปรยปราย ท่ามกลางความตื่นตระหนกของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่ต่างพากันชะเง้อมองผ่านรั้วบ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น ใบหน้าของแม่สามีตระกูลเฉินที่ยืนแอบดูอยู่มุมถนนฉาบไปด้วยรอยยิ้มสะใจ นางเป็นผู้แอบไปเป่า hulu (น้ำเต้าใส่ยาพิษ) แจ้งเบาะแสกับเจ้าหน้าที่คอมมูนด้วยตนเอง ด้วยความหวังว่าสินค้าลักลอบนำเข้าเหล่านี้จะถูกริบ และบ้านหลังนี้จะต้องพังทลายลง ทว่า ภายในบ้าน... บรรยากาศกลับไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หลินอิงอิงกำลังใช้ผ้ากันเปื้อนสีสะอาดเช็ดมือเบา ๆ หลังจากนางเพิ่งนวดแป้งทำซาลาเปาสอดไส้หมูสับน้ำซุปสูตรลับเสร็จสิ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเยือกเย็นและขบขันระคนกัน นางหันไปสบตากับเฉินเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารผู้กำลังยืนกอดอกพิงเสาเรือน ใบหน้าคมเข้มของเขายังคงนิ่งสงบดั่งผืนน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัว มีเพียงประกายตาคมกริบที่วับวามด้วยความดุดัน "ดูท่าทางคนบ้านนั้นคงหมดความอดทนแล้วสินะครับ ที่เห็นเราเริ่มมีกินมีใช้" เฉินเหว่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับซ่อนความเฉียบคมไว้ "ปล่อยให้พวกเขาทำตามอำเภอใจเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง" "ไม่ต้องถึงมือพี่หรอกครับ" อิงอิงยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของนางงดงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบ "ในเมื่อพวกเขาอยากค้นนัก เราก็เปิดต้อนรับให้เต็มที่ แต่การมาค้นบ้านของทหารผ่านศึกและภรรยาที่ทำมาหากินสุจริต... ถ้าค้นไม่เจออะไรเลย คนที่ต้องรับผิดชอบความเสียหายและชื่อเสียงของเรา จะเป็นใครกันล่ะครับ?" *แกร็ก!* กลอนประตูไม้ถูกปลดออกอย่างง่ายดาย เฉินเหว่ยเป็นผู้ดึงประตูให้เปิดกว้างด้วยมือข้างเดียว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามทหารเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อทรงพลังที่สะท้อนแสงแดด ความกดดันอันหนักอึ้งแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเจ้าหน้าที่คอมมูนและผู้ใหญ่บ้านที่นำทีมมาถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว "พวกคุณ... กำลังกล่าวหาใครว่าค้าขายผิดกฎหมาย?" เสียงทุบโต๊ะครั้งก่อนยังไม่สะใจเท่าเสียงทุบคำพูดนี้ เฉินเหว่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดดันที่ฝึกฝนมาจากการสั่งการในกองทัพ "ทะ... ทางเราได้รับรายงานว่าบ้านเรือนนี้มีการซุกซ่อนสินค้า contraband จากต่างถิ่น!" หัวหน้าชุดตรวจสอบพยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อต้องสบตากับนายทหารหนุ่มผู้มีรัศมีน่าเกรงขرام "หลบไป! เราต้องตรวจค้นทุกซอกทุกมุม!" การค้นหาดำเนินไปอย่างไร้ความปรานี ข้าวของเครื่องใช้ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย แต่สิ่งที่พวกเขาพบกลับมีเพียงกระปุกเครื่องเทศชั้นดี แป้งสาลีขาวสะอาด และไหหมักผักดองกลิ่นหอมหวล ไม่มีสินค้าผิดกฎหมาย ไม่มีของหนีภาษีแม้แต่ชิ้นเดียว มีเพียงความเจริญรุ่งเรืองในระดับที่ชาวบ้านธรรมดาไม่มีปัญญาหามาได้เท่านั้นที่ปรากฏเด่นชัด ใบหน้าของหัวหน้าชุดเริ่มซีดเผือก เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า เมื่อหันไปมองแม่สามีที่แอบอยู่หลังรั้ว นางอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ทำไมไม่มีล่ะ? ของพวกนั้นไปไหนหมด? ความจริงแล้ว... สิ่งของล้ำค่าและสินค้าทำเงินทั้งหมดถูกเก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัยในมิติลับของอิงอิง ซึ่งแม้แต่สุนัขดมกลิ่นก็ไม่มีทางหาเจอ "ตรวจค้นเสร็จแล้วใช่ไหมครับ?" อิงอิงเดินออกมาจากห้องครัว รอยยิ้มบนใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเยือกเย็น นางกวาดสายตามองหัวหน้าชุดและหันไปสบตากับแม่สามีที่ซ่อนตัวอยู่ "ในเมื่อบ้านของพวกเราบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้มลทิน การที่พวกคุณบุกรุกเข้ามาสร้างความเสียหายและทำลายชื่อเสียงของครอบครัวทหาร... เราคงต้องไปคุยกันที่สถานีตำรวจคอมมูน เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมและค่าเสียหายในการเสียเวลาแล้วล่ะครับ" คำว่า "สถานีตำรวจ" ทำให้สีหน้าของหัวหน้าชุดเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำทันที เขารีบโค้งตัวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ก่อนจะถอยร่นออกไปพร้อมกับลูกน้องอย่างทุลักทุเล ทิ้งให้แม่สามีที่หวังจะยืมมือคนอื่นมาจัดการลูกสะใภ้ต้องยืนเคว้งคว้าง ไร้ที่พึ่งพิง และกลายเป็นตัวตลกในสายตาชาวบ้านที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ เมื่อความวุ่นวายสงบลง บรรยากาศรอบบ้านก็กลับคืนสู่ความอบอุ่นอีกครั้ง วันนี้คือวันที่ความมั่งคั่งของครอบครัวเฉินเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้นอย่างไม่อาจปิดบังได้ เฉินเหว่ยเดินเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมเข้มซุกเข้ากับซอกคอของนางสูดดมความหอมอ่อน ๆ พลางกระซิบเสียงพร่า "ภรรยาของผมนี่เก่งกาจเสียจริง จัดการคนพวกนั้นได้โดยที่ผมแทบไม่ต้องออกแรงเลย" "ปล่อยเลยครับ คนมองอยู่" อิงอิงตีมือหนาเบา ๆ แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย "ว่าแต่... เงินเก็บที่เราได้จากการขายซาลาเปาและอาหารในตลาดมืดช่วงนี้ เริ่มล้นลิ้นชักแล้วนะครับ" "ถ้าอย่างนั้น..." เฉินเหว่ยผละออกเล็กน้อย นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยความเอ็นดู "วันนี้เราไปในเมืองกันเถอะครับ คุณอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม? ผมบอกแล้วว่าผมจะตามใจคุณให้ถึงที่สุด" คำว่า "ตามใจ" ของเฉินเหว่ยในวันนี้ ไม่ใช่แค่การซื้อขนมหรือผ้าตัดเสื้อธรรมดาอีกต่อไป บ่ายวันนั้น สองสามีภรรยาเดินทางเข้าสู่ตัวอำเภอด้วยเกวียนรับจ้าง อิงอิงในชุดเสื้อผ้าเนื้อดีที่ตัดเย็บอย่างประณีตเดินเคียงข้างกับสามีหนุ่มรูปร่างสูงสง่า ทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนตลอดสองข้างทาง จนกระทั่งพวกเขาหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายจักรยานประจำอำเภอ ซึ่งเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยขั้นสูงสุดที่ครอบครัวธรรมดาต้องใช้เวลาเก็บเงินถึงสิบปีจึงจะมีปัญญาซื้อ อิงอิงจ้องมองจักรยานสีดำเงางามคันหนึ่ง มันเป็นรุ่นยอดนิยมที่มีตะกร้าหน้ารถเหมาะแก่การใส่ผักและวัตถุดิบจากการไปซื้อของในตลาด นางเพียงแค่เอื้อมมือไปลูบแฮนด์รถเบา ๆ ด้วยความสนใจ เฉินเหว่ยไม่รอช้า เขาก้าวเข้าไปหาเจ้าของร้านทันที "ท่านเจ้าของร้าน ผมต้องการซื้อจักรยานคันนี้ครับ คิดเงินเลย" เจ้าของร้านอ้าปากค้างด้วยความตกใจ รีบหยิบลูกคิดมาดีดคำนวณอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแจ้งราคาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา สำหรับชาวบ้านทั่วไป นี่คือเงินก้อนโตที่ต้องคิดหน้าคิดหลังหลายรอบ แต่เฉินเหว่ยกลับควักปึกเงินสดออกจากกระเป๋าเสื้ออย่างไร้ความลังเล วางลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *ปึ้ง!* เมื่อเอกสารการซื้อขายและป้ายทะเบียนรถถูกจัดการเสร็จสิ้น เฉินเหว่ยก็จูงจักรยานคันใหม่เอี่ยมออกมามอบให้กับภรรยา รอยยิ้มภาคภูมิใจฉายชัดบนใบหน้าของนายหนุ่ม "จักรยานคันแรกของคุณครับ อิงอิง ต่อไปคุณจะได้ไม่ต้องเดินเท้าไกล ๆ อีกแล้ว อยากไปไหน บอกผม ผมจะปั่นไปส่ง... หรือถ้าคุณอยากลองปั่นเอง ผมจะคอยประคองให้" อิงอิงมองจักรยานตรงหน้าสลับกับใบหน้าเปี่ยมสุขของสามี หัวใจของนางพองโตด้วยความอบอุ่น ชีวิตในยุค 80 ที่เคยยากลำบาก บัดนี้ถูกยกระดับด้วยฝีมือและความรักของคนตรงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า ในขณะที่อิงอิงกำลังจะก้าวขึ้นคร่อมเบาะรถเพื่อทดลองปั่น สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง สวมเสื้อโค้ทกันหนาวตัวใหญ่แม้จะเป็นช่วงบ่ายที่แดดจัด เขากำลังยืนหลบมุมอยู่หลังเสาโทรศัพท์ ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร และที่สำคัญ... สายตาคู่นั้นไม่ได้มองมาที่จักรยาน แต่มันจดจ้องมองมาที่ "มิติลับ" ที่ซ่อนอยู่ข้อมือของนางอย่างกระหายหิว! นิยายเรื่องนี้ยังมีตอนต่อที่น่าติดตามอีกมาก ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ