มื้ออาหารแรกที่สั่นสะเทือนครัว

"ถ้าพวกเจ้ายังทำหน้าบูดบึ้งใส่สำรับอาหารข้าวต้มก้นหม้อกับผักดองเค็มๆ นั่นอีกแม้แต่นิดเดียว ข้าก็จะเทมันให้หมูกินเสียให้หมด แล้วพวกเจ้าก็ไปนั่งแทะแกลบกันเอาเองก็แล้วกัน!" เสียงตวาดแว้ดของแม่สามีตระกูลเฉินดังลั่นห้องครัวคับแคบ กลิ่นอายความอึดอัดและยากจนข้นแค้นแผ่ซ่านปะปนไปกับควันไฟสีเทาที่ลอยคลุ้ง นางจ้องมองจานผักดองเหี่ยวๆ และข้าวต้มใสแจ๋วราวกับน้ำล้างหม้อด้วยความหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่าย ขณะที่หลินอิงอิงยืนนิ่งสงบอยู่หน้าเตาถ่าน แววตาของหญิงสาวไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือยอมจำนนเหมือนสะใภ้คนเก่าอีกต่อไป มีเพียงประกายความท้าทายและความมั่นใจอันล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบเนียนนุ่ม เฉินเหว่ยที่เพิ่งเดินกลับมาจากลานฝึกทหารหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ธรณีประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาดภายในบ้าน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วครัว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างเพรียวบางของภรรยา หลินอิงอิงในยามนี้ดูแตกต่างจากสตรีชาวบ้านทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ท่าทีของเธอนิ่งสงบ ทว่าเด็ดเดี่ยว ราวกับแม่เสือสาวที่กำลังเตรียมตะปบเหยื่อ "มองอะไรกันเล่า หลินอิงอิง! หรือเจ้าคิดจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก? แค่ผัวเจ้าหาเงินมาได้น้อยนิด พวกเราก็แทบจะอดตายกันอยู่แล้ว ยังจะมาทำท่าทางโอหังใส่ข้าอีกรึ!" แม่สามีตบโต๊ะเสียงดังลั่น ระบายอารมณ์ใส่ลูกสะใภ้ด้วยความเกลียดชังที่สะสมมานาน อิงอิงมิได้ตอบโต้ด้วยวาจารุนแรง เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยชั้นเชิงและความเหนือกว่าปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม มือเรียวบางเอื้อมไปเปิดฝาหม้อดินเผาใบใหญ่ที่ซ่อนอยู่มุมเตา—หม้อที่ไม่มีใครในบ้านหลังนี้สังเกตเห็นมาก่อน เนื่องจากมันถูกหยิบออกมาจากมิติมหัศจรรย์ในเสี้ยววินาทีที่ทุกคนเผลอ ฟู่! ทันทีที่ฝาหม้อถูกเปิดออก ไอความร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานพร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลที่ไม่เคยมีใครในหมู่บ้านแห่งนี้เคยสัมผัสมาก่อน! มันไม่ใช่กลิ่นสาบปลาเค็มหรือผักดองเน่าเฟะ แต่มันคือกลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อหมูสามชั้นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม คลุกเคล้าด้วยเครื่องเทศชั้นเลิศ ซอสถั่วเหลืองหมักบ่มสูตรโบราณ และกลิ่นหอมหวานละมุนของน้ำตาลอ้อยที่ละลายเคลือบผิวเนื้ออย่างลงตัว กลิ่นหอมอันเย้ายวนนี้พุ่งทะลักผ่านหน้าต่างและประตูเรือนกระจายไปทั่วบริเวณ ทะลวงเข้าจมูกของทุกคนจนต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่รู้ตัว แม่สามีที่กำลังอ้าปากด่าทอถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน จมูกเหี่ยวๆ ฟุดฟิดสูดดมกลิ่นหอมที่ชวนให้กระเพาะอาหารบีบตัวอย่างรุนแรง นางหันขวับไปมองหม้อดินเผาใบนั้นทันทีราวกับคนเห็นผีสาง "น... นั่นกลิ่นอะไร? เจ้า... เจ้าเอาอะไรมาทำกินในบ้านของข้า!" เสียงของแม่สามีสั่นพร่าด้วยความตกใจและอยากรู้อยากเห็น เฉินเหว่ยเองก็ขมวดคิ้วแน่น เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ภรรยาด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคมกริบมองสำรับตรงหน้าด้วยความทึ่ง กลิ่นหอมนี้รุนแรงและซับซ้อนเกินกว่าวัตถุดิบธรรมดาที่หาได้ในตลาดมืดหรือตามป่าเขาแถบนี้อย่างแน่นอน ภรรยาของเขาไปเอาของชั้นเลิศเหล่านี้มาจากไหนกัน? "ถ้าท่านแม่หิวจนตาลาย ก็ลองชิมดูสักคำสิครับ... อ้อ ไม่ใช่สิ ข้าหมายถึง ลองชิมดูสักคำเถอะครับ เผื่อว่าลิ้นที่ชาชินกับความยากจนจะได้ลิ้มรสชาติที่แท้จริงของชีวิตดูบ้าง" อิงอิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ หญิงสาวใช้ทัพพีไม้ตักหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสีอำพันเงางามขึ้นมา ชิ้นเนื้อหนานุ่มชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซอสเข้มข้น วางเคียงคู่กับไข่ต้มพะโล้สีเข้มและผักกาดดองผัดพริกกระเทียมส่งกลิ่นหอมฉุนชวนน้ำลายสอ เธอจัดเรียงลงบนชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีตบรรจง ราวกับผลงานศิลปะชิ้นเอกที่หลุดออกมาจากภัตตาคารหลวงในเมืองหลวง หาใช่ห้องครัวของครอบครัวชาวนาที่ยากจนข้นแค้นไม่ บรรยากาศในครัวตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงน้ำลายที่กลืนลงคอของแม่สามีและสมาชิกคนอื่นๆ ที่แอบชะביโผล่หน้าเข้ามาดูจากนอกประตู เฉินเหว่ยมองการกระทำของภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและทึ่งจัด เขาไม่เคยรู้เลยว่าภรรยาตัวน้อยของตนจะมีฝีมือและชั้นเชิงในการทำอาหารระดับนี้ ซ้ำร้ายท่าทีที่เด็ดเดี่ยวและสง่างามของเธอยังทำให้หัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ อิงอิงตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากเมล็ดข้าวชั้นดีในมิติมหัศจรรย์ เม็ดข้าวเรียงตัวสวยงาม ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวใหม่ เธอยื่นชามข้าวและจานอาหารรสเลิศนั้นให้เฉินเหว่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ต่างจากท่าทีที่เธอใช้พูดจากับแม่สามีอย่างสิ้นเชิง "พี่เฉินเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ทานนี่หน่อยนะครับ อาหารฝีมือภรรยาคนนี้ รับรองว่าจะทำให้ท่านมีแรงไปจัดการกับพวกคนพาลได้อย่างสบายๆ เลยล่ะครับ" อิงอิงกล่าวเสียงหวาน เฉินเหว่ยรับชามข้าวมาถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง นัยน์ตาคมเข้มทอดมองภรรยาด้วยความรักและตามใจจนแทบจะล้นปรี่ เขารู้ดีว่าอิงอิงกำลังใช้มื้ออาหารนี้ในการประกาศศักดาและตบหน้าแม่สามีผู้เห็นแก่ตัวอย่างเจ็บแสบโดยไม่ต้องใช้กำลังแม้แต่น้อย และเขาก็พร้อมที่จะยืนหยัดเป็นโล่กำบังและผู้สนับสนุนที่ยอดเยี่ยมที่สุดให้กับเธอในทุกๆ ทาง ในขณะที่แม่สามีอ้าปากค้างด้วยความโกรธแค้นแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากขับไล่ เพราะกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นกำลังทรมานกระเพาะของนางจนแทบขาดใจ อิงอิงก็หันกลับมามองหน้าแม่สามีด้วยรอยยิ้มพริ้มเพรา รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยคมมีดซ่อนเร้น "ถ้าอยากทานด้วย ก็ต้องหัดหุบปากแล้วทำตัวให้มันน่ารักเสียหน่อยนะครับ ท่านแม่..." อิงอิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับความหอมหวานและแรงกดดันในห้องครัวนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนโโหร้องของชายแปลกหน้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตราย— "คุณเฉิน! แย่แล้วครับ! สินค้าล็อตแรกที่คุณฝากไว้ที่ท่าเรือ... ถูกคนของกลุ่มอิทธิพลท้องถิ่นบุกเข้ายึดและทำลายหมดแล้ว!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บัดนี้ และพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ